3ος Δημοπολιτειακός πυλώνας
Δημοπολιτειακή κοινότητα
Δημοπολιτειακή κοινότητα & Ελληνικός κοινοτισμός
Δημοπολιτειακή κοινότητα
Δημοπολιτειακή κοινότητα & Ελληνικός κοινοτισμός
Με ακούτε τι λέω ή θέλετε να σας το επαναλάβω; Λέω ότι ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός, ως φαινόμενα ιστορικά, θα περάσουν και ότι ο κοινοτισμός, ως δεδομένο ζωικό, θα επιβίωση αυτών"
τάδε έφη ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Δ. ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ
Κοινότητα :είναι μία ομάδα ζώντων οργανισμών, ανθρώπων, φυτών ή ζώων που ζουν σε ένα κοινό περιβάλλον. Αυτό που χαρακτηρίζει μία κοινότητα είναι η συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ των φορέων(πολίτες) που την αποτελούν.
Σε μια κοινότητα που την αποτελούν άνθρωποι υπάρχουν πολλοί παράμετροι που μπορούν να σχηματίσουν κανόνες και ιδιαίτερες καταστάσεις μέσα σε αυτή, όπως οι Αξίες(ιδανικά), οι Αρχές, οι Αρετές, οι προτιμήσεις, τα ήθη, τα έθιμα, οι πραγματικές ανάγκες και τα πραγματικά Θέλω.
Κοινότητα ως τόπος, γεωγραφικός και συμβολικός, ως οικιστήριο ανθρώπων, είναι μια γεωγραφική και πολιτισμική ενότητα, μέσα στην οποία εξελίσσεται ένας συγκεκριμένος τύπος ζωής, διαμορφωμένος από αρχαιότερα εθιμικά πρότυπα, και την αναμφίβολη ικανότητα του ανθρώπου να αλληλεπιδρά με τη φύση, να προσαρμόζεται , παράγοντας μια ιστορική-πολιτισμική και οικολογική συνέχεια στο ρεύμα του χρόνου. Οι κοινότητες ως συσσωματώσεις ατόμων υπήρξαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου, ως φορείς επιβίωσης των ατόμων που τις απάρτιζαν από τα πανάρχαια χρόνια και ως σύνολα παραγωγής πολιτισμού. Οι οικογένειες, προϊστορικές ομαδοποιήσεις νομαδικής φύσης, έγιναν στο πέρασμα του χρόνου δομικές μονάδες μικρών ή μεγάλων κοινοτήτων.
Σε μια κοινότητα που την αποτελούν άνθρωποι υπάρχουν πολλοί παράμετροι που μπορούν να σχηματίσουν κανόνες και ιδιαίτερες καταστάσεις μέσα σε αυτή, όπως οι Αξίες(ιδανικά), οι Αρχές, οι Αρετές, οι προτιμήσεις, τα ήθη, τα έθιμα, οι πραγματικές ανάγκες και τα πραγματικά Θέλω.
Κοινότητα ως τόπος, γεωγραφικός και συμβολικός, ως οικιστήριο ανθρώπων, είναι μια γεωγραφική και πολιτισμική ενότητα, μέσα στην οποία εξελίσσεται ένας συγκεκριμένος τύπος ζωής, διαμορφωμένος από αρχαιότερα εθιμικά πρότυπα, και την αναμφίβολη ικανότητα του ανθρώπου να αλληλεπιδρά με τη φύση, να προσαρμόζεται , παράγοντας μια ιστορική-πολιτισμική και οικολογική συνέχεια στο ρεύμα του χρόνου. Οι κοινότητες ως συσσωματώσεις ατόμων υπήρξαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου, ως φορείς επιβίωσης των ατόμων που τις απάρτιζαν από τα πανάρχαια χρόνια και ως σύνολα παραγωγής πολιτισμού. Οι οικογένειες, προϊστορικές ομαδοποιήσεις νομαδικής φύσης, έγιναν στο πέρασμα του χρόνου δομικές μονάδες μικρών ή μεγάλων κοινοτήτων.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Αρχαίο ελληνική κοινότητα
Αρχαίο ελληνική κοινότητα
Ο ελληνικός κοινοτισμός ως πολιτειακό σύστημα για πρώτη φορά στην παγκόσμια πολιτική ιστορία εφαρμόστηκε στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και συνδέθηκε με την “δημοκρατία” (508 π.χ.- 326 π.χ), σύμφωνα με πολλούς διαπρεπείς Έλληνες ιστορικούς. Ο ελληνικός (ή ανθρωποκεντρικός) κοινοτισμός αποτελεί την κατά δήμο, κατά περιφέρεια και κατά κράτος καθολική λήψη αποφάσεων από τους πολίτες μέσα από θεσμούς που έχουν δημιουργηθεί από τους ίδιους τους πολίτες (κοινοτικές πολιτικοοικονομικές δομές και αρχές, δημοψηφίσματα και συνελεύσεις).
Πρόκειται δηλαδή για την μόνη ιστορικά εκδοχή εφαρμοσμένης πρώιμης δημοκρατίας, και προσλαμβάνει την μορφή πρώιμης δημοκρατικής οργάνωσης σε κάθε μορφή πολιτειακής κοινότητας (χωριό, δήμος, περιφέρεια, κράτος, κοινότητα κρατικών οντοτήτων). Ο κοινοτισμός αναπτύχθηκε στις πόλεις-κράτη της ελληνικής κλασσικής εποχής και με τον ερχομό της ελληνιστικής περιόδου και των ρωμαϊκών χρόνων έχασε σε μεγάλο βαθμό την πρότερη δημοκρατική διάσταση που είχε από τον 5ο π.χ. αιώνα μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα.
Μέχρι την μέση και ύστερη βυζαντινή περίοδο ο αμεσοδημοκρατικός κοινοτικός τρόπος οργάνωσης λειτουργεί μόνο στην πολύ μικρή κλίμακα, ενώ στη μέση και μεγάλη κλίμακα διακυβέρνησης κυριαρχεί μια δεσποτικού τύπου αυτοκρατορική εξουσία.
Η κοινότητα αποτέλεσε βασικό κύτταρο διοικητικής αυτοοργάνωσης του ελληνισμού ως βασικός συντελεστής διατήρησης της ταυτότητας, της ηθικής συγκρότησης και της επαναστατικής αφύπνισης αφ' ενός, και αφ' ετέρου χρησιμοποιήθηκε ως μηχανισμός πολιτικής
Στην ουσία η κοινότητα διέσωσε την ιδιοσυστασία του ελληνικού τρόπου του βίου με μοναδικό τρόπο. Το ιστορικό θετικό παράδοξο της ελληνικής κοινότητας είναι ότι κατέστη ζωτικός τρόπος οργάνωσης των Γραικών από τα αρχαϊκά χρόνια ως άτυπη μορφή εξουσίας επιτελώντας ένα τεράστιο έργο στη μικρή κλίμακα διακυβέρνησης.
Πρόκειται δηλαδή για την μόνη ιστορικά εκδοχή εφαρμοσμένης πρώιμης δημοκρατίας, και προσλαμβάνει την μορφή πρώιμης δημοκρατικής οργάνωσης σε κάθε μορφή πολιτειακής κοινότητας (χωριό, δήμος, περιφέρεια, κράτος, κοινότητα κρατικών οντοτήτων). Ο κοινοτισμός αναπτύχθηκε στις πόλεις-κράτη της ελληνικής κλασσικής εποχής και με τον ερχομό της ελληνιστικής περιόδου και των ρωμαϊκών χρόνων έχασε σε μεγάλο βαθμό την πρότερη δημοκρατική διάσταση που είχε από τον 5ο π.χ. αιώνα μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα.
Μέχρι την μέση και ύστερη βυζαντινή περίοδο ο αμεσοδημοκρατικός κοινοτικός τρόπος οργάνωσης λειτουργεί μόνο στην πολύ μικρή κλίμακα, ενώ στη μέση και μεγάλη κλίμακα διακυβέρνησης κυριαρχεί μια δεσποτικού τύπου αυτοκρατορική εξουσία.
Νεώτερη ελληνική κοινότητα
Την περίοδο της τουρκοκρατίας ο κοινοτικός τρόπος αρχίζει να ακμάζει πάλι μέσα από τις οργανωμένες κοινότητες σε πολλές περιοχές φθάνοντας στο απόγειο τα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας.Η κοινότητα αποτέλεσε βασικό κύτταρο διοικητικής αυτοοργάνωσης του ελληνισμού ως βασικός συντελεστής διατήρησης της ταυτότητας, της ηθικής συγκρότησης και της επαναστατικής αφύπνισης αφ' ενός, και αφ' ετέρου χρησιμοποιήθηκε ως μηχανισμός πολιτικής
Στην ουσία η κοινότητα διέσωσε την ιδιοσυστασία του ελληνικού τρόπου του βίου με μοναδικό τρόπο. Το ιστορικό θετικό παράδοξο της ελληνικής κοινότητας είναι ότι κατέστη ζωτικός τρόπος οργάνωσης των Γραικών από τα αρχαϊκά χρόνια ως άτυπη μορφή εξουσίας επιτελώντας ένα τεράστιο έργο στη μικρή κλίμακα διακυβέρνησης.
Η αρχαία πόλις αποτελούσε το κέντρο έλξης των πολιτών, τον πόλο έλξης, μαγνήτιζε με τη λάμψη της τους πολίτες, προκειμένου να συναντηθούν, να συναναστραφούν και να κοινωνήσουν αρχικά μεταξύ τους ιδέες, ανησυχίες. Στην ουσία αυτό που θα πετύχαιναν ήταν να μοιραστούν μεταξύ τους τα κοινά, το απόθεμα του πλούτου που προερχόταν από την παραγωγική τους εργασία στους αγρούς των τότε γεωργικών κοινωνιών. Έτσι, η έννοια-λέξη πόλις ήταν συνώνυμη με την έννοια-λέξη κοινότητα.
Στην αρχαιοελληνική κοινωνική θεώρηση πραγμάτων πολιτική σήμαινε το ενδιαφέρον για τη συμμετοχή στα "κοινά" της κοινότητας, της αρχαιοελληνικής πόλεως, την ενασχόληση με τα ζητήματα της κοινότητας, του μικρού τόπου και της υπαίθρου, ζητήματα για τα οποία συναναστρέφονταν σε θεσπισμένα τακτά χρονικά διαστήματα. Πολιτική σήμαινε την μεταμόρφωση της πόλεως σε οίκο, σε αγορά λόγου.
Στην αρχαιοελληνική κοινωνική θεώρηση πραγμάτων πολιτική σήμαινε το ενδιαφέρον για τη συμμετοχή στα "κοινά" της κοινότητας, της αρχαιοελληνικής πόλεως, την ενασχόληση με τα ζητήματα της κοινότητας, του μικρού τόπου και της υπαίθρου, ζητήματα για τα οποία συναναστρέφονταν σε θεσπισμένα τακτά χρονικά διαστήματα. Πολιτική σήμαινε την μεταμόρφωση της πόλεως σε οίκο, σε αγορά λόγου.
Ο ελληνικός κοινοτισμός τον 21ο αιώνα
Στη σύγχρονη πολιτική κοινωνική περίοδο ο ελληνικός κοινοτισμός ως οργανωτικό και διοικητικό σύστημα αστοχωρικής ανάπτυξης έλαβε πολιτικά χαρακτηριστικά ως εναλλακτική πρόταση πολιτισμού διακείμενος απέναντι στα νεωτερικά συστήματα του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού. Σε αντίθεση με τον καπιταλισμό, τον σοσιαλισμό και τις ποικίλες εκδοχές τους που θέτουν ως προτάγματα το άτομο και την κοινωνία προκρίνοντας τον ατομικισμό ή τον κολεκτιβισμό, ο ελληνικός κοινοτισμός θέτει ως πολιτικό θεμέλιο την πολιτική κοινότητα.
Ο σύγχρονος ελληνικός κοινοτισμός που προωθεί την κοινοτική οικονομία (κοινοτικοποίηση κοινωφελών μέσων παραγωγής και δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών) αντιτίθεται στο αντιπροσωπευτικό νεωτερικό σύστημα διακυβέρνησης, επειδή δεν το λαμβάνει ως δημοκρατικό. Το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης δεν θεωρείται καν δημοκρατία για τον ελληνικό κοινοτισμό, γιατί πρώτον, οι πολίτες εκεί υπολαμβάνονται ως ιδιώτες, παθητικά όντα, και δε συμμετέχουν θεσμικά στη διαμόρφωση των πολιτικών αποφάσεων, και δεύτερον, κυριαρχούν σε αυτό μεσολαβητικοί μηχανισμοί εξουσίας που ποδηγετούν και ακυρώνουν την οποιαδήποτε, έστω και ισχνή, απόπειρα των πολιτών να ελέγξουν την πολιτική εξουσία. Μέσα στην "πολιτική κοινότητα" που προωθεί ο ελληνικός κοινοτισμός, ως πολιτειακό πρόταγμα μιας δημοκρατικής πολιτείας, διασώζεται το άτομο ως πρόσωπο (ως κοινωνικοποιημένη υπεύθυνη οντολογική μονάδα) και κάθε κοινωνική του προοπτική. Το άτομο, δηλαδή καθίσταται ενεργός πολίτης που συμμετέχει στα κοινά και στη διαμόρφωση της πολιτικής. Μελέτες και αξιόλογο έργο για την ιστορία και το μέλλον του ελληνικού κοινοτισμού και της δημοκρατίας έχουν να επιδείξουν πολλοί συγγραφείς και στοχαστές, όπως: Ο Κωνσταντίνος Καραβίδας αποτέλεσε τον μεγάλο οραματιστή και εμπνευστή του σύγχρονου ελληνικού κοινοτισμού ως οργανικού πολιτικού συστήματος που εμπλέκει στα προτάγματα του τη λειτουργία της κοινότητας, της πόλης, με την δημοκρατία και τις συνελεύσεις πολιτών.
Η κοινότητα, ως η οργανωμένη πολιτικά και δημοκρατικά πόλη, για τον ελληνικό κοινοτισμό θεωρείται ένας ζωντανός οργανισμός που κομίζει ως συνιστούντα συστατικά του ελεύθερους ενεργούς πολίτες που κοινωνούν τις ανάγκες τους μέσα σε μια συγκροτημένη με θεσμούς δημοκρατική πολιτεία . (η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας,η ελληνική ιδιαιτερότητα) Καστοριάδης
Ο πολιτειολόγος Γιώργος Κοντογιώργης (Το ελληνικό κοσμοσύστημα). Ο καθηγητής φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς, (πρόσωπο και έρως)
Ο μαθηματικός Θεόδωρος Ζιάκας (Πέρα από το άτομο, Αυτοείδωλον εγενόμην).
Για να περάσουμε στον νέο πολιτισμό της Δημοπολιτείας θα πρέπει να καταργήσουμε τα γενεσιουργά αίτια της αυταρχικότητας και των εσωτερικών συγκρούσεων της ανθρωπότητας, ένα από αυτά είναι ο θεσμός του σύγχρονου κράτους.
Ο σύγχρονος ελληνικός κοινοτισμός που προωθεί την κοινοτική οικονομία (κοινοτικοποίηση κοινωφελών μέσων παραγωγής και δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών) αντιτίθεται στο αντιπροσωπευτικό νεωτερικό σύστημα διακυβέρνησης, επειδή δεν το λαμβάνει ως δημοκρατικό. Το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης δεν θεωρείται καν δημοκρατία για τον ελληνικό κοινοτισμό, γιατί πρώτον, οι πολίτες εκεί υπολαμβάνονται ως ιδιώτες, παθητικά όντα, και δε συμμετέχουν θεσμικά στη διαμόρφωση των πολιτικών αποφάσεων, και δεύτερον, κυριαρχούν σε αυτό μεσολαβητικοί μηχανισμοί εξουσίας που ποδηγετούν και ακυρώνουν την οποιαδήποτε, έστω και ισχνή, απόπειρα των πολιτών να ελέγξουν την πολιτική εξουσία. Μέσα στην "πολιτική κοινότητα" που προωθεί ο ελληνικός κοινοτισμός, ως πολιτειακό πρόταγμα μιας δημοκρατικής πολιτείας, διασώζεται το άτομο ως πρόσωπο (ως κοινωνικοποιημένη υπεύθυνη οντολογική μονάδα) και κάθε κοινωνική του προοπτική. Το άτομο, δηλαδή καθίσταται ενεργός πολίτης που συμμετέχει στα κοινά και στη διαμόρφωση της πολιτικής. Μελέτες και αξιόλογο έργο για την ιστορία και το μέλλον του ελληνικού κοινοτισμού και της δημοκρατίας έχουν να επιδείξουν πολλοί συγγραφείς και στοχαστές, όπως: Ο Κωνσταντίνος Καραβίδας αποτέλεσε τον μεγάλο οραματιστή και εμπνευστή του σύγχρονου ελληνικού κοινοτισμού ως οργανικού πολιτικού συστήματος που εμπλέκει στα προτάγματα του τη λειτουργία της κοινότητας, της πόλης, με την δημοκρατία και τις συνελεύσεις πολιτών.
Η κοινότητα, ως η οργανωμένη πολιτικά και δημοκρατικά πόλη, για τον ελληνικό κοινοτισμό θεωρείται ένας ζωντανός οργανισμός που κομίζει ως συνιστούντα συστατικά του ελεύθερους ενεργούς πολίτες που κοινωνούν τις ανάγκες τους μέσα σε μια συγκροτημένη με θεσμούς δημοκρατική πολιτεία . (η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας,η ελληνική ιδιαιτερότητα) Καστοριάδης
Ο πολιτειολόγος Γιώργος Κοντογιώργης (Το ελληνικό κοσμοσύστημα). Ο καθηγητής φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς, (πρόσωπο και έρως)
Ο μαθηματικός Θεόδωρος Ζιάκας (Πέρα από το άτομο, Αυτοείδωλον εγενόμην).
Για να περάσουμε στον νέο πολιτισμό της Δημοπολιτείας θα πρέπει να καταργήσουμε τα γενεσιουργά αίτια της αυταρχικότητας και των εσωτερικών συγκρούσεων της ανθρωπότητας, ένα από αυτά είναι ο θεσμός του σύγχρονου κράτους.
«Σήμερα, το πεδίο δράσεως, τόσο της οικονομίας όσο και των ιδεών είναι η υδρόγειος σφαίρα. Μια μέρα, τα εθνικά σύνορα θα καταρρεύσουν οπωσδήποτε, και μάλιστα χωρίς να το επιδιώξει κανείς συνειδητά. Η ανθρώπινη κοινωνία, από τότε που εμφανίστηκε, βαδίζει συνεχώς και αδιάλειπτα προς την ενοποίηση. Που δε θα ολοκληρωθεί, αν όλοι οι άνθρωποι ολόκληρης της Γης δεν αισθανθούν πως ανήκουν στην ίδια εθνότητα, δηλαδή την κοινότητα όλων των ανθρώπων, ολόκληρης της Γης.»Τάδε έφη :Βασίλης Ραφαηλίδης
Για να καταργηθεί ένα κράτος με την σημερινή μορφή υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις:
Α) Να μην απειλείτε από όμορα κράτη
Β) Να υπάρχει ομόφωνη απόφαση της εκκλησίας του δήμου ότι δεν χρειάζονται πλέον σύνορα,οπότε σε πρώτη φάση καταργούμε την κεντρική διοίκηση δηλαδή τις δημόσιες υπηρεσίες, τον στρατό και την αστυνομία.
Σε δεύτερη φάση δημιουργούμε τις Δημοπολιτειακές κοινότητες.
Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί γιατί πρέπει να διαλύσουμε τον θεσμό του κράτους.
Πάμε λοιπόν να αναλύσουμε τους λόγους.
Α) Να μην απειλείτε από όμορα κράτη
Β) Να υπάρχει ομόφωνη απόφαση της εκκλησίας του δήμου ότι δεν χρειάζονται πλέον σύνορα,οπότε σε πρώτη φάση καταργούμε την κεντρική διοίκηση δηλαδή τις δημόσιες υπηρεσίες, τον στρατό και την αστυνομία.
Σε δεύτερη φάση δημιουργούμε τις Δημοπολιτειακές κοινότητες.
Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί γιατί πρέπει να διαλύσουμε τον θεσμό του κράτους.
Πάμε λοιπόν να αναλύσουμε τους λόγους.
Αρχικά δεν μιλώ για κατάργηση των εθνοτήτων με την έννοια του όμαιμος, αυτές έχουν ήδη καταργηθεί με την πρόσμιξη των λαών, μιλώ για την κατάργηση των κρατών.
Καλό είναι να διαχωρίσουμε τις έννοιες Κράτος και Έθνος
ΕΘΝΟΣ
Έθνος(σήμερα) ονομάζουμε ένα σύνολο ανθρώπων οι οποίοι μοιράζονται μεταξύ τους κοινά γνωρίσματα που τους διακρίνουν ως σύνολο από άλλα εθνικά σύνολα.
Συνήθως τέτοια κοινά γνωρίσματα θεωρούνται η γλώσσα, η θρησκεία, οι κοινές παραδόσεις κ.τ.λ.
Αυτός ο ορισμός όμως δεν είναι πάντοτε τόσο προφανής όσο φαίνεται.
Αυτός ο ορισμός όμως δεν είναι πάντοτε τόσο προφανής όσο φαίνεται.
Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό, οι Μουσουλμάνοι της Θράκης ή οι εναπομείναντες Εβραίοι της Θεσσαλονίκης ανήκουν στο ελληνικό έθνος;
Επίσης, οι Ελβετοί, παρότι έχουν τρεις διαφορετικές γλώσσες, αποτελούν ενιαίο έθνος; Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής από την άλλη, αν και μοιράζονται την ίδια γλώσσα και θρησκεία, αποτελούν, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν και αισθάνονται, διαφορετικά έθνη;
Το χαρακτηριστικό στοιχείο αυτού του ορισμού του έθνους είναι ότι παρουσιάζει τα εθνικά γνωρίσματα με τρόπο που προβάλλεται η αντικειμενική διαπίστωσή τους ακόμη και από κάποιον τρίτο, που συνήθως, είναι μια κρατική εξουσία, προκειμένου να επιβάλει στην πράξη τους αντικειμενικούς εθνικούς προσδιορισμούς στους πληθυσμούς που ελέγχει. Η ακραία αντικειμενική περί έθνους θεωρία (ρομαντικής και γερμανικής καταγωγής) κατέληξε ιστορικά στον υπέρ εθνικισμό, τον ρατσισμό και τον φασισμό. Το έθνος διαχωρίζεται έτσι από τον λαό και γίνεται αντιληπτό ως μια πολιτιστική έννοια, η οποία μπορεί να προσδιοριστεί αποκλειστικά με τρόπο αντικειμενικό, δηλαδή ανεξάρτητα από τις θελήσεις των ανθρώπων που το απαρτίζουν.
Τι απουσιάζει, λοιπόν, σ’ αυτήν τη θεώρηση; Το υποκειμενικό στοιχείο, το στοιχείο του αυτοπροσδιορισμού. Τι είδους εθνική ταυτότητα επιθυμούν οι άνθρωποι να έχουν, πέρα από τα αντικειμενικά τους χαρακτηριστικά (κληρονομικά ή πολιτιστικά); Επιθυμούν να είναι Έλληνες, Ελβετοί ή Αργεντινοί; Το έθνος, έτσι, γίνεται αντιληπτό, όπως έλεγε ο Ρενάν, ως «καθημερινό δημοψήφισμα». Αυτή η υποκειμενική αντίληψη για το έθνος προέρχεται από τον Διαφωτισμό, διαδόθηκε με τη Γαλλική Επανάσταση και ταυτίζει τον λαό με το έθνος -τη συναντάμε και στα ελληνικά συντάγματα μέχρι το 1952 - πριν η ρομαντική ιδέα διαχωρίσει τους δύο όρους. Έτσι, το έθνος ορίζεται όχι ως πολιτιστική αλλά ως πολιτική έννοια σε συνάρτηση με τη δημοκρατία και την ιδιότητα του πολίτη, ταυτόσημη με την έννοια του λαού, όπως ειπώθηκε. Με αυτό τον τρόπο κατανοούν τον όρο, για παράδειγμα, οι πολίτες των ΗΠΑ.
Τι απουσιάζει, λοιπόν, σ’ αυτήν τη θεώρηση; Το υποκειμενικό στοιχείο, το στοιχείο του αυτοπροσδιορισμού. Τι είδους εθνική ταυτότητα επιθυμούν οι άνθρωποι να έχουν, πέρα από τα αντικειμενικά τους χαρακτηριστικά (κληρονομικά ή πολιτιστικά); Επιθυμούν να είναι Έλληνες, Ελβετοί ή Αργεντινοί; Το έθνος, έτσι, γίνεται αντιληπτό, όπως έλεγε ο Ρενάν, ως «καθημερινό δημοψήφισμα». Αυτή η υποκειμενική αντίληψη για το έθνος προέρχεται από τον Διαφωτισμό, διαδόθηκε με τη Γαλλική Επανάσταση και ταυτίζει τον λαό με το έθνος -τη συναντάμε και στα ελληνικά συντάγματα μέχρι το 1952 - πριν η ρομαντική ιδέα διαχωρίσει τους δύο όρους. Έτσι, το έθνος ορίζεται όχι ως πολιτιστική αλλά ως πολιτική έννοια σε συνάρτηση με τη δημοκρατία και την ιδιότητα του πολίτη, ταυτόσημη με την έννοια του λαού, όπως ειπώθηκε. Με αυτό τον τρόπο κατανοούν τον όρο, για παράδειγμα, οι πολίτες των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τον Βασίλη Ραφαηλίδη «όλες οι συγχύσεις στην Ελλάδα ξεκινούν από την αδυναμία μας να ξεχωρίσουμε τις έννοιες «έθνος» και «κράτος» . Η λέξη έθνος είναι σανσκριτικής καταγωγής και, στην κυριολεξία, σημαίνει «ομαιμοσύνη», δηλαδή ομοιότητα του αίματος των ανθρώπων που ανήκουν στην ίδια φυλετική ομάδα.
Είναι φανερό, όμως, πως για να διατηρήσει την «καθαρότητα» του αίματός της μια φυλή, και συνεπώς να λειτουργήσει σαν μια ευρεία οικογένεια, όπου όλα τα μέλη της θα είναι στενοί ή μακρινοί συγγενείς, πρέπει αυτή η φυλή να είναι καταρχήν ενδογαμική (Να στηρίζεται αποκλειστικά στην αιμομιξία), δηλαδή τα μέλη της να παντρεύονται μεταξύ τους και οι επιμειξίες με αλλόφυλους να απαγορεύονται αυστηρά. Αλλά κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μόνο σε πολύ κλειστές και πολύ πρωτόγονες κοινωνίες.
Σήμερα, πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν “καθαρές” εθνότητες, διότι δεν υπάρχουν κλειστές κοινωνίες. Είναι αυτονόητο, πως κανείς νομοθέτης εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια δε θα μπορούσε να διαφυλάξει την «καθαρότητα» του αίματος μιας φυλής. Άλλωστε, οι άνθρωποι δεν είναι άλογα ράτσας, ταγμένα στις ιπποδρομίες, ώστε να φροντίζουμε για την καθαρότητα του αίματός τους.
Είναι φανερό, όμως, πως για να διατηρήσει την «καθαρότητα» του αίματός της μια φυλή, και συνεπώς να λειτουργήσει σαν μια ευρεία οικογένεια, όπου όλα τα μέλη της θα είναι στενοί ή μακρινοί συγγενείς, πρέπει αυτή η φυλή να είναι καταρχήν ενδογαμική (Να στηρίζεται αποκλειστικά στην αιμομιξία), δηλαδή τα μέλη της να παντρεύονται μεταξύ τους και οι επιμειξίες με αλλόφυλους να απαγορεύονται αυστηρά. Αλλά κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μόνο σε πολύ κλειστές και πολύ πρωτόγονες κοινωνίες.
Σήμερα, πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν “καθαρές” εθνότητες, διότι δεν υπάρχουν κλειστές κοινωνίες. Είναι αυτονόητο, πως κανείς νομοθέτης εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια δε θα μπορούσε να διαφυλάξει την «καθαρότητα» του αίματος μιας φυλής. Άλλωστε, οι άνθρωποι δεν είναι άλογα ράτσας, ταγμένα στις ιπποδρομίες, ώστε να φροντίζουμε για την καθαρότητα του αίματός τους.
Κάποτε, ωστόσο, η έννοια της εθνότητας έπαιζε έναν πολύ σοβαρό ρόλο. Πράγματι, η οργάνωση της ανθρώπινης κοινωνίας άρχισε με τη συσσωμάτωση των ατόμων σε ομάδες ευρύτερες της μικρής, τυπικής οικογένειας, οι οποίες αποτελούν μια ευρεία, αιματοσυγγενική οικογένεια. Τούτες οι ομάδες ανέπτυξαν έναν κοινό πολιτισμό στη βάση μιας κοινής γλώσσας.
Με τους αιώνες, η αιματοσυγγένεια, με τις συνεχείς επιμειξίες, έπαιζε ολοένα και μικρότερο ρόλο, ενώ αντίθετα τα πολιτιστικά δεδομένα, που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στο στάδιο της αιματοσυγγένειας, διατηρήθηκαν και αναπτύχθηκαν, για να αποτελέσουν στη συνέχεια, αυτά και μόνο, τα ειδικά χαρακτηριστικά μιας εθνότητας.
Μ’ άλλα λόγια, η έννοια της εθνότητας υπάρχει και σήμερα, αλλά είναι καθαρά και αποκλειστικά πολιτιστική.
Με τους αιώνες, η αιματοσυγγένεια, με τις συνεχείς επιμειξίες, έπαιζε ολοένα και μικρότερο ρόλο, ενώ αντίθετα τα πολιτιστικά δεδομένα, που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στο στάδιο της αιματοσυγγένειας, διατηρήθηκαν και αναπτύχθηκαν, για να αποτελέσουν στη συνέχεια, αυτά και μόνο, τα ειδικά χαρακτηριστικά μιας εθνότητας.
Μ’ άλλα λόγια, η έννοια της εθνότητας υπάρχει και σήμερα, αλλά είναι καθαρά και αποκλειστικά πολιτιστική.
Συνεπώς, μέλη μιας συγκεκριμένης εθνότητας είναι άνθρωποι που έχουν ένα συγκεκριμένο κοινό πολιτισμό, που διαφέρει απ’ τον πολιτισμό μιας άλλης εθνότητας.
Όμως, με την όσμωση ανάμεσα στους λαούς που επέφερε η βελτίωση και στις μέρες μας η καλπαστική ανάπτυξη των επικοινωνιών και των συγκοινωνιών, οι πολιτιστικές ιδιαιτερότητες άρχισαν να ατονούν και να τείνουν προς μια ισοπέδωση , που κανένα διοικητικό μέτρο δε θα ήταν δυνατό να την ανακόψει. »
ΚΡΑΤΟΣ
Το κράτος είναι οργανωμένη πολιτική οντότητα που κατέχει το μονοπώλιο της χρήσης νόμιμης εξουσίας σε μια καθορισμένη γεωγραφική περιοχή. Αυτά μπορεί να αντιστοιχούν σε εθνικά κράτη, υπερεθνικά κράτη, ή πολυεθνικά κράτη. Ένα κράτος συνήθως περιλαμβάνει ένα σύνολο οργανισμών οι οποίοι έχουν τη δικαιοδοσία να φτιάχνουν και να επιβάλλουν τους κανόνες εκείνους οι οποίοι κυβερνούν τον πληθυσμό μίας κοινωνίας μέσα σε συγκεκριμένα γεωγραφικά όρια. Το κράτος έχει κυβέρνηση, νόμους και αναγνωρισμένη κυριαρχία.
Κράτος στα αρχαία Ελληνικά σήμαινε "δύναμη".
Το κράτος ως μορφή κοινωνικής οργάνωσης δεν υπήρχε πάντα.
Για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, οι ανθρώπινες φυλές ήταν οργανωμένες σε μικρές ομαδοποιήσεις(οικογένειες), και σταδιακά προχώρησαν σε μεγαλύτερες ομαδοποιήσεις (κοινότητες) χωρίς όμως κρατική οντότητα.
Το κράτος δημιουργήθηκε από την στιγμή που ο άνθρωπος συγκροτεί τις πρώτες πρωτόγονες αγροτικές κοινωνίες, παράγει πλεόνασμα των αγαθών και δημιουργεί το εμπόριο για να ανταλλάσσει αυτά τα αγαθά. Σύμφωνα με πολλούς μελετητές, βάσει αυτής της εξέλιξης, δημιουργούνται οι πρώτες κοινωνικές τάξεις (αυτή των παραγωγών του πλούτου και αυτή που με διάφορες μορφές βίας καρπώνεται το παραγόμενο πλεόνασμα μαζί με τις ταξικές αδικίες και διακρίσεις)
Το κράτος ως μορφή κοινωνικής οργάνωσης δεν υπήρχε πάντα.
Για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, οι ανθρώπινες φυλές ήταν οργανωμένες σε μικρές ομαδοποιήσεις(οικογένειες), και σταδιακά προχώρησαν σε μεγαλύτερες ομαδοποιήσεις (κοινότητες) χωρίς όμως κρατική οντότητα.
Το κράτος δημιουργήθηκε από την στιγμή που ο άνθρωπος συγκροτεί τις πρώτες πρωτόγονες αγροτικές κοινωνίες, παράγει πλεόνασμα των αγαθών και δημιουργεί το εμπόριο για να ανταλλάσσει αυτά τα αγαθά. Σύμφωνα με πολλούς μελετητές, βάσει αυτής της εξέλιξης, δημιουργούνται οι πρώτες κοινωνικές τάξεις (αυτή των παραγωγών του πλούτου και αυτή που με διάφορες μορφές βίας καρπώνεται το παραγόμενο πλεόνασμα μαζί με τις ταξικές αδικίες και διακρίσεις)
Κράτος : είναι μια συγκροτημένη πολιτική οντότητα με συγκεκριμένα σύνορα, είναι ένα πολιτικά οργανωμένο σύνολο ανθρώπων που είναι εγκατεστημένο μόνιμα σε μια καθορισμένη εδαφική έκταση (χώρα) και διοικείται από την κυβέρνηση που ασκεί εξουσία στους πολίτες. Το έθνος-κράτος είναι κυρίαρχο κράτος, του οποίου τα περισσότερα θέματα είναι ενωμένα επίσης από παράγοντες όπως η γλώσσα ή η κοινή καταγωγή. Στο έθνος - κράτος τα πολιτιστικά σύνορα ταιριάζουν με τα πολιτικά. Έτσι έχουμε αρχικά την δημιουργία κοινοτήτων, μετά περάσαμε στην πόλη- κράτος, η ένωση των πόλεων-κρατών οδήγησε στον μετασχηματισμό εθνών - χωρών δημιουργώντας τις εθνότητες, από τις χώρες- έθνη περάσαμε σε κράτος -έθνος, επόμενο βήμα ήταν η δημιουργία συνομοσπονδιών δηλαδή συμμαχία κυρίαρχων κρατών, και κάποιοι ονειρεύονται την δημιουργία ενός υπέρ κράτους( κατά την άποψη μου φασιστικού υπέρ κράτους)
Στον νέο πολιτισμό που πρεσβεύει η Δημοπολιτεία έχουμε την αντικατάσταση των κρατών από τις Δημοπολιτειακές κοινότητες, και σαν οικουμενικό πρόταγμα έχουμε την δημιουργία της οικουμενικής κοινότητας όπου θα αποτελείται από Αυτόνομες και ελεύθερες κοινότητες
Στον νέο πολιτισμό που πρεσβεύει η Δημοπολιτεία έχουμε την αντικατάσταση των κρατών από τις Δημοπολιτειακές κοινότητες, και σαν οικουμενικό πρόταγμα έχουμε την δημιουργία της οικουμενικής κοινότητας όπου θα αποτελείται από Αυτόνομες και ελεύθερες κοινότητες
Αυτή η οικουμενική κοινότητα είναι η Δημοπολιτειακή οικουμενική συνομοσπονδία, δηλαδή είναι ένωση Αυτόνομων κοινοτήτων κάτω από ένα οικουμενικό κοινωνικό συμβόλαιο, το οποίο έχει στόχο την κοινή δράση σε μείζονα θέματα, και έτσι να αντιμετωπίσουν κρίσιμα ζητήματα, όπως την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών, με στόχο την αρμονική συμβίωση όλων των Δημοπολιτειακών κοινοτήτων.
Η Δημοπολιτειακή οικουμενική συνομοσπονδία ιδρύεται με την σύνταξη και υπογραφή του οικουμενικού κοινωνικού συμβολαίου από όλες τις Δημοπολιτειακές κοινότητες.
Η Δημοπολιτειακή οικουμενική συνομοσπονδία είναι μια μορφή οικουμενικής διακυβέρνησης, η οποία ορίζει την μορφή αλληλεπίδρασης μεταξύ κοινοτήτων, η οποία λαμβάνει χώρα στην βάση της κυρίαρχης κοινοτικής ανεξαρτησίας.
Η σχέσεις ανάμεσα στις Δημοπολιτειακές κοινότητες θα είναι σχεδόν αρμονικές, γιατί θα εξαλειφθεί η γενεσιουργός αιτία που προκαλεί αντιπαλότητες, δηλαδή η διεκδίκηση της εκμετάλλευσης των πόρων του πλανήτη, με την καθιέρωση που νέου οικονομικού συστήματος που προτείνει ο νέος πολιτισμός της Δημοπολιτείας.
Οι κοινότητες αυτές θα δημιουργηθούν, μέσα από ανάγκη ικανοποιήσεις μιας μεγάλης ποικιλίας ανθρώπινων σχέσεων, αναγκών και θέλω. Έτσι θα υπάρχει μεγάλη ποικιλομορφία μεταξύ των κοινοτήτων
Η Δημοπολιτειακή οικουμενική συνομοσπονδία ιδρύεται με την σύνταξη και υπογραφή του οικουμενικού κοινωνικού συμβολαίου από όλες τις Δημοπολιτειακές κοινότητες.
Η Δημοπολιτειακή οικουμενική συνομοσπονδία είναι μια μορφή οικουμενικής διακυβέρνησης, η οποία ορίζει την μορφή αλληλεπίδρασης μεταξύ κοινοτήτων, η οποία λαμβάνει χώρα στην βάση της κυρίαρχης κοινοτικής ανεξαρτησίας.
Η σχέσεις ανάμεσα στις Δημοπολιτειακές κοινότητες θα είναι σχεδόν αρμονικές, γιατί θα εξαλειφθεί η γενεσιουργός αιτία που προκαλεί αντιπαλότητες, δηλαδή η διεκδίκηση της εκμετάλλευσης των πόρων του πλανήτη, με την καθιέρωση που νέου οικονομικού συστήματος που προτείνει ο νέος πολιτισμός της Δημοπολιτείας.
Οι κοινότητες αυτές θα δημιουργηθούν, μέσα από ανάγκη ικανοποιήσεις μιας μεγάλης ποικιλίας ανθρώπινων σχέσεων, αναγκών και θέλω. Έτσι θα υπάρχει μεγάλη ποικιλομορφία μεταξύ των κοινοτήτων
Ο συνεκτικός κρίκος στις σχέσεις των προσώπων που συμμετέχουν σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα θα είναι ισχυρός μεταξύ τους, έτσι μέσα στις κοινότητες θα υπάρχει αρμονία, αλλά, και διαφοροποιήσεις, που προέρχονται από την συνεχή αναζητήσει και αμφισβήτηση.
Οι διαφοροποιήσεις είναι στοιχεία προόδου, αρκεί, να μην αμφισβητούν τους πυλώνες της Δημοπολιτείας με απώτερο στόχο να επιστρέψει η ανθρωπότητα στα βάρβαρα και φονικά κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά συστήματα που υπάρχουν σήμερα.
Σήμερα μια κοινότητα πολεμιστών με έναν επιθετικό ηγέτη εξαναγκάζει τις εξαιρετικά φιλειρηνικές γειτονικές κοινότητες να δημιουργήσουν τους
δικούς τους στρατιωτικούς σχηματισμούς και τους ηγέτες τους , προκειμένου να επιβιώσουν .
Οι συγκρούσεις που εμφανίζονται σε μια διαιρεμένη ανθρωπότητα που δομούνται γύρω από την κυριαρχία, οδηγούν αναπόφευκτα σε συγκρούσεις με τη φύση.
Η οικολογική κρίση με τη διαίρεση, μέχρι βαθμού πολέμου, ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τη φύση προκύπτει πάνω απ΄ όλα από τις διαιρέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Οπότε θα πρέπει ο νέος πολιτισμός να βρει αρχικά τις πραγματικές αιτίες που εξαναγκάζει μια κοινότητα να είναι απειλητική προς τις άλλες κοινότητες και να τις εξαλείψει
Οι διαφοροποιήσεις είναι στοιχεία προόδου, αρκεί, να μην αμφισβητούν τους πυλώνες της Δημοπολιτείας με απώτερο στόχο να επιστρέψει η ανθρωπότητα στα βάρβαρα και φονικά κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά συστήματα που υπάρχουν σήμερα.
Σήμερα μια κοινότητα πολεμιστών με έναν επιθετικό ηγέτη εξαναγκάζει τις εξαιρετικά φιλειρηνικές γειτονικές κοινότητες να δημιουργήσουν τους
δικούς τους στρατιωτικούς σχηματισμούς και τους ηγέτες τους , προκειμένου να επιβιώσουν .
Οι συγκρούσεις που εμφανίζονται σε μια διαιρεμένη ανθρωπότητα που δομούνται γύρω από την κυριαρχία, οδηγούν αναπόφευκτα σε συγκρούσεις με τη φύση.
Η οικολογική κρίση με τη διαίρεση, μέχρι βαθμού πολέμου, ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τη φύση προκύπτει πάνω απ΄ όλα από τις διαιρέσεις μεταξύ των ανθρώπων.
Οπότε θα πρέπει ο νέος πολιτισμός να βρει αρχικά τις πραγματικές αιτίες που εξαναγκάζει μια κοινότητα να είναι απειλητική προς τις άλλες κοινότητες και να τις εξαλείψει
Προσωπικά εντοπίζω και ενστερνίζομαι (σε αυτό το σκέλος ) τις απόψεις και άλλων σκεπτόμενων ανθρώπων π.χ. του Ζακ Φρέσκο όπου αναφέρει ως αίτιες το εμπόριο με αιχμή του δόρατος το χρήμα, την θρησκεία με αιχμή του δόρατος τον φόβο, την απληστία με όπλο την ιδιοκτησία, όποτε προτείνω και εγώ την κατάργηση τους, αλλά με την ταυτόχρονη αντικατάσταση της δουλειάς(δουλεία) από μηχανές, την δημιουργία κοινωνίας χωρίς οικονομικά συστήματα που βασίζονται στην ανταλλαγή, την κατάργηση του θεσμού της ιδιοκτησίας και την αντικατάσταση από τον νέο θεσμό της χρήσης, και τέλος την κατάργηση των κρατών και την αντικατάσταση από τις Δημοπολιτειακές κοινότητες (πολιτείες- κήπους).
«Η πολιτεία είναι τροφή των ανθρώπων, καλή μεν για τους καλούς, κακή δε για τους κακούς.» Πλάτων Μενέξενος (238b-240a)
Σ΄ αυτό το νέο οικουμενικό σύστημα, θα έχουμε την δημιουργία νέου τύπου κοινοτήτων που θα βασίζονται στα πραγματικά κοινά θέλω & στις πραγματικές κοινές ανάγκες των πολιτών που την πλαισιώνουν, και στην σύναψη αμοιβαίων ανθρώπινων σχέσεων.
Η Δημοπολιτειακή κοινότητα είναι μια νέου τύπου κοινότητα, και θεωρείτε το κύτταρο του πανανθρώπινου ευτοπικού πολιτισμού της Δημοπολιτείας γιατί, είναι η πιο πρόσφορη μορφή για την κοινωνική ανατροφή, και την αξιοποίηση της κυρίας πρώτης ύλης δηλαδή τον άνθρωπο.
Η Δημοπολιτειακή κοινότητα είναι μια νέου τύπου κοινότητα, και θεωρείτε το κύτταρο του πανανθρώπινου ευτοπικού πολιτισμού της Δημοπολιτείας γιατί, είναι η πιο πρόσφορη μορφή για την κοινωνική ανατροφή, και την αξιοποίηση της κυρίας πρώτης ύλης δηλαδή τον άνθρωπο.
Ο κοινοτισμός δεν είναι κάτι εκ των άνω δοτό, αλλά προήλθε από μια αρχέγονη νομοτελειακή ανάγκη για την επιβίωση του ανθρώπου.
Η δημιουργία των αρχέγονων κοινοτήτων προήλθε από την κατανόηση ότι μόνο μέσο του σχηματισμού της κοινότητας(ομάδας) ο άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει και να απολαμβάνει την ευδαιμονία που αποζητούν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί.
Η Δημοπολιτειακή κοινότητα δεν είναι απλά ένα όργανο ρυθμίσεως και διοικήσεως, αλλά είναι πολύμορφη βίωση άμεση που παραλλάσει μαζί με την καθημερινή ζωή και την ψυχή των πολιτών.
Η Δημοπολιτειακή κοινότητα μια ανθρωποπλαστική κοινότητα,είναι μια κοινότητα όπου τα μέλη της αποτελούνται από εκλεκτούς ανθρώπους-πολίτες.
Η δημιουργία των αρχέγονων κοινοτήτων προήλθε από την κατανόηση ότι μόνο μέσο του σχηματισμού της κοινότητας(ομάδας) ο άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει και να απολαμβάνει την ευδαιμονία που αποζητούν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί.
Η Δημοπολιτειακή κοινότητα δεν είναι απλά ένα όργανο ρυθμίσεως και διοικήσεως, αλλά είναι πολύμορφη βίωση άμεση που παραλλάσει μαζί με την καθημερινή ζωή και την ψυχή των πολιτών.
Η Δημοπολιτειακή κοινότητα μια ανθρωποπλαστική κοινότητα,είναι μια κοινότητα όπου τα μέλη της αποτελούνται από εκλεκτούς ανθρώπους-πολίτες.
Για να κατανοήσεις την Δημοπολιτειακή κοινότητα και να μπεις στο νόημα των λειτουργιών του οργανισμού που αντιπροσωπεύει,πρέπει να έχεις δημιουργική και κριτική σκέψη, καθώς και φρέσκια παρατηρητικότητα.
Η Δημοπολιτεία διακατέχεται από το ελληνικό κοινοτικό πνεύμα.
Το ελληνικό κοινοτικό πνεύμα είναι η ουσία του κοινοτισμού, είναι το σύστημα που δίκαια δείχνει ακριβώς ποιος είσαι, ούτε ισχυρότερος ούτε ασθενέστερος, ούτε ανώτερος ούτε κατώτερος, δείχνει ποίος είσαι στην πραγματικότητα, ούτε να ξεγελάς τον ίδιο σου τον εαυτό ούτε να ξεγελάς τους άλλους.
Ο σεβασμός στις Δημοπολιτειακές αξίες(Ιδανικά) Αγάπη, ειρήνη και ελευθερία, είναι η ανάγκη της ζωής, είναι η συνείδηση των δυνατοτήτων της ανθρωπότητας, πως για να φθάσει η διαβίωση της σε πολύ υψηλότερα όρια πρέπει να συν δημιουργήσει έναν νέο πολιτισμό που στη βάση του ο άνθρωπος θα δομεί μέσα από το εγώ στο όλον. (δυνατότερο και υγιέστερο είναι το δέντρο που έχει βαθύτερες και δυνατότερες ρίζες).
Η Δημοπολιτεία έχει σαν μοναδικό στόχο την επίτευξη του ατομικού ευ ζην αναγνωρίζοντας όμως, ότι το ατομικό ευ ζην επιτυγχάνετε μόνο μέσα από το κοινοτικό ευ ζην(κοινωνία των πολιτών), γι αυτό αναφέρω στην πρόταση μου την ανάγκη δημιουργίας νέων τύπου κοινοτήτων, σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες & τα πραγματικά θέλω του κάθε πολίτη.
Το ελληνικό κοινοτικό πνεύμα είναι η ουσία του κοινοτισμού, είναι το σύστημα που δίκαια δείχνει ακριβώς ποιος είσαι, ούτε ισχυρότερος ούτε ασθενέστερος, ούτε ανώτερος ούτε κατώτερος, δείχνει ποίος είσαι στην πραγματικότητα, ούτε να ξεγελάς τον ίδιο σου τον εαυτό ούτε να ξεγελάς τους άλλους.
Ο σεβασμός στις Δημοπολιτειακές αξίες(Ιδανικά) Αγάπη, ειρήνη και ελευθερία, είναι η ανάγκη της ζωής, είναι η συνείδηση των δυνατοτήτων της ανθρωπότητας, πως για να φθάσει η διαβίωση της σε πολύ υψηλότερα όρια πρέπει να συν δημιουργήσει έναν νέο πολιτισμό που στη βάση του ο άνθρωπος θα δομεί μέσα από το εγώ στο όλον. (δυνατότερο και υγιέστερο είναι το δέντρο που έχει βαθύτερες και δυνατότερες ρίζες).
Η Δημοπολιτεία έχει σαν μοναδικό στόχο την επίτευξη του ατομικού ευ ζην αναγνωρίζοντας όμως, ότι το ατομικό ευ ζην επιτυγχάνετε μόνο μέσα από το κοινοτικό ευ ζην(κοινωνία των πολιτών), γι αυτό αναφέρω στην πρόταση μου την ανάγκη δημιουργίας νέων τύπου κοινοτήτων, σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες & τα πραγματικά θέλω του κάθε πολίτη.
Ως όραμα των Δημοπολιτειακών Κοινοτήτων προτείνεται μια κοινωνία απελευθερωμένη από την ανταλλαγή (εμπόριο) σαν τρόπο οικονομικής διαμεσολάβησης που είναι ταυτόχρονα και μια απελευθέρωση από τις υπάρχουσες δομές εξουσίας - όχι μόνο επειδή η αγορά και το κράτος γίνονται σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνοι για μια ποικιλία περιορισμών και περιφράξεων, αλλά και για το λόγο επίσης ότι οι κοινότητες δεν μπορούν να λειτουργήσουν κεντρικοποιημένα, από τα πάνω. Αυτή είναι επίσης μια ουσιαστική διαφορά του κινήματος του Κοινοτισμού απέναντι στον μαρξιστικής - κρατικοκεντρικής κατεύθυνσης.
Η τοποθέτηση του Κοινοτισμού έξω από την αγορά και το κράτος υποδεικνύει σαφώς ότι οι κοινοτιστές θέλουν να σπάσουν τους δεσμούς τόσο με τα αξιώματα της αγοράς όσο και με τα δόγματα του κράτους. Η κανονιστική βάση για αυτό είναι η απόρριψη όλων των μορφών κυριαρχίας.
Στην ουσία γίνεται λόγος για την πολιτική συγκρότηση αυτοκυβερνωμενών κοινοτήτων με βάση λειτουργίας τους τα κοινοτικά δημοψηφίσματα και τις συνελεύσεις ως θεσμικούς τρόπους πολιτειακής διακυβέρνησης.
Η τοποθέτηση του Κοινοτισμού έξω από την αγορά και το κράτος υποδεικνύει σαφώς ότι οι κοινοτιστές θέλουν να σπάσουν τους δεσμούς τόσο με τα αξιώματα της αγοράς όσο και με τα δόγματα του κράτους. Η κανονιστική βάση για αυτό είναι η απόρριψη όλων των μορφών κυριαρχίας.
Στην ουσία γίνεται λόγος για την πολιτική συγκρότηση αυτοκυβερνωμενών κοινοτήτων με βάση λειτουργίας τους τα κοινοτικά δημοψηφίσματα και τις συνελεύσεις ως θεσμικούς τρόπους πολιτειακής διακυβέρνησης.
Τα δημοψηφίσματα στον ελληνικό κοινοτισμό έχουν καθολικότητα και όχι αποσπασματικότητα, δηλαδή δεν συλλαμβάνουν ένα υποσύνολο του σώματος των πολιτών μιας πολιτειακής κοινότητας, όπως μια τάξης ή συντεχνίας επαγγελματιών, αλλά το σύνολο του πολιτικού σώματος μιας πολιτειακής κοινότητας.
Σε αντίθεση με τον ελευθεριακό κοινοτισμό των νεότερων χρόνων που έχει μαρξιστικές βάσεις και αφετηρίες στην συνολική θεώρησή του και προωθεί δογματικά την κατάργηση κάθε μορφής κράτους ή αγοράς κομίζοντας προτάγματα των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών ιδεωδών, ο σύγχρονος ελληνικός κοινοτισμός προωθεί μια μη κολεκτιβιστική οργάνωση της κοινωνίας στηριζόμενη στις πρωτοβουλίες πολιτών, στα τακτικά δημοψηφίσματα και στις κοινοτικές συνελεύσεις.
Σε αντίθεση με τον ελευθεριακό κοινοτισμό των νεότερων χρόνων που έχει μαρξιστικές βάσεις και αφετηρίες στην συνολική θεώρησή του και προωθεί δογματικά την κατάργηση κάθε μορφής κράτους ή αγοράς κομίζοντας προτάγματα των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών ιδεωδών, ο σύγχρονος ελληνικός κοινοτισμός προωθεί μια μη κολεκτιβιστική οργάνωση της κοινωνίας στηριζόμενη στις πρωτοβουλίες πολιτών, στα τακτικά δημοψηφίσματα και στις κοινοτικές συνελεύσεις.
«Ο ελληνικός κοινοτισμός περιλαμβάνει πολύ Αποανάπτυξη, και άλλα παρόμοια ρεύματα, όπως π.χ. των περιβαλλοντικών ομάδων και των ομάδων προστασίας των ζώων και των κινημάτων που αφορούν στη δικαιοσύνη. Σε όλα αυτά παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο θέματα ίσης συνύπαρξης μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ ανθρώπου-φύσης (όπως π.χ. στις ομάδες No-Border-όχι σύνορα, οι οποίες θέλουν έναν κόσμο χωρίς σύνορα) ή θέματα κυριαρχίας (όπως π.χ. διατροφική κυριαρχία) και έχουν προφανώς πολλά κοινά με τα Commons και τον Κοινοτισμό.»
Η πολυγλωσσία σε κάποια κοινότητα δεν δημιουργεί πρόβλημα μιας και είναι εύκολο να ξεπεραστεί με την τεχνολογία και τους μεταφραστές.
Η πραγματική ανεξιθρησκεία (Α θρησκεία ) σε μια κοινότητα θα εξαλείψει όλους εκείνους τους φονικούς διαχωρισμούς που επιβάλουν οι θρησκείες.
Η αχρήματη κοινωνία, και η καθιέρωση ως οικονομικού συστήματος της Αυτάρκειας, της χρήσης & της δίκαιης διανομής πόρων, θα εξαλείψει την οικονομική κοινωνική διαστρωμάτωση, τον ελιτισμό και τον οικονομικό ρατσισμό, που είναι βασισμένα στην οικονομική ανισότητα.
Η διαχείριση της κοινότητας από την εκκλησία του δήμου δηλαδή το πολίτευμα της κοινότητας, θα δίνει την δυνατότητα οι αποφάσεις να είναι συλλογικές όποτε, το ότι, θα ερωτάται και θα συμμετέχει στην διαμόρφωση για θέματα που αφορούν τον βίο του κάθε πολίτη, θα αφαιρεί την αίσθηση της αδικίας από τους διαφωνούντες.
Αν αυτά συνδυαστούν με τα πραγματικά κοινά θέλω & τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, τότε η συμβίωση των ανθρώπων μιας κοινότητας θα είναι πραγματικά σχεδόν “ιδανική”.
Η πραγματική ανεξιθρησκεία (Α θρησκεία ) σε μια κοινότητα θα εξαλείψει όλους εκείνους τους φονικούς διαχωρισμούς που επιβάλουν οι θρησκείες.
Η αχρήματη κοινωνία, και η καθιέρωση ως οικονομικού συστήματος της Αυτάρκειας, της χρήσης & της δίκαιης διανομής πόρων, θα εξαλείψει την οικονομική κοινωνική διαστρωμάτωση, τον ελιτισμό και τον οικονομικό ρατσισμό, που είναι βασισμένα στην οικονομική ανισότητα.
Η διαχείριση της κοινότητας από την εκκλησία του δήμου δηλαδή το πολίτευμα της κοινότητας, θα δίνει την δυνατότητα οι αποφάσεις να είναι συλλογικές όποτε, το ότι, θα ερωτάται και θα συμμετέχει στην διαμόρφωση για θέματα που αφορούν τον βίο του κάθε πολίτη, θα αφαιρεί την αίσθηση της αδικίας από τους διαφωνούντες.
Αν αυτά συνδυαστούν με τα πραγματικά κοινά θέλω & τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, τότε η συμβίωση των ανθρώπων μιας κοινότητας θα είναι πραγματικά σχεδόν “ιδανική”.
Ο σεβασμός στην κοινότητα είναι η εκούσια τήρηση και συμμόρφωση στους κοινοτικούς κανόνες που συν αποφασίζουμε.
Ο αυθεντικός σεβασμός του οικουμενικού ανθρώπου στην κοινότητα προϋποθέτει να έχει Δημοπολιτειακό ήθος - Δημοπολιτειακή κουλτούρα- Κοινωνική Συνείδηση - Κοινοτική Δικαιοσύνη -Συμμετοχή στα κοινά (Αυτονομία) – Μόρφωση.
Ο αυθεντικός σεβασμός του οικουμενικού ανθρώπου στην κοινότητα προϋποθέτει να έχει Δημοπολιτειακό ήθος - Δημοπολιτειακή κουλτούρα- Κοινωνική Συνείδηση - Κοινοτική Δικαιοσύνη -Συμμετοχή στα κοινά (Αυτονομία) – Μόρφωση.
Δημοπολιτειακό ήθος έχει αυτός που υπηρετεί & πράττει σύμφωνα με τα τρία υψηλά Δημοπολιτειακά ιδανικά,(Αγάπη, ειρήνη, ελευθερία). Δημοπολιτειακή κουλτούρα δηλαδή τον σεβασμό στην ζωή, την αξιοπρέπεια, το ευ ζην, την επικούρεια αταραξία, τον σεβασμό στην φύση, την ολιστική προσέγγιση στον τρόπο ζωής, τον κοινοτισμό που βασίζεται στα πραγματικά κοινά θέλω και στις πραγματικές κοινές ανάγκες και όχι σε εθνολογικά, θρησκευτικά, τοπικιστικά ή φυλετικά χαρακτηριστικά που δημιουργούν φασιστικές νοοτροπίες.
«Ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία, είναι νοοτροπία...» Tζίμης Πανούσης
Κοινωνική Συνείδηση είναι η «αυτεπίγνωση του εμείς»
«Ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία, είναι νοοτροπία...» Tζίμης Πανούσης
Κοινωνική Συνείδηση είναι η «αυτεπίγνωση του εμείς»
Κοινωνική Συνείδηση είναι η νοητική δυνατότητα ενός πολίτη η οποία του επιτρέπει, σε προέκταση των αισθήσεών του, να γνωρίζει και να κατανοεί, το περιβάλλον του, τα συμβαίνοντα γύρω του, και να έχει κατά το δυνατόν την αίσθηση της «θέσης» και της σημασίας του στον κόσμο καθώς και του αντίκτυπου των πράξεών του.
Συνείδηση θεωρείται η αναλυτική ικανότητα της εμπειρίας, η συνείδηση παρέχει το δυναμικό στο οποίο μπορεί και παράγεται η εμπειρία.
Συνείδηση θεωρείται η αναλυτική ικανότητα της εμπειρίας, η συνείδηση παρέχει το δυναμικό στο οποίο μπορεί και παράγεται η εμπειρία.
Δημοπολιτειακή κοινοτική αλληλεγγύη είναι:Το ηθικό καθήκον της αλληλοβοήθειας, η αλτρουιστική αλληλοβοήθεια σε δοκιμαζόμενους συνανθρώπους και το αίσθημα ενότητας μεταξύ ανθρώπων.
Δημοπολιτειακή Κοινοτική Δικαιοσύνη ορίζεται ως το αγαθό που δεν στοχεύει στην ευδαιμονία όποιου την ασκεί, αλλά στον άλλον άνθρωπο. Κατά συνέπεια είναι η σημαντικότερη συνθήκη που απορρέει από τα Δημοπολιτειακά ιδανικά γιατί δεν ασκείται για ίδιο όφελος, αλλά προς χάριν τρίτου.
Δημοπολιτειακή Συμμετοχή στα κοινά (Αυτονομία) σημαίνει ο πολίτης να είναι ενεργός και υπεύθυνος πολίτης.
Δημοπολιτειακή Κοινοτική Δικαιοσύνη ορίζεται ως το αγαθό που δεν στοχεύει στην ευδαιμονία όποιου την ασκεί, αλλά στον άλλον άνθρωπο. Κατά συνέπεια είναι η σημαντικότερη συνθήκη που απορρέει από τα Δημοπολιτειακά ιδανικά γιατί δεν ασκείται για ίδιο όφελος, αλλά προς χάριν τρίτου.
Δημοπολιτειακή Συμμετοχή στα κοινά (Αυτονομία) σημαίνει ο πολίτης να είναι ενεργός και υπεύθυνος πολίτης.
Τι είναι λοιπόν αυτή η Δημοπολιτεία;
Η Δημοπολιτεία είναι μια ΜΗ βίαιη κοινωνία
«Είσαι βίαιος γιατί διαχωρίζεις τον εαυτό σου από την υπόλοιπη ανθρωπότητα.
Όταν διαχωρίζεις τον εαυτό σου με βάση τις πεποιθήσεις σου, την εθνικότητα σου, τις παραδόσεις σου, την θρησκεία σου ,εκτρέφεις βία.
Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να εξαλείψει τη βια δεν μπορεί να ανήκει σε καμία χώρα, σε καμία θρησκεία ,σε κανένα πολιτικό κόμμα ή σύστημα.»
Όταν διαχωρίζεις τον εαυτό σου με βάση τις πεποιθήσεις σου, την εθνικότητα σου, τις παραδόσεις σου, την θρησκεία σου ,εκτρέφεις βία.
Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να εξαλείψει τη βια δεν μπορεί να ανήκει σε καμία χώρα, σε καμία θρησκεία ,σε κανένα πολιτικό κόμμα ή σύστημα.»
«Η ειρήνη αποτελεί φυσική κατάσταση στην κοινωνική ζωή του ανθρώπου κατά την οποία οι σχέσεις λειτουργούν αρμονικά και χωρίς βίαιες αντιπαραθέσεις. Επιδιώκεται η διατήρησή της με τη δημιουργία εθίμων που ρυθμίζουν τις αναδυόμενες διαφορές και μέσω της σύναψης συμφωνιών μεταξύ δυο γειτνιαζόντων κοινοτήτων»
«Ο άνθρωπος είναι ένα αχάριστο ον.
«Τα αγαθά της ειρήνης τα καταλαβαίνει μόνο κατά τη διάρκεια του πολέμο»
Δεν υπάρχει δρόμος προς την ειρήνη. Η ειρήνη είναι ο δρόμος» Μαστ Α.
«Τα αγαθά της ειρήνης τα καταλαβαίνει μόνο κατά τη διάρκεια του πολέμο»
Δεν υπάρχει δρόμος προς την ειρήνη. Η ειρήνη είναι ο δρόμος» Μαστ Α.
Δημοπολιτεία είναι το μονοπάτι για την πραγμάτωση μιας Ευτοπικής ουτοπίας.
Ουτοπία είναι η αναζήτηση της ιδανικής, εξιδανικευμένης και τέλειας κοινωνίας.
Δημοπολιτεία είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να δημιουργήσει μία δίκαιη κοινωνία που είναι ικανή να οδηγήσει προς την ιδανική, εξιδανικευμένη και τέλεια κοινωνία.
Δημοπολιτεία είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να δημιουργήσει μία δίκαιη κοινωνία που είναι ικανή να οδηγήσει προς την ιδανική, εξιδανικευμένη και τέλεια κοινωνία.
Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που άλλαξαν τον κόσμο, είναι ότι αυτοί οι “παράξενοι” άνθρωποι, δεν διάβαζαν απλά παλιά βιβλία εκατοντάδων αιώνων αλλά μελέτησαν την τεχνολογία και την οικονομία της εποχής τους.
Έτσι έγιναν ικανοί να αλλάξουν τον κόσμο, και πέτυχαν να δημιουργήσουν ιδεολογίες που εξαπλώθηκαν σε όλον τον πλανήτη, οι ιδεολογίες αυτές μέσο της τεχνολογίας έκαναν σχεδόν τα ίδια πράγματα που υπόσχονταν οι παραδοσιακές θρησκείες, ειρήνη, ευημερία, παράδεισο αλλά εδώ στην γη με την χρήση της τεχνολογίας όχι στην άλλη ζωή.
Και έτσι βοήθησαν στο να σχηματιστεί η ζωή μας σήμερα.
Προσπάθησαν δηλαδή να δημιουργήσουν μια νέα ιδεολογία η οποία ταίριαζε με τις νέες ευκαιρίες που έδιναν και δίνουν οι εκάστοτε τεχνολογίες σε κάθε χρονική περίοδο
«Κάθε αλήθεια περνάει από τρία στάδια. Πρώτα γελοιοποιείται την χαρακτηρίζουν ουτοπία. Μετά βρίσκει σφοδρή αντίθεση. Και στο τέλος θεωρείται αυτονόητη όπως τόσες και τόσες άλλες ουτοπίες π.χ ο άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει και έφτασε στο διάστημα.»
‘Έτσι και ο “σοφός”(τρομάρα του) άνθρωπος (homo sapiens) για προχωρήσει προς τον νέο πολιτισμό του homo Universalis (οικουμενικού ανθρώπου) θα πρέπει να έχει γνώση των τεχνολογιών που υπάρχουν σήμερα και ποιες δυνατότητες θα έχει η ανθρωπότητα με την χρήση τους.
Ένα δεύτερο πράγμα που θα πρέπει ο homo sapiens να εμπεδώσει είναι ότι οι επιστήμες πρέπει να υπηρετούν πραγματικά όλη την ανθρωπότητα, και όχι ο άνθρωπος να υπηρετεί την επιστήμη για να δίνει στους ελάχιστους την δύναμη να εξουσιάζουν την ανθρωπότητα.
«Κάθε αλήθεια περνάει από τρία στάδια. Πρώτα γελοιοποιείται την χαρακτηρίζουν ουτοπία. Μετά βρίσκει σφοδρή αντίθεση. Και στο τέλος θεωρείται αυτονόητη όπως τόσες και τόσες άλλες ουτοπίες π.χ ο άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει και έφτασε στο διάστημα.»
‘Έτσι και ο “σοφός”(τρομάρα του) άνθρωπος (homo sapiens) για προχωρήσει προς τον νέο πολιτισμό του homo Universalis (οικουμενικού ανθρώπου) θα πρέπει να έχει γνώση των τεχνολογιών που υπάρχουν σήμερα και ποιες δυνατότητες θα έχει η ανθρωπότητα με την χρήση τους.
Ένα δεύτερο πράγμα που θα πρέπει ο homo sapiens να εμπεδώσει είναι ότι οι επιστήμες πρέπει να υπηρετούν πραγματικά όλη την ανθρωπότητα, και όχι ο άνθρωπος να υπηρετεί την επιστήμη για να δίνει στους ελάχιστους την δύναμη να εξουσιάζουν την ανθρωπότητα.
«Με το πέρασμα του χρόνου, είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι, η ουτοπία γίνεται πραγματικότητα.
Οι ονειροπόλοι, οι οραματιστές, οι ιδιόρρυθμοι, οι αλλόκοτοι για τους σύγχρονους τους αποδεικνύονται προφήτες για τις επόμενες γενιές
Άλλωστε οι κανόνες του σήμερα αποτελούν το παρελθόν του αύριο και έτσι δημιουργείται μια συνεχής αναζήτηση της ουτοπίας, μια αέναη αναζήτηση του καινούργιου» Μαρία Μενεγάκη
Οι ονειροπόλοι, οι οραματιστές, οι ιδιόρρυθμοι, οι αλλόκοτοι για τους σύγχρονους τους αποδεικνύονται προφήτες για τις επόμενες γενιές
Άλλωστε οι κανόνες του σήμερα αποτελούν το παρελθόν του αύριο και έτσι δημιουργείται μια συνεχής αναζήτηση της ουτοπίας, μια αέναη αναζήτηση του καινούργιου» Μαρία Μενεγάκη
Δημοπολιτεία είναι η κοινωνία της λιτής αφθονίας.
Λιτή αφθονία είναι η ολιγαρκής αφθονία.
Μήπως όμως η λιτή αφθονία είναι μια ζωή στερήσεων και ανελευθερίας του ατόμου;
Η λιτή ζωή, δεν σημαίνει στέρηση .
Στη λογική της λιτής αφθονίας, δεν υπάρχει στέρηση.
Οι ανθρώπινες υλικές ανάγκες όχι μόνο δεν είναι απεριόριστες αλλά είναι διαχρονικά λίγες και πεπερασμένες.
Μήπως όμως η λιτή αφθονία είναι μια ζωή στερήσεων και ανελευθερίας του ατόμου;
Η λιτή ζωή, δεν σημαίνει στέρηση .
Στη λογική της λιτής αφθονίας, δεν υπάρχει στέρηση.
Οι ανθρώπινες υλικές ανάγκες όχι μόνο δεν είναι απεριόριστες αλλά είναι διαχρονικά λίγες και πεπερασμένες.
Ο τρόπος ικανοποίησής τους αλλάζει από εποχή σε εποχή και τα μέσα για την ικανοποίησή του είναι επαρκή.
Το μονοπάτι για την κατάκτηση της ευδαιμονίας μέσο της λιτής αφθονίας:
-Η εγκατάλειψη του σχεδίου για κυριαρχία επί της φύσης.
-Η επέκταση των κοινών, δημόσιων αγαθών.
-Η ενίσχυση των κοινοτικών δομών και των θεσμών της Δημοπολιτείας.
-Η εγκατάλειψη της κουλτούρας του εγωισμού(φιλαυτίας), δηλαδή του άκρατου ατομικισμού .
Το μονοπάτι για την κατάκτηση της ευδαιμονίας μέσο της λιτής αφθονίας:
-Η εγκατάλειψη του σχεδίου για κυριαρχία επί της φύσης.
-Η επέκταση των κοινών, δημόσιων αγαθών.
-Η ενίσχυση των κοινοτικών δομών και των θεσμών της Δημοπολιτείας.
-Η εγκατάλειψη της κουλτούρας του εγωισμού(φιλαυτίας), δηλαδή του άκρατου ατομικισμού .
-Η ανασύσταση των κοινωνικών δεσμών που στηρίζονται στην ειρηνική συμβίωση και την αλληλεγγύη για να έχουν αξιοπρεπές διαβίωση (ευ ζην).
Πως μπορούμε να μεταβούμε σε αυτή την κοινωνική πραγματικότητα;
- Επαναξιολόγηση των πραγματικών αναγκών και την κατανόηση των πραγματικών μας αναγκών , αυτό σχεδόν πάντα οδηγεί σε Μείωση των αναγκών.
«Εάν εξαλειφθεί ο πόνος που προκαλείται από την ανάγκη,
Πως μπορούμε να μεταβούμε σε αυτή την κοινωνική πραγματικότητα;
- Επαναξιολόγηση των πραγματικών αναγκών και την κατανόηση των πραγματικών μας αναγκών , αυτό σχεδόν πάντα οδηγεί σε Μείωση των αναγκών.
«Εάν εξαλειφθεί ο πόνος που προκαλείται από την ανάγκη,
τότε τα απλούστερα φαγητά δίνουν εξίσου μεγάλη ικανοποίηση
με εκείνη που προσφέρει ένα διαιτολόγιο στο οποίο κυριαρχεί η αφθονία» Επίκουρος, Επιστολή προς Μενοικέα, 130
- Eπανεννοιολόγηση.
με εκείνη που προσφέρει ένα διαιτολόγιο στο οποίο κυριαρχεί η αφθονία» Επίκουρος, Επιστολή προς Μενοικέα, 130
- Eπανεννοιολόγηση.
Παράδειγμα «Όταν κάποιος μου λέει θέλω δουλεία , λεφτά, και ένα αμάξι.
Δεν ισχύει αυτό.
Δεν ισχύει αυτό.
Αυτό που θέλεις είναι να κάνεις πράγματα που να σε γεμίζουν(Στην Δημοπολιτεία το ονομάζουμε λειτούργημα), πρόσβαση σε πόρους(στην Δημοπολιτεία αυτό επιτυγχάνεται με την Αυτάρκεια, την χρήση, και την Δίκαιη διανομή) και να πηγαίνεις σε μέρη και μάλιστα γρήγορα. »Jacque Fresco
-Τοπικοποίηση:Χρήση κυρίως αγαθών που παράγονται τοπικά.
-Ανακύκλωση : Χρήση υλικών που ανακυκλώνονται πλήρως χωρίς βλάπτουν το περιβάλλον.
-Ανακύκλωση : Χρήση υλικών που ανακυκλώνονται πλήρως χωρίς βλάπτουν το περιβάλλον.
«Πιστεύω ότι τα χρήματα είναι το μαγικό πέπλο που καλύπτει τις καταστρεπτικές συνέπειες των πράξεών μας. Αν καλλιεργούσαμε μόνοι μας την τροφή μας, δεν θα πετούσαμε στα σκουπίδια το ένα τρίτο, όπως κάνουμε σήμερα. Αν κατασκευάζαμε τα έπιπλά μας μόνοι μας, δεν θα τα πετούσαμε μόλις αλλάζαμε τη διακόσμηση. Και αν έπρεπε να καθαρίσουμε μόνοι μας το νερό που πίνουμε, δεν θα το ξοδεύαμε αλόγιστα.» Μαρκ Μπόιλ
-Κατάργηση της προγραμματισμένης βραχυβιότητας
Κατασκευάζουμε αγαθά που αντέχουν στον χρόνο.
Φροντίζουμε τα τεχνολογικά αγαθά να αναβαθμίζονται αλλάζοντας επιμέρους εξαρτήματα και όχι όλο το τεχνολογικό αγαθό .
Και φυσικά προνοούμε όλα τα εξαρτήματα που αντικαθίστανται από άλλα να είναι πλήρως ανακυκλώσιμα
Κατασκευάζουμε αγαθά που αντέχουν στον χρόνο.
Φροντίζουμε τα τεχνολογικά αγαθά να αναβαθμίζονται αλλάζοντας επιμέρους εξαρτήματα και όχι όλο το τεχνολογικό αγαθό .
Και φυσικά προνοούμε όλα τα εξαρτήματα που αντικαθίστανται από άλλα να είναι πλήρως ανακυκλώσιμα
Η Δημοπολιτεία είναι μια σύνθετη μέθοδος διακυβέρνησης
Η Δημοπολιτεία δεν είναι μία απλή μέθοδος για να αυτοκυβερνηθεί ένα σύνολο ανθρώπων. Είναι μια διαδικασία που μοιράζει την πολιτική ισχύ, εξίσου σε όλα τα μέλη της κοινότητας, και για συμβεί αυτό χρειάζεται πολίτες με υψηλά Ιδανικά, χρειάζεται πολίτες με ανεπτυγμένες τις αρετές της φρόνησης , της εγκράτειας και της εν συναίσθησης, και μπόλικη δόση αυτογνωσίας, τα οποία όμως αποκτιούνται μόνο μέσα από την παιδεία.
Η Δημοπολιτεία είναι μια διαδικασία που μας δίνει την δυνατότητα να παίρνουμε και να εφαρμόζουμε αποφάσεις, να επιτηρούμε την εφαρμογή τους, και να απονέμουμε δικαιοσύνη, συμμετέχοντας όλοι και άμεσα στα όργανα, και τούς θεσμούς, χωρίς αντιπροσώπους.
Δημοπολιτεία είναι ο έλεγχος του λαού από τον λαό.
Η Δημοπολιτεία είναι μια διαδικασία που μας δίνει την δυνατότητα να παίρνουμε και να εφαρμόζουμε αποφάσεις, να επιτηρούμε την εφαρμογή τους, και να απονέμουμε δικαιοσύνη, συμμετέχοντας όλοι και άμεσα στα όργανα, και τούς θεσμούς, χωρίς αντιπροσώπους.
Δημοπολιτεία είναι ο έλεγχος του λαού από τον λαό.
Δημοπολιτεία είναι η ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας από ολόκληρη την κοινωνία
Με άλλα λόγια, όλοι οι πολίτες έχουν ευθύνη για τις συνέπειες των ασκουμένων πολιτικών ή της έλλειψης πολιτικής.
Στην Πολιτεία του δήμου δεν υπάρχει – και αυτό θέλω να το τονίσω – αμέτοχος πολίτης.
Με άλλα λόγια, όλοι οι πολίτες έχουν ευθύνη για τις συνέπειες των ασκουμένων πολιτικών ή της έλλειψης πολιτικής.
Στην Πολιτεία του δήμου δεν υπάρχει – και αυτό θέλω να το τονίσω – αμέτοχος πολίτης.
Δημοπολιτεία είναι μια κοινωνία όπου κυβερνούν οι κανόνες μέσο του Δημοπολιτειακού κοινωνικού συμβολαίου.
-Η σοβαρότητα και η παγκόσμια έκταση της σημερινής κρίσης δείχνει πως, κατά πάσα πιθανότητα, ο πλανήτης μας έφτασε σε ένα σημείο στροφής. Μιας στροφής, που θα οδηγήσει σε μια αλλαγή χωρίς προηγούμενο. Και για να καταλάβουμε αυτήν την παγκόσμια αλλαγή, χρειάζεται να ξεθεμελιώσουμε τον παλιό τρόπο σκέψης μας, να γκρεμίσουμε τις παλιές αξίες και να τα δούμε όλα με καινούργιο μάτι. Με το μάτι του ολισμού
- Η ΦΥΣΗ είναι ένας οργανισμός (μια "οντότητα" -όχι θεότητα-) όπου το νερό είναι το αίμα , η χλωρίδα είναι τα όργανα π.χ. τα δάση είναι το αναπνευστικό όργανο , και το ζωικό βασίλειο είναι οι μικροοργανισμοί του πλανήτη.
-Δεν μπορούμε να επιβληθούμε στο σύμπαν και την γήινη φύση γιατί πολύ απλά εμπεριεχόμαστε μέσα σ΄ αυτά.
Να σταθούμε ως μαθητές απέναντι στη ζωή(ΦΥΣΗ), και όχι ως αυθεντίες και «διορθωτές» της.
-Η δημιουργία νέων κοινοτήτων θα έχει αποφασιστικό ρόλο στον νέο πολιτισμό.
Η κοινότητα θα βασίζετε πρώτιστα στα κοινά θέλω των προσώπων που την πλαισιώνουν και στις ανθρώπινες σχέσεις.
Και επειδή τα θέλω είναι πολλά , και διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο θα διαμορφωθούν πολλές και διαφορετικές κοινότητες.
-Δεν μπορούμε να επιβληθούμε στο σύμπαν και την γήινη φύση γιατί πολύ απλά εμπεριεχόμαστε μέσα σ΄ αυτά.
Να σταθούμε ως μαθητές απέναντι στη ζωή(ΦΥΣΗ), και όχι ως αυθεντίες και «διορθωτές» της.
-Η δημιουργία νέων κοινοτήτων θα έχει αποφασιστικό ρόλο στον νέο πολιτισμό.
Η κοινότητα θα βασίζετε πρώτιστα στα κοινά θέλω των προσώπων που την πλαισιώνουν και στις ανθρώπινες σχέσεις.
Και επειδή τα θέλω είναι πολλά , και διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο θα διαμορφωθούν πολλές και διαφορετικές κοινότητες.
Έτσι θα διαμορφωθεί μια πλουραλιστική παγκόσμια κοινωνία .
Το μόνο που θα πρέπει να κάνουν αυτές οι κοινότητες για να έχουν μια αρμονική συμβίωση είναι να έχουν ένα μίνιμουμ κοινών κανόνων , όπως αυτό του κοινού πολιτεύματος της Δημοπολιτείας ,η προσβασιμότητα από όλους ανεξαίρετος στους πόρους του πλανήτη , και η κατάργηση όλων εκείνων των θεσμών που προκαλούν ψεύτικες ελιτίστικες διαφορές όπως το χρήμα , η ιδιοκτησία , οι θρησκείες με την σημερινή τους μορφή , και τα κράτη .
Το μόνο που θα πρέπει να κάνουν αυτές οι κοινότητες για να έχουν μια αρμονική συμβίωση είναι να έχουν ένα μίνιμουμ κοινών κανόνων , όπως αυτό του κοινού πολιτεύματος της Δημοπολιτείας ,η προσβασιμότητα από όλους ανεξαίρετος στους πόρους του πλανήτη , και η κατάργηση όλων εκείνων των θεσμών που προκαλούν ψεύτικες ελιτίστικες διαφορές όπως το χρήμα , η ιδιοκτησία , οι θρησκείες με την σημερινή τους μορφή , και τα κράτη .
-Η τεχνολογία είναι κάτι πολύ χρήσιμο και πολύτιμο, αλλά η κακή χρήση της μπορεί να είναι καταστροφική
-Έχουμε πολλές Πλαστές ανάγκες
Να ικανοποιήσουμε τις πραγματικές ανάγκες μας και να απορρίψουμε τις πλαστές ,το σύστημα το οποίο θέλουμε να αλλάξουμε ειρηνικά, μας δημιουργεί συνεχώς πλαστές ανάγκες, όλο και μεγαλύτερες ανάγκες. Όσο γιγαντώνονται οι ανάγκες μας, γιγαντώνονται και οι φόβοι της μη εκπλήρωσης αυτών των αναγκών. Κι όσο αυξάνονται οι φόβοι μας τόσο λιγότερο ελεύθεροι και πιο εύκολα χειραγωγούμενοι είμαστε.
Το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο της Δημοπολιτείας είναι ηθικό και δίκαιο.
Είναι Ηθικό γιατί έχει σαν κεντρικό ηθικό κανόνα ότι
-Έχουμε πολλές Πλαστές ανάγκες
Να ικανοποιήσουμε τις πραγματικές ανάγκες μας και να απορρίψουμε τις πλαστές ,το σύστημα το οποίο θέλουμε να αλλάξουμε ειρηνικά, μας δημιουργεί συνεχώς πλαστές ανάγκες, όλο και μεγαλύτερες ανάγκες. Όσο γιγαντώνονται οι ανάγκες μας, γιγαντώνονται και οι φόβοι της μη εκπλήρωσης αυτών των αναγκών. Κι όσο αυξάνονται οι φόβοι μας τόσο λιγότερο ελεύθεροι και πιο εύκολα χειραγωγούμενοι είμαστε.
Το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο της Δημοπολιτείας είναι ηθικό και δίκαιο.
Είναι Ηθικό γιατί έχει σαν κεντρικό ηθικό κανόνα ότι
Όλες οι πράξεις του ατόμου στην Δημοπολιτεία δεν πρέπει να βλάπτουν τους συνανθρώπους του, όλους τους άλλους ζωντανούς οργανισμούς, το περιβάλλον.
Είναι δίκαιο γιατί αφορά έναν πανανθρώπινο πολιτισμό, που έχει καταργήσει όλα εκείνα τα ελιτίστικα χαρακτηριστικά που δημιουργεί ή ανταλλακτική οικονομία , με όπλο το χρήμα, και οι θρησκείες με όπλο τον φόβο.
Είναι δίκαιο γιατί αφορά έναν πανανθρώπινο πολιτισμό, που έχει καταργήσει όλα εκείνα τα ελιτίστικα χαρακτηριστικά που δημιουργεί ή ανταλλακτική οικονομία , με όπλο το χρήμα, και οι θρησκείες με όπλο τον φόβο.
-Ο κοινοτισμός, η πραγματική δημοκρατική συγκρότηση μιας πολιτικής κοινωνίας, δεν εξαφανίζει το άτομο, όπως οι κολεκτιβιστικές προσεγγίσεις, αλλά το μεταμορφώνει μέσα στην κοινότητα ως πρόσωπο.
-Η κοινοτική αλληλεγγύη δεν έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα.
Κάθε μέλος συνεισφέρει ευσυνείδητα, ελεύθερα, αυθόρμητα και ανεπιβούλευτα στην κοινότητα .
Το κοινοτικό σύστημα καλλιεργεί έτσι το πνεύμα της ειλικρινούς συντροφικότητας και του αυτόματου ανθρώπινου αλληλοσεβασμού και επιβάλλει αυστηρότατες κυρώσεις κατά των κουτοπόνηρων απατεώνων, των ευφυών, συντροφογυγάδων και των αρπάγων.
-Η κοινοτική κοινοπραξία βασίζεται στις προσωπικές και όχι στις υλικές σχέσεις, διότι τα μέλη της έχουν κατανοήσει την πρωτεύουσα σημασία της συνεργασίας και της εξ’ αυτής προκύπτουσας συνέργειας.
Κάθε μέλος συνεισφέρει ευσυνείδητα, ελεύθερα, αυθόρμητα και ανεπιβούλευτα στην κοινότητα .
Το κοινοτικό σύστημα καλλιεργεί έτσι το πνεύμα της ειλικρινούς συντροφικότητας και του αυτόματου ανθρώπινου αλληλοσεβασμού και επιβάλλει αυστηρότατες κυρώσεις κατά των κουτοπόνηρων απατεώνων, των ευφυών, συντροφογυγάδων και των αρπάγων.
-Η κοινοτική κοινοπραξία βασίζεται στις προσωπικές και όχι στις υλικές σχέσεις, διότι τα μέλη της έχουν κατανοήσει την πρωτεύουσα σημασία της συνεργασίας και της εξ’ αυτής προκύπτουσας συνέργειας.
-Στα πλαίσια του κοινοτικού συστήματος, η ιεραρχία, η ισότητα και η ελευθερία έχουν προσωπική και οντολογική έννοια και όχι διαλεκτική-ορθολογική. Στις μάζες, η ισότητα είναι εντελώς αφηρημένη, διότι στην πράξη δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ιδανική – νομική – μηχανική ισότητα. Στην ομάδα, η ισότητα και η ελευθερία καταρτίζονται βάσει ζωντανών και όχι μέτρων της αξίας.
-Οι άνθρωποι που έχουν ταλέντα, που έχουν καινοτόμες ιδέες, που είναι ανήσυχοι και δε διστάζουν να ρισκάρουν δεν μπορούν να υπάρχουν σε μία κατάσταση ιεραρχίας αλλά μπορούν να υπάρξουν σε μία κατάσταση ισορροπίας. Κι αυτή η κατάσταση μπορεί να υπάρχει μόνο μέσα σε ένα «Σύστημα» ελευθερίας.
-Οι άνθρωποι που έχουν ταλέντα, που έχουν καινοτόμες ιδέες, που είναι ανήσυχοι και δε διστάζουν να ρισκάρουν δεν μπορούν να υπάρχουν σε μία κατάσταση ιεραρχίας αλλά μπορούν να υπάρξουν σε μία κατάσταση ισορροπίας. Κι αυτή η κατάσταση μπορεί να υπάρχει μόνο μέσα σε ένα «Σύστημα» ελευθερίας.
-Η δημιουργία μιας κοινότητας σε νέου τύπου δομές πιο ελπιδοφόρες για την ευτυχία του ανθρώπου και την προστασία του Πλανήτη ,δεν προγραμματίζεται δογματικά αλλά , εξελίσσεται μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες που συνέχεια και συνέχεια καθορίζουν την κάθε φάση αυτού του ζωντανού θεραπευτικού οργανισμού...
- Από τις εκάστοτε κραταιές κοινωνικοπολιτικές πρακτικές όλα αυτά τα εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ζωής τις ανθρωπότητας , είναι φυσικό να υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις , σχέσεις και θέλω
-Ο κοινοτισμός, η πραγματική δημοκρατική συγκρότηση μιας πολιτικής κοινωνίας, δεν εξαφανίζει το άτομο, όπως οι κολεκτιβιστικές προσεγγίσεις, αλλά το μεταμορφώνει μέσα στην κοινότητα ως πρόσωπο.
- Από τις εκάστοτε κραταιές κοινωνικοπολιτικές πρακτικές όλα αυτά τα εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ζωής τις ανθρωπότητας , είναι φυσικό να υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις , σχέσεις και θέλω
-Ο κοινοτισμός, η πραγματική δημοκρατική συγκρότηση μιας πολιτικής κοινωνίας, δεν εξαφανίζει το άτομο, όπως οι κολεκτιβιστικές προσεγγίσεις, αλλά το μεταμορφώνει μέσα στην κοινότητα ως πρόσωπο.
-Η κοινοτική αλληλεγγύη δεν έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα.
Κάθε μέλος συνεισφέρει ευσυνείδητα, ελεύθερα, αυθόρμητα και ανεπιβούλευτα στην κοινότητα .
Το κοινοτικό σύστημα καλλιεργεί έτσι το πνεύμα της ειλικρινούς συντροφικότητας και του αυτόματου ανθρώπινου αλληλοσεβασμού και επιβάλλει αυστηρότατες κυρώσεις κατά των κουτοπόνηρων απατεώνων, των ευφυών, συντροφογυγάδων και των αρπάγων.
Κάθε μέλος συνεισφέρει ευσυνείδητα, ελεύθερα, αυθόρμητα και ανεπιβούλευτα στην κοινότητα .
Το κοινοτικό σύστημα καλλιεργεί έτσι το πνεύμα της ειλικρινούς συντροφικότητας και του αυτόματου ανθρώπινου αλληλοσεβασμού και επιβάλλει αυστηρότατες κυρώσεις κατά των κουτοπόνηρων απατεώνων, των ευφυών, συντροφογυγάδων και των αρπάγων.
-Η κοινοτική κοινοπραξία βασίζεται στις προσωπικές και όχι στις υλικές σχέσεις, διότι τα μέλη της έχουν κατανοήσει την πρωτεύουσα σημασία της συνεργασίας και της εξ’ αυτής προκύπτουσας συνέργειας.
-Στον κοινοτισμό δεν υπάρχει ομοιομορφία, διότι αυτή προσκρούει όχι στη θέληση των ανθρώπων, αλλά κυρίως στη φύση των πραγμάτων, που είναι μεταβλητή.
-Έχουμε τα τεχνολογικά μέσα να καταστρέψουμε τον πλανήτη μας, αλλά ακόμα δεν έχουμε τα μέσα για να ξεφύγουμε από αυτόν. ΙΣΩΣ σε κάποια χρόνια να μπορέσουμε να εξαπλωθούμε και σε άλλους τόπους πέραν της Γης, αλλά ως τότε πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να προστατεύσουμε τον μοναδικό μας πλανήτη.
-Στον κοινοτισμό δεν υπάρχει ομοιομορφία, διότι αυτή προσκρούει όχι στη θέληση των ανθρώπων, αλλά κυρίως στη φύση των πραγμάτων, που είναι μεταβλητή.
-Έχουμε τα τεχνολογικά μέσα να καταστρέψουμε τον πλανήτη μας, αλλά ακόμα δεν έχουμε τα μέσα για να ξεφύγουμε από αυτόν. ΙΣΩΣ σε κάποια χρόνια να μπορέσουμε να εξαπλωθούμε και σε άλλους τόπους πέραν της Γης, αλλά ως τότε πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να προστατεύσουμε τον μοναδικό μας πλανήτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου