Το πολίτευμα της Δημοπολιτειακής κοινότητας
Κράτος ήταν και είναι, ένας θεσμός που επιβάλλει κανόνες και συμπεριφορές με το μονοπώλιο της ένοπλης βίας, όποια και αν είναι η φύση του ή το σύστημα που υπηρετεί. Κανείς δεν δικαιούται να αμφισβητήσει τον πυρήνα της ύπαρξής του αλλά παράλληλα στις σύγχρονες κοινωνίες κανείς δεν είναι ανεύθυνος για τον τρόπο που οι μηχανισμοί του συμπεριφέρονται και αναπαράγονται.
Και τα πολιτεύματα των κρατών είναι είτε ολιγαρχία, είτε μοναρχία,που ψευδός το ονομάζουν Δημοκρατία.
Και τα πολιτεύματα των κρατών είναι είτε ολιγαρχία, είτε μοναρχία,που ψευδός το ονομάζουν Δημοκρατία.
Η Πολιτεία του δήμου(κοινότητα) είναι, αντίθετα, ένας θεσμός που ΔΕΝ επιβάλει ποτέ με την βία τους κανόνες που διέπουν μια κοινότητα, γιατί τους αποδέχονται συνειδητά.
Το πολίτευμα της πολιτείας του δήμου (Δημοπολιτείας) είναι, η διαχείριση μιας κοινότητας αποκλειστικά από την Εκκλησία του δήμου.
Κράτος και Πολιτεία θα έπρεπε να σημαίνουν τελείως διαφορετικές έννοιες και σχέσεις.
Η παγκόσμια κοινότητα(οικουμενική εκκλησία του δήμου) ορίζει με οικουμενικό κανόνα ποια είναι τα τρία Δημοπολιτειακά ιδανικά(αξίες) που διέπουν τον νέο πολιτισμό.(Αγάπη, ελευθερία, ειρήνη)
Οι οικουμενικοί άνθρωποι(Δημοπολίτες) πράττουν πάντα με γνώμονα τα Δημοπολιτειακά ιδανικά, συνειδητά και ποτέ με οποιασδήποτε μορφή βίας(σωματική ή ψυχολογική).
Κράτος και Πολιτεία θα έπρεπε να σημαίνουν τελείως διαφορετικές έννοιες και σχέσεις.
Η παγκόσμια κοινότητα(οικουμενική εκκλησία του δήμου) ορίζει με οικουμενικό κανόνα ποια είναι τα τρία Δημοπολιτειακά ιδανικά(αξίες) που διέπουν τον νέο πολιτισμό.(Αγάπη, ελευθερία, ειρήνη)
Οι οικουμενικοί άνθρωποι(Δημοπολίτες) πράττουν πάντα με γνώμονα τα Δημοπολιτειακά ιδανικά, συνειδητά και ποτέ με οποιασδήποτε μορφή βίας(σωματική ή ψυχολογική).
Η συμμετοχή στην εκκλησία του δήμου διέπεται από το δίκαιο, που είναι εγγύηση της προόδου.
Η εκκλησία του δήμου είναι η πολιτική δομή – οργάνωση κάθε κοινότητας.
Η εκκλησία του δήμου είναι ο αποκλειστικός πολιτικός θεσμός της Δημοπολιτείας, και διαχειρίζεται(διευθετεί) την συμβίωση μέσα σε μια κοινότητα χωρίς αντιπρόσωπους.
Μέσο της πολιτικής του Δήμου δημιουργούμε κοινωνίες που είναι φτιαγμένες από τους ανθρώπους για τους ανθρώπους.
Δημοπολιτειακή Πολιτική είναι η ενεργός συμμετοχή του πολίτη στα κοινά.
Στην Δημοπολιτειακή πολιτική δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία μόνο το λέγειν αλλά και η προσπάθεια του πράττειν.
Η εκκλησία του δήμου είναι η πολιτική δομή – οργάνωση κάθε κοινότητας.
Η εκκλησία του δήμου είναι ο αποκλειστικός πολιτικός θεσμός της Δημοπολιτείας, και διαχειρίζεται(διευθετεί) την συμβίωση μέσα σε μια κοινότητα χωρίς αντιπρόσωπους.
Μέσο της πολιτικής του Δήμου δημιουργούμε κοινωνίες που είναι φτιαγμένες από τους ανθρώπους για τους ανθρώπους.
Δημοπολιτειακή Πολιτική είναι η ενεργός συμμετοχή του πολίτη στα κοινά.
Στην Δημοπολιτειακή πολιτική δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία μόνο το λέγειν αλλά και η προσπάθεια του πράττειν.
Η Δημοπολιτειακή πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις προθέσεις αλλά και από το αποτέλεσμα
Η Δημοπολιτειακή πολιτική οφείλει να συμβάλει στην ηθική βελτίωση των πολιτών. Ο άνθρωπος χωρίς ιδανικά(αξίες) είναι άγριο ον. Το ίδιο και η πολιτική, χωρίς ιδανικά (αξίες) είναι πανουργία.
Στην Δημοπολιτειακή πολιτική βασικές πολιτικές πρακτικές αποτελούν το μέτρο, η συμμετοχή, ο διάλογος.
Η «καλή» πολιτική απαιτεί: πρώτον, σαφή καθορισμό του σκοπού. Δεύτερον, εύρεση των πιο κατάλληλων μέσων-μέτρων που υλοποιούν τον σκοπό, ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΟΧΗ, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα
Ο πολιτικός λόγος και ο αντίλογος είναι χαρακτηριστικό της Δημοπολιτειακής Πολιτικής
Η Δημοπολιτειακή πολιτική οφείλει να συμβάλει στην ηθική βελτίωση των πολιτών. Ο άνθρωπος χωρίς ιδανικά(αξίες) είναι άγριο ον. Το ίδιο και η πολιτική, χωρίς ιδανικά (αξίες) είναι πανουργία.
Στην Δημοπολιτειακή πολιτική βασικές πολιτικές πρακτικές αποτελούν το μέτρο, η συμμετοχή, ο διάλογος.
Η «καλή» πολιτική απαιτεί: πρώτον, σαφή καθορισμό του σκοπού. Δεύτερον, εύρεση των πιο κατάλληλων μέσων-μέτρων που υλοποιούν τον σκοπό, ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΟΧΗ, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα
Ο πολιτικός λόγος και ο αντίλογος είναι χαρακτηριστικό της Δημοπολιτειακής Πολιτικής
Χαρακτηριστικά ενός ποιοτικού πολιτικού λόγου, μεταξύ άλλων, θεωρούνται η σαφήνεια, η λιτότητα, η ορθολογική σκέψη, η πειθώ με επιχειρήματα, η πολιτισμένη αντιπαράθεση κτλ.
Η σχέση του πολίτη με την πολιτεία, δηλαδή με την μορφή του πολιτεύματος μίας κοινότητας είναι σχέση διαλεκτική: «τον πολίτην έτερον αναγκαίον είναι τον καθ’ εκάστην πολιτείαν», σύμφωνα με την πολιτική θεώρηση του Αριστοτέλη.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για τον πολίτη γενικά και αφηρημένα στο πολίτευμα της Δημοπολιτείας. Ο Θουκυδίδης αναφέρει «άνδρες (Άνθρωποι) γαρ πόλις».
Ούτε πάλι έχει νόημα να μιλάμε για μια Δημοπολιτεία ανεξάρτητα από την έννοια του πολίτη, ανεξάρτητα δηλαδή από τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις, και τον ρόλο των πολιτών μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας.
Η σχέση του πολίτη με την πολιτεία, δηλαδή με την μορφή του πολιτεύματος μίας κοινότητας είναι σχέση διαλεκτική: «τον πολίτην έτερον αναγκαίον είναι τον καθ’ εκάστην πολιτείαν», σύμφωνα με την πολιτική θεώρηση του Αριστοτέλη.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για τον πολίτη γενικά και αφηρημένα στο πολίτευμα της Δημοπολιτείας. Ο Θουκυδίδης αναφέρει «άνδρες (Άνθρωποι) γαρ πόλις».
Ούτε πάλι έχει νόημα να μιλάμε για μια Δημοπολιτεία ανεξάρτητα από την έννοια του πολίτη, ανεξάρτητα δηλαδή από τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις, και τον ρόλο των πολιτών μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας.
Ο πολίτης συμμετέχει στην Εκκλησία του Δήμου σαν αυτόνομος πολίτης(νομοθετική εξουσία), συμμετέχει στην εκτελεστική εξουσία τηρώντας όσα συνυπέγραψε στο κοινωνικό συμβόλαιο (υποχρεώσεις & δικαιώματα) και τέλος συμμετέχει στην απονομή δικαιοσύνης, πάντα χωρίς αντιπρόσωπους..
Όπως προανέφερα στην Δημοπολιτειακή κοινότητα προβλέπεται ένας μόνο πολιτικός θεσμός, η Εκκλησία του Δήμου δηλαδή η γενική συνέλευση όλων των πολιτών, Δημοπολίτες λογίζονται όλοι οι άνθρωποι που συναποφάσισαν να συμβιώσουν σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα.
Συμμετοχή στα κοινά (κοινωνία των πολιτών)
Ο πολίτης είναι το υπεύθυνο άτομο που όχι μόνο στέκεται με σκεπτικισμό απέναντι σε τοπικά και παγκόσμια προβλήματα, αλλά έχοντας άποψη και θέση(όχι δογματική) συμμετέχει στην επίλυση τους.
Όπως προανέφερα στην Δημοπολιτειακή κοινότητα προβλέπεται ένας μόνο πολιτικός θεσμός, η Εκκλησία του Δήμου δηλαδή η γενική συνέλευση όλων των πολιτών, Δημοπολίτες λογίζονται όλοι οι άνθρωποι που συναποφάσισαν να συμβιώσουν σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα.
Συμμετοχή στα κοινά (κοινωνία των πολιτών)
Ο πολίτης είναι το υπεύθυνο άτομο που όχι μόνο στέκεται με σκεπτικισμό απέναντι σε τοπικά και παγκόσμια προβλήματα, αλλά έχοντας άποψη και θέση(όχι δογματική) συμμετέχει στην επίλυση τους.
Η πολιτειότητα είναι η ιδιότητα του να είναι κανείς πολίτης.
Η ενεργός πολιτειότητα προϋποθέτει την ενημέρωση για τα κοινά, τη γνώση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που έχει το άτομο ως πολίτης, την έκφραση των απόψεών του, την απαίτηση για διαφάνεια και δικαιοσύνη, την ενεργό συμμετοχή στις κοινωνικές διεργασίες.
Η έννοια του «ενεργού πολίτη» αναφέρεται συνήθως στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του στον δημόσιο χώρο, και στην ενεργό συμμετοχή του στις εκάστοτε πολιτικές και κοινωνικές δομές διαμόρφωσης απόψεων ή λήψης αποφάσεων, αλλά στην Δημοπολιτεία η έννοια του «ενεργού πολίτη» έχει και την έννοια του υπευθύνου πολίτη όπου με όπλο την κριτική, συνδυαστική & αναλυτική σκέψη δίνει εξίσου βάρος και στις υποχρεώσεις που έχει απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
Η ενεργός πολιτειότητα προϋποθέτει την ενημέρωση για τα κοινά, τη γνώση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που έχει το άτομο ως πολίτης, την έκφραση των απόψεών του, την απαίτηση για διαφάνεια και δικαιοσύνη, την ενεργό συμμετοχή στις κοινωνικές διεργασίες.
Η έννοια του «ενεργού πολίτη» αναφέρεται συνήθως στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του στον δημόσιο χώρο, και στην ενεργό συμμετοχή του στις εκάστοτε πολιτικές και κοινωνικές δομές διαμόρφωσης απόψεων ή λήψης αποφάσεων, αλλά στην Δημοπολιτεία η έννοια του «ενεργού πολίτη» έχει και την έννοια του υπευθύνου πολίτη όπου με όπλο την κριτική, συνδυαστική & αναλυτική σκέψη δίνει εξίσου βάρος και στις υποχρεώσεις που έχει απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
Σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα λόγο του τρόπου που θα είναι δομημένες θα μπει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, γιατί το άτομο δεν θα κρίνετε ανάλογα με την κατοχή στον υλικό πλούτο αλλά, ανάλογα με το πνευματικό έχειν, τον δυναμισμό του, και την προσφορά του στο κοινωνικό γίγνεσθαι, κάθε υπεκφυγή θα είναι αδύνατη, ανούσια και τα αποτελέσματα θα είναι πιο γόνιμα όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για το σύνολο της κοινότητας.
Στην Δημοπολιτεία το φυσικό πρόσωπο έχει δικαίωμα να εκφράζει μόνο τον εαυτό του και δεν επιτρέπεται να εκφράζει οποιονδήποτε άλλο.
Στην Δημοπολιτειακή κοινότητα όσοι πολίτες από αδιαφορία απέχουν από τα κοινά, αφήνουν τα δημόσια πράγματα χωρίς να ασκούν τις υποχρεώσεις του προς τον δήμο, δηλαδή δεν συμμετέχουν στην εκκλησία του δήμου (με πιο απλά λόγια θεωρούνται αχρείοι πολίτες) θα καταδικάζονται σε στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, αρχικά για ένα μικρό χρονικό διάστημα, και αν συνεχίσουν την ιδιωτία δεν θα δικαιούται στο έξης να μετέχουν στα της συν διαχειρίσεως της κοινότητας.
Στην Δημοπολιτεία το φυσικό πρόσωπο έχει δικαίωμα να εκφράζει μόνο τον εαυτό του και δεν επιτρέπεται να εκφράζει οποιονδήποτε άλλο.
Στην Δημοπολιτειακή κοινότητα όσοι πολίτες από αδιαφορία απέχουν από τα κοινά, αφήνουν τα δημόσια πράγματα χωρίς να ασκούν τις υποχρεώσεις του προς τον δήμο, δηλαδή δεν συμμετέχουν στην εκκλησία του δήμου (με πιο απλά λόγια θεωρούνται αχρείοι πολίτες) θα καταδικάζονται σε στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, αρχικά για ένα μικρό χρονικό διάστημα, και αν συνεχίσουν την ιδιωτία δεν θα δικαιούται στο έξης να μετέχουν στα της συν διαχειρίσεως της κοινότητας.
Στο πολίτευμα μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας την διακυβέρνηση ασκούν οι κανόνες και όχι πρόσωπα, τους κανόνες όμως αυτούς τους συν διαμορφώνουν οι Αυτόνομοι πολίτες μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας.
Η Εκκλησία του Δήμου παίζει τον ρόλο της βουλής στον κοινοβουλευτισμό αλλά με μια τεράστια διαφορά, στην εκκλησία του δήμου δεν υπάρχουν αντιπρόσωποι του λαού, αλλά, συμμετέχουν όλα τα μέλη που διαβιώνουν σε μια κοινότητα.
Εκκλησία του δήμου είναι η ελεύθερη, δημόσια συνέλευση του δήμου, όπου παίρνονται οι αποφάσεις που αφορούν την διαχείριση μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας. (Τονίζω ότι λαμβάνουν μέρος το σύνολο των μελών που διαβιούν σε μια κοινότητα)
Η Εκκλησία του Δήμου παίζει τον ρόλο της βουλής στον κοινοβουλευτισμό αλλά με μια τεράστια διαφορά, στην εκκλησία του δήμου δεν υπάρχουν αντιπρόσωποι του λαού, αλλά, συμμετέχουν όλα τα μέλη που διαβιώνουν σε μια κοινότητα.
Εκκλησία του δήμου είναι η ελεύθερη, δημόσια συνέλευση του δήμου, όπου παίρνονται οι αποφάσεις που αφορούν την διαχείριση μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας. (Τονίζω ότι λαμβάνουν μέρος το σύνολο των μελών που διαβιούν σε μια κοινότητα)
Όταν ο πολίτης ασκεί τις υποχρεώσεις του προς τον δήμο τότε και μόνο τότε θα απολαύσει σε ατομικό επίπεδο τα αποτελέσματα που θα παράξει η προσφορά του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Στην Εκκλησία του Δήμου ο πολίτης Ελέγχει :
-Αν τηρείτε η Ισονομία: (Ισότητα των πολιτών απέναντι στους νόμους).
-Αν ισχύει η Ισοκρατία: (δηλαδή να έχουν την ίδια βαρύτητα τα πολιτικά δικαιώματα όλων των πολιτών).
-Αν οι υποχρεώσει και τα δικαιώματα του πολίτη τηρούνται με βάση την Ισογονία (Ισογονία είναι ή μη διάκριση καταγωγής)
- Την Διαφάνεια των δημόσιων πεπραγμένων .
Στην Εκκλησία του Δήμου ο πολίτης Ελέγχει :
-Αν τηρείτε η Ισονομία: (Ισότητα των πολιτών απέναντι στους νόμους).
-Αν ισχύει η Ισοκρατία: (δηλαδή να έχουν την ίδια βαρύτητα τα πολιτικά δικαιώματα όλων των πολιτών).
-Αν οι υποχρεώσει και τα δικαιώματα του πολίτη τηρούνται με βάση την Ισογονία (Ισογονία είναι ή μη διάκριση καταγωγής)
- Την Διαφάνεια των δημόσιων πεπραγμένων .
- Αν εφαρμόζετε η Ισηγορία(Ισηγορία είναι το δικαίωμα που είχαν όλοι οι πολίτες να αγορεύουν(ομιλούν) εξ ίσου στην εκκλησία του δήμου, επιχειρηματολογώντας και αναπτύσσοντας απόψεις για οποιοδήποτε θέμα.)
-Αν ισχύει η Ισοψηφία (ισοψηφία:είναι ή ισότης των ψήφων)
-Αν εφαρμόζετε η ελεύθερη και απρόσκοπτη Δημοσιοποίηση όλων των απόψεων.
Και όταν ένας κανόνας υπερψηφιστεί η εκκλησία του Δήμου θα αναφωνεί “έδοξε τη βουλή και τω δήμω”, δηλαδή “η βουλή και ο δήμος θεώρησαν σωστό”. “Θεώρησαν σωστό” και όχι “είναι σωστό”». Όπως αναφωνούσαν στην βουλή του δήμου στην Αθήνα.
Για σκεφτείτε λίγο την παραπάνω φράση πόση ουσία περιέχει και πόσο δύναμη αυτογνωσίας κρύβει.
-Αν ισχύει η Ισοψηφία (ισοψηφία:είναι ή ισότης των ψήφων)
-Αν εφαρμόζετε η ελεύθερη και απρόσκοπτη Δημοσιοποίηση όλων των απόψεων.
Και όταν ένας κανόνας υπερψηφιστεί η εκκλησία του Δήμου θα αναφωνεί “έδοξε τη βουλή και τω δήμω”, δηλαδή “η βουλή και ο δήμος θεώρησαν σωστό”. “Θεώρησαν σωστό” και όχι “είναι σωστό”». Όπως αναφωνούσαν στην βουλή του δήμου στην Αθήνα.
Για σκεφτείτε λίγο την παραπάνω φράση πόση ουσία περιέχει και πόσο δύναμη αυτογνωσίας κρύβει.
Το ΝΕΟ Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο
Το πρώτο πράγμα που οφείλει μια κοινωνία πολιτών είναι να συν διαμορφώσει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο για να είναι κοινά αποδεκτό προϋποθέτει εμπιστοσύνη, συνέπεια, και κυρίως συμμετοχή όλων των συμβαλλόμενων.
Το νέο Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο οφείλει να προασπίζει το μονοπάτι που οδηγεί στην ευδαιμονία προσωπική & συλλογική.
Το Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο είναι μια μορφή συνένωσης που υπερασπίζεται και προστατεύει την ανάπτυξη της Ατομικής ελευθερίας και την συλλογική ελευθερία.
Το Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο είναι μια μορφή συνένωσης που υπερασπίζεται και προστατεύει το πρόσωπο, και ταυτόχρονα και, την κοινότητα.
Το Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο είναι μια μορφή συνένωσης που υπερασπίζεται και προστατεύει τα Αγαθά, (Ατομικά και συλλογικά)
Το Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο είναι η αμοιβαία συμφωνία όπου οι πολίτες δεσμεύονται ξεχωριστά το καθένα για την τήρηση της ειρήνης και της ελευθερίας.
Και ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι το κοινωνικό συμβόλαιο καταπιέζει τις ατομικές ελευθερίες, ο πολίτης μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας κατανοεί ότι χωρίς κοινά αποδεκτό κοινωνικό συμβόλαιο δεν υφίσταται πραγματική Ελευθερία.
ιδρυτής της πολιτικής φιλοσοφίας. Αν και σήμερα ο Χομπς αναφέρεται περισσότερο για το έργο του στην πολιτική φιλοσοφία, συνέβαλε και σε άλλους τομείς, όπου συμπεριλαμβάνονται η ιστορία, η γεωμετρία, η ηθική, η γενική φιλοσοφία και η αποκαλούμενη σήμερα πολιτική επιστήμη.), ότι δηλαδή οι άνθρωποι, εισερχόμενοι στην πολιτική κοινωνία, παραδίδουν όλα τους τα φυσικά δικαιώματα.
Στο Δημοπολιτειακό κοινοτικό συμβόλαιο ο πολίτης δεν παραχωρεί κανένα φυσικό δικαίωμα σε εξουσίες, αλλά διατηρεί στο ακέραιο όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από την φύση, δεσμεύεται όμως να μην στερήσει και από κανέναν άλλο τα φυσικά του δικαιώματα.
Σύμφωνα με τον Λοκ και τον Χομπς, με το συμβόλαιο συνένωσης το οποίο συνάπτουν αναμεταξύ τους, αναλαμβάνουν την υποχρέωση να υποτάσσονται στην πλειοψηφία.
Στο Δημοπολιτειακό κοινοτικό συμβόλαιο ο πολίτης δεν υποτάσσεται στην πλειοψηφία γιατί συντάσσει ο ίδιος ως Αυτόνομος πολίτης το κοινοτικό συμβόλαιο που θα διέπει μια Δημοπολιτειακή κοινότητα.
Στο Δημοπολιτειακό κοινοτικό συμβόλαιο ο πολίτης δεν υποτάσσεται στην πλειοψηφία γιατί συντάσσει ο ίδιος ως Αυτόνομος πολίτης το κοινοτικό συμβόλαιο που θα διέπει μια Δημοπολιτειακή κοινότητα.
Αν διαφωνεί με ισχίων κοινωνικό συμβόλαιο μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας έχει επιλογές ενώ στο κοινωνικό συμβόλαιο που διέπουν τα σημερινά κράτη δεν έχει καμία επιλογή και του επιβάλλεται δια τις βίας από το κράτος που έτυχε να διαβιεί ή μεταναστεύσει.
Ο πολίτης μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας υιοθετεί την έννοια για την λέξη ελευθερία που αποδίδει ο Ρουσσώ
Ο πολίτης μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας υιοθετεί την έννοια για την λέξη ελευθερία που αποδίδει ο Ρουσσώ
«Ο Ρουσσώ επιστρέφει σε μια αρχαιοελληνική έννοια της ελευθερίας, ως πολιτικής αρετής, συμφωνά με την οποία ο πολίτης ενδιαφέρεται πρώτα για το καλό της πόλης και κατόπιν για το ατομικό του συμφέρον. Στην εποχή του αντίθετα, διαπιστώνει ότι ο άνθρωπος έχει γίνει αστός (bourgeois) και έχει πάψει να είναι πολίτης (citoyen). Έχει δηλαδή περιοριστεί στον εαυτό του και ξεχωρίζει το κοινό καλό από το ατομικό του όφελος.» Στον Ρουσσώ η λέξη ελευθερία αποκτά νέο νόημα: δε σημαίνει ελευθερία από εμπόδια, αλλά τη δύναμη του ανθρώπου να αυτονομοθετείται,και να τηρεί στους νόμους τους οποίους ο ίδιος συνομολόγησε συνειδητά και υπό πλήρη ελευθερία. (Συνομολογώ: συμφωνώ και παραδέχομαι τα ίδια πράγματα με κάποιον άλλο )
Η ιστορία έχει δείξει ότι αν δεν ισχύει κάποιο Δημοπολιτειακό κοινοτικό συμβόλαιο και μάλιστα αν δεν έχει συν αποφασιστεί από Αυτόνομους πολίτες τότε ισχύει ο νόμος της ζούγκλας (ο νόμος του ισχυρότερου, ο νόμος του Δόλιου κ.τ.λ.)
Η ιστορία έχει δείξει ότι αν δεν ισχύει κάποιο Δημοπολιτειακό κοινοτικό συμβόλαιο και μάλιστα αν δεν έχει συν αποφασιστεί από Αυτόνομους πολίτες τότε ισχύει ο νόμος της ζούγκλας (ο νόμος του ισχυρότερου, ο νόμος του Δόλιου κ.τ.λ.)
Ας πάρουμε τα απτά παραδείγματα των κοινωνικών συμβολαίων που ίσχυσαν και ισχύουν ακόμα και σήμερα, αυτά τα αποφασίζει είτε μια ομάδα(ολιγαρχία) είτε ένα άτομο(μοναρχία) παρατηρούμε ότι συμβαίνουν δύο φαινόμενα, ένα ότι δεν τους τηρούν όλα τα άτομα γιατί δεν τους σέβονται πραγματικά, αφού δεν ερωτήθηκαν, και δεν τους συν αποφάσισαν αλλά τους επιβλήθηκαν, και δεύτερο ότι τα κοινωνικά συμβόλαια που επιβλήθηκαν στους πολίτες έχουν σαν αποκλειστικό στόχο την διατήρηση των κεκτημένων από τις δομές εξουσίας καταπιέζοντας τους αδύναμους, δημιουργώντας ανελεύθερους ιδιώτες(μάζα).
Στην Δημοπολιτεία η Ελευθερία είναι ο αληθινός σκοπός όλων των προσπαθειών μας ως πολιτών, γιατί όντας πραγματικά ελεύθερος θέτει τις βάσεις να διάγει έναν άριστο και ηδονικό βίο.
Ο Δημοπολίτης κατανοεί ότι η προσωπική του ελευθερία,και η δυνατότητα ικανοποίησης των πραγματικών του αναγκών και θέλω είναι εφικτή μέσα από την ομαλή συμβίωση σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα με συμπολίτες που έχουν κατά το δυνατόν κοινές ανάγκες & επιθυμίες.
Στην Δημοπολιτεία η Ελευθερία είναι ο αληθινός σκοπός όλων των προσπαθειών μας ως πολιτών, γιατί όντας πραγματικά ελεύθερος θέτει τις βάσεις να διάγει έναν άριστο και ηδονικό βίο.
Ο Δημοπολίτης κατανοεί ότι η προσωπική του ελευθερία,και η δυνατότητα ικανοποίησης των πραγματικών του αναγκών και θέλω είναι εφικτή μέσα από την ομαλή συμβίωση σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα με συμπολίτες που έχουν κατά το δυνατόν κοινές ανάγκες & επιθυμίες.
«Το θεμελιώδες ερώτημα δεν είναι ποιο είναι το καλύτερο, αλλά ποιος θα αποφασίσει ποιο είναι το καλύτερο» Tomas Sowell
Οι όροι του Δημοπολιτειακού κοινοτικού συμβολαίου δεν μπορούν να γραφτούν από κάποιον ή κάποιους ολίγους.
Οι κανόνες που διέπουν το Δημοπολιτειακό κοινοτικό συμβόλαιο γράφονται και συνυπογράφονται από όλους τους Αυτόνομους & ελεύθερους πολίτες που συγκροτούν την πολιτική κοινότητα( δηλαδή όλων των φυσικών προσώπων που συμβιώνουν σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα).
Ως πολιτική κοινότητα θεωρούμε το σύνολο των πολιτών (Εκκλησία του Δήμου) που λειτουργεί ως ένα κοινό κτήμα, στο οποίο μετέχουν ισότιμα και ισόκυρα (Ισόκυρο:που έχει το ίδιο (νομικό) κύρος με άλλον), και με όρους αυτοκυβέρνησης ελευθέρων πολιτών.
Οι συμβαλλόμενοι που συν διαμορφώνουν και συν υπογράφουν το Δημοπολιτειακό κοινοτικό συμβόλαιο καλούνται πολίτες.
Στην Δημοπολιτειακή κοινότητα επιτυγχάνεται η εξίσωση όλων των πολιτών αναγνωρίζοντας την διαφορετικότητα.
«Στο πρώτο άρθρο της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη ορίζεται ότι «οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι και ίσοι ως προς τα δικαιώματά τους». Οι κοινωνικές διακρίσεις «δεν μπορούν να θεμελιωθούν»
Οι όροι του Δημοπολιτειακού κοινοτικού συμβολαίου δεν μπορούν να γραφτούν από κάποιον ή κάποιους ολίγους.
Οι κανόνες που διέπουν το Δημοπολιτειακό κοινοτικό συμβόλαιο γράφονται και συνυπογράφονται από όλους τους Αυτόνομους & ελεύθερους πολίτες που συγκροτούν την πολιτική κοινότητα( δηλαδή όλων των φυσικών προσώπων που συμβιώνουν σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα).
Ως πολιτική κοινότητα θεωρούμε το σύνολο των πολιτών (Εκκλησία του Δήμου) που λειτουργεί ως ένα κοινό κτήμα, στο οποίο μετέχουν ισότιμα και ισόκυρα (Ισόκυρο:που έχει το ίδιο (νομικό) κύρος με άλλον), και με όρους αυτοκυβέρνησης ελευθέρων πολιτών.
Οι συμβαλλόμενοι που συν διαμορφώνουν και συν υπογράφουν το Δημοπολιτειακό κοινοτικό συμβόλαιο καλούνται πολίτες.
Στην Δημοπολιτειακή κοινότητα επιτυγχάνεται η εξίσωση όλων των πολιτών αναγνωρίζοντας την διαφορετικότητα.
«Στο πρώτο άρθρο της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη ορίζεται ότι «οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι και ίσοι ως προς τα δικαιώματά τους». Οι κοινωνικές διακρίσεις «δεν μπορούν να θεμελιωθούν»
Όλες τις αποφάσεις είναι ορθό να τις λαμβάνει αποκλειστικά το σύνολο των πολιτών που διαβιούν σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα, μιας και τα προβλήματα που καλούνται να λύσουν αφορούν και επηρεάζουν όλη την κοινωνία.
Έτσι τα πιθανά λάθη μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας τα πληρώνουν οι ίδιοι που τα αποφάσισαν(εκκλησία του δήμου).
Ενώ τα λάθη των αντιπροσώπων (Ελίτ) και των ειδικών δεν τα μόνο πληρώνουν οι ίδιοι, αλλά ολόκληρη η κοινότητα.
Η ανθρώπινη ιστορία μέχρι σήμερα έχει καταδείξει με τον πιο απόλυτο τρόπο ότι οι ολιγαρχικές πλατωνικές ελίτ αντιπροσωπεύουν ολιγαρχικά καθεστώτα όπου επικρατεί η διαφθορά, και καταλήγουν να εξυπηρετούν μόνο τα συμφέροντα τους.
Οι ειδικοί πολλές φορές χρησιμοποιούνται από τις ελίτ για να επιβάλουν σκοπούς που εξυπηρετούν τις δικές τους ανάγκες και θέλω χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν όλους τους πολίτες.
Έτσι τα πιθανά λάθη μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας τα πληρώνουν οι ίδιοι που τα αποφάσισαν(εκκλησία του δήμου).
Ενώ τα λάθη των αντιπροσώπων (Ελίτ) και των ειδικών δεν τα μόνο πληρώνουν οι ίδιοι, αλλά ολόκληρη η κοινότητα.
Η ανθρώπινη ιστορία μέχρι σήμερα έχει καταδείξει με τον πιο απόλυτο τρόπο ότι οι ολιγαρχικές πλατωνικές ελίτ αντιπροσωπεύουν ολιγαρχικά καθεστώτα όπου επικρατεί η διαφθορά, και καταλήγουν να εξυπηρετούν μόνο τα συμφέροντα τους.
Οι ειδικοί πολλές φορές χρησιμοποιούνται από τις ελίτ για να επιβάλουν σκοπούς που εξυπηρετούν τις δικές τους ανάγκες και θέλω χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν όλους τους πολίτες.
Αλλά και οι Ικανότεροι και Ηθικότεροι ειδικοί όταν κατέχουν την εξουσία (πλατωνική πολιτεία) είναι απόλυτα σίγουρο ότι με την πάροδο του χρόνου θα μεταλλαχτούν σε μια φασιστική ελίτ όπου θα εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα
Το συμπέρασμα στην ιστορία των ιδεών ήταν πάντα το ίδιο: Τα ζητήματα της Δημοπολιτειακής Πολιτικής είναι πολύ σοβαρά για να μπορούν να αφεθούν στα χέρια μόνο των ειδικών ή της εκάστοτε ελίτ.(πλατωνική Πολιτεία) Οι ειδικοί είναι απαραίτητοι προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις, αλλά, αυτές τις λαμβάνει η Πολιτική, και την πολιτική την ασκεί αποκλειστικά η Εκκλησία του Δήμου.
Για τον λόγο αυτό στις πολιτικές που θα καλείτε να ακολουθήσει μια Δημοπολιτειακή κοινότητα, σύσσωμος ο Δήμος πρέπει να λαμβάνει τις αποφάσεις. Ό,τι κάνουν «οι ειδικοί» υπόκειται στην ανάλυση, την εξέταση, την κριτική, την αντιπαραβολή με άλλες λύσεις.
Και η άρνηση στο δικαίωμα κριτικής από τους “ειδικούς” είναι σκληρός συντηρητισμός.
Το συμπέρασμα στην ιστορία των ιδεών ήταν πάντα το ίδιο: Τα ζητήματα της Δημοπολιτειακής Πολιτικής είναι πολύ σοβαρά για να μπορούν να αφεθούν στα χέρια μόνο των ειδικών ή της εκάστοτε ελίτ.(πλατωνική Πολιτεία) Οι ειδικοί είναι απαραίτητοι προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις, αλλά, αυτές τις λαμβάνει η Πολιτική, και την πολιτική την ασκεί αποκλειστικά η Εκκλησία του Δήμου.
Για τον λόγο αυτό στις πολιτικές που θα καλείτε να ακολουθήσει μια Δημοπολιτειακή κοινότητα, σύσσωμος ο Δήμος πρέπει να λαμβάνει τις αποφάσεις. Ό,τι κάνουν «οι ειδικοί» υπόκειται στην ανάλυση, την εξέταση, την κριτική, την αντιπαραβολή με άλλες λύσεις.
Και η άρνηση στο δικαίωμα κριτικής από τους “ειδικούς” είναι σκληρός συντηρητισμός.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Δημοπολιτειακή επιστήμη αναζητεί και στηρίζεται στην διεθνώς κάλλιστη πρακτική.
Η Δημοπολιτειακή κοινότητα θέλει ανθρώπους, εκτός από εγγράμματους να είναι Μορφωμένοι. Και με όπλο την ορθή παίδευση να αποκτήσουν ορθολογική, συνδυαστική,αναλυτική και κριτική σκέψη, οπότε οι ειδικοί δεν θα απευθύνονται σε ένα εντελώς αδαές ακροατήριο.
Οι “ειδικοί” δεν ΠΡΕΠΕΙ να “καθοδηγούν” τις αποφάσεις , αλλά να προτείνουν πολλές και διαφορετικές λύσεις για το πρόβλημα που καλούμαστε να λύσουμε, αναφέροντας τα υπέρ και τα κατά για όλες τις προτάσεις. Και τέλος να γίνεται η άσκηση νομοθετικής εξουσίας από την εκκλησία του δήμου.
Δημοπολιτεία είναι μια κοινωνία όπου κυβερνούν οι κανόνες μέσο του Δημοπολιτειακού κοινωνικού συμβολαίου.
Στην Δημοπολιτεία η ικανοποίηση των ατομικών αναγκών & θέλω σε βάρος των άλλων δεν επιτρέπεται.
Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο για να είναι κοινά αποδεκτό προϋποθέτει εμπιστοσύνη , συνέπεια, και κυρίως την συμμετοχή όλων των πολιτών.
Σήμερα οι κοινωνίες τοποθετούνται ξανά σε ένα νέο σημείο εκκίνησης
Το πρώτο πράγμα που οφείλει μια κοινωνία πολιτών είναι να συν διαμορφώσει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο και ταυτόχρονα να αποσαφηνίζεται από έναν ηθικό κώδικα δεοντολογίας
Η Δημοπολιτειακή κοινότητα θέλει ανθρώπους, εκτός από εγγράμματους να είναι Μορφωμένοι. Και με όπλο την ορθή παίδευση να αποκτήσουν ορθολογική, συνδυαστική,αναλυτική και κριτική σκέψη, οπότε οι ειδικοί δεν θα απευθύνονται σε ένα εντελώς αδαές ακροατήριο.
Οι “ειδικοί” δεν ΠΡΕΠΕΙ να “καθοδηγούν” τις αποφάσεις , αλλά να προτείνουν πολλές και διαφορετικές λύσεις για το πρόβλημα που καλούμαστε να λύσουμε, αναφέροντας τα υπέρ και τα κατά για όλες τις προτάσεις. Και τέλος να γίνεται η άσκηση νομοθετικής εξουσίας από την εκκλησία του δήμου.
Δημοπολιτεία είναι μια κοινωνία όπου κυβερνούν οι κανόνες μέσο του Δημοπολιτειακού κοινωνικού συμβολαίου.
Στην Δημοπολιτεία η ικανοποίηση των ατομικών αναγκών & θέλω σε βάρος των άλλων δεν επιτρέπεται.
Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο για να είναι κοινά αποδεκτό προϋποθέτει εμπιστοσύνη , συνέπεια, και κυρίως την συμμετοχή όλων των πολιτών.
Σήμερα οι κοινωνίες τοποθετούνται ξανά σε ένα νέο σημείο εκκίνησης
Το πρώτο πράγμα που οφείλει μια κοινωνία πολιτών είναι να συν διαμορφώσει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο και ταυτόχρονα να αποσαφηνίζεται από έναν ηθικό κώδικα δεοντολογίας
Δημοπολιτειακός ηθικός κώδικας δεοντολογίας
Η ηθική είναι κλάδος της φιλοσοφίας που ασχολείται κυρίως με το παρακάτω ερώτημα: ποιες ανθρώπινες πράξεις είναι αποδεκτές και ορθές και ποιες ανάρμοστες και λανθασμένες;
Η ηθική είναι αφηρημένη έννοια, ενώ η δεοντολογία έχει πρακτικό προσανατολισμό.
Η δεοντολογία αποτελεί προϊόν της ηθικής και επιχειρεί να συγκεκριμενοποιήσει ορισμένες αρχές της ηθικής και να τις μετατρέψει σε κανόνες.
Η ηθική είναι αφηρημένη έννοια, ενώ η δεοντολογία έχει πρακτικό προσανατολισμό.
Η δεοντολογία αποτελεί προϊόν της ηθικής και επιχειρεί να συγκεκριμενοποιήσει ορισμένες αρχές της ηθικής και να τις μετατρέψει σε κανόνες.
Δεοντολογία ονομάζεται εκείνο το σύστημα ηθικής με το οποίο οι πράξεις συμφωνούν με το δέον(Σωστό, πρέπον, αυτό που αξίζει).
κώδικας ένα ενιαίο σύνολο κανόνων που αναφέρονται σε θέματα συμπεριφοράς.
Ο ηθικός κώδικας δεοντολογίας στην Δημοπολιτεία ορίζει τις βέλτιστες πρακτικές που διευκολύνουν την συμβιώσει των πολιτών σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα, παράγει και διατηρεί ηθικά πρότυπα, και ενθαρρύνει τον ενσυνείδητο ηθικό στοχασμό.
Δημοπολιτειακό κώδικα ονομάζουμε ένα ενιαίο σύνολο κανόνων που διευθετούν τις σχέσεις των Δημοπολιτών.
κώδικας ένα ενιαίο σύνολο κανόνων που αναφέρονται σε θέματα συμπεριφοράς.
Ο ηθικός κώδικας δεοντολογίας στην Δημοπολιτεία ορίζει τις βέλτιστες πρακτικές που διευκολύνουν την συμβιώσει των πολιτών σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα, παράγει και διατηρεί ηθικά πρότυπα, και ενθαρρύνει τον ενσυνείδητο ηθικό στοχασμό.
Δημοπολιτειακό κώδικα ονομάζουμε ένα ενιαίο σύνολο κανόνων που διευθετούν τις σχέσεις των Δημοπολιτών.
Δημοπολιτειακή ηθική Δεοντολογία ονομάζεται εκείνο το σύστημα ηθικής με το οποίο οι πράξεις είναι σύμφωνες με τις τρεις Δημοπολιτειακές αξίες(ιδανικά).
Το δέον για να διάγουμε ευδαιμονικό βίο σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα είναι, όταν το σύνολο των Δημοπολιτειακών κανόνων που συναποφασίσαμε ως αυτόνομοι πολίτες, επιτρέπουν να ικανοποιούμε τις προσωπικές πραγματικές ανάγκες & θέλω, και ταυτόχρονα έχουμε κατορθώσει να συμβιώνουμε αρμονικά και ειρηνικά με τους συμπολίτες μας (επικούρειος ωφελιμισμός)
Οι βασικότεροι κανόνες της Δημοπολιτείας είναι απλοί κώδικες δεοντολογίας, οι οποίοι στηρίζονται στην κοινωνική αναγκαιότητα.
Η κοινωνική αναγκαιότητα στην Δημοπολιτειακή κοινότητα πηγάζει από τις κατά το δυνατόν κοινά πραγματικές επικούρειες ανάγκες και τα πραγματικά θέλω του πολίτη.
Συνεπώς, ο Δημοπολιτειακός ηθικός κώδικας δεοντολογίας γίνεται άμεσα αντιληπτός από τα αποτελέσματα που παράγει και θεωρείται καλός αν έχει αποτελέσματα ωφέλιμα για το σύνολο, και για το άτομο.
Ο Δημοπολιτειακός ηθικός κώδικας δεοντολογίας δεν μπορεί να μοιάζει κατά περίπτωση ηθικός(συνεπειοκρατία) ή να καταλήγει να αποδέχεται ότι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".
Το δέον για να διάγουμε ευδαιμονικό βίο σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα είναι, όταν το σύνολο των Δημοπολιτειακών κανόνων που συναποφασίσαμε ως αυτόνομοι πολίτες, επιτρέπουν να ικανοποιούμε τις προσωπικές πραγματικές ανάγκες & θέλω, και ταυτόχρονα έχουμε κατορθώσει να συμβιώνουμε αρμονικά και ειρηνικά με τους συμπολίτες μας (επικούρειος ωφελιμισμός)
Οι βασικότεροι κανόνες της Δημοπολιτείας είναι απλοί κώδικες δεοντολογίας, οι οποίοι στηρίζονται στην κοινωνική αναγκαιότητα.
Η κοινωνική αναγκαιότητα στην Δημοπολιτειακή κοινότητα πηγάζει από τις κατά το δυνατόν κοινά πραγματικές επικούρειες ανάγκες και τα πραγματικά θέλω του πολίτη.
Συνεπώς, ο Δημοπολιτειακός ηθικός κώδικας δεοντολογίας γίνεται άμεσα αντιληπτός από τα αποτελέσματα που παράγει και θεωρείται καλός αν έχει αποτελέσματα ωφέλιμα για το σύνολο, και για το άτομο.
Ο Δημοπολιτειακός ηθικός κώδικας δεοντολογίας δεν μπορεί να μοιάζει κατά περίπτωση ηθικός(συνεπειοκρατία) ή να καταλήγει να αποδέχεται ότι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".
Όχι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα στον πολιτισμό της Δημοπολιτείας.
Ο πολίτης του νέου πολιτισμού οφείλει και υποχρεούται τα μέσα που χρησιμοποιεί για την επίτευξη ενός σκοπού να μην προκαλούν βλάβες σε κανέναν άλλο άνθρωπο, την φύση.
Ο Δημοπολιτειακός ηθικός κώδικας δεοντολογίας δεν μπορεί να είναι αποδεκτός για κάποιους και μη αποδεκτός για κάποιους άλλους, είτε θα είναι αποδεκτός από το σύνολο των πολιτών είτε θα αλλάζει ο ηθικός κώδικας, διαφορετικά όσοι διαφωνούν έχουν τρεις επιλογές είτε θα δημιουργούν νέες κοινότητες με κοινά αποδεκτό ηθικό κώδικα, είτε θα επιλεγούν να συμβιώσουν σε άλλη ήδη υπαρκτή κοινότητα, αποδεχόμενοι πάντα τον Δημοπολιτειακό ηθικό κώδικα δεοντολογίας που ήδη ισχύει σε αυτήν, είτε θα παραμένουν στην κοινότητα τηρώντας όμως τον κανόνα με τον οποίο διαφωνούν.
Ο πολίτης του νέου πολιτισμού οφείλει και υποχρεούται τα μέσα που χρησιμοποιεί για την επίτευξη ενός σκοπού να μην προκαλούν βλάβες σε κανέναν άλλο άνθρωπο, την φύση.
Ο Δημοπολιτειακός ηθικός κώδικας δεοντολογίας δεν μπορεί να είναι αποδεκτός για κάποιους και μη αποδεκτός για κάποιους άλλους, είτε θα είναι αποδεκτός από το σύνολο των πολιτών είτε θα αλλάζει ο ηθικός κώδικας, διαφορετικά όσοι διαφωνούν έχουν τρεις επιλογές είτε θα δημιουργούν νέες κοινότητες με κοινά αποδεκτό ηθικό κώδικα, είτε θα επιλεγούν να συμβιώσουν σε άλλη ήδη υπαρκτή κοινότητα, αποδεχόμενοι πάντα τον Δημοπολιτειακό ηθικό κώδικα δεοντολογίας που ήδη ισχύει σε αυτήν, είτε θα παραμένουν στην κοινότητα τηρώντας όμως τον κανόνα με τον οποίο διαφωνούν.
Η Δημοπολιτειακή δεοντολογικού τύπου ηθική λαμβάνει τη μορφή συγκεκριμένων/κωδικοποιημένων κανόνων για το ποιες είναι οι ηθικά αποδεκτές πράξεις και συμπεριφορές.
Κάθε Δημοπολιτειακή κοινότητα θα έχει τον δικό της κωδικά δεοντολογίας (π.χ. σε μια κοινότητα θα θεωρείτε ηθικό η διατροφή τους να περιέχει ζώα και σε κάποια άλλη κοινότητα να θεωρείται ανήθικο).
Οι διαφορετικοί Δημοπολιτειακοί ηθικοί κώδικες δεοντολογίας που θα ισχύουν δεν θα πρέπει να έρχονται σε αντίθεση με τον οικουμενικό Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο που θα συν διαμορφώσουν οι ολομέλειες των Δημοπολιτειακών κοινοτήτων.
Ο ηθικός κώδικας δεοντολογίας στο οικουμενικό Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο καθορίζουν:
Κάθε Δημοπολιτειακή κοινότητα θα έχει τον δικό της κωδικά δεοντολογίας (π.χ. σε μια κοινότητα θα θεωρείτε ηθικό η διατροφή τους να περιέχει ζώα και σε κάποια άλλη κοινότητα να θεωρείται ανήθικο).
Οι διαφορετικοί Δημοπολιτειακοί ηθικοί κώδικες δεοντολογίας που θα ισχύουν δεν θα πρέπει να έρχονται σε αντίθεση με τον οικουμενικό Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο που θα συν διαμορφώσουν οι ολομέλειες των Δημοπολιτειακών κοινοτήτων.
Ο ηθικός κώδικας δεοντολογίας στο οικουμενικό Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο καθορίζουν:
– το πώς συμπεριφέρονται τα μέλη μίας κοινότητας απέναντι σε άλλες κοινότητες
Ο ηθικός κώδικας δεοντολογίας μιας κοινότητας καθορίζει
– το πώς συμπεριφέρονται τα μέλη μίας κοινότητας μεταξύ τους.
– το πώς συμπεριφέρονται τα μέλη μίας κοινότητας στους άλλους ζωντανούς οργανισμούς.
– το πώς συμπεριφέρονται τα μέλη μίας κοινότητας στην φύση.
– κ.τ.λ.
Ο ηθικός κώδικας δεοντολογίας μιας κοινότητας καθορίζει
– το πώς συμπεριφέρονται τα μέλη μίας κοινότητας μεταξύ τους.
– το πώς συμπεριφέρονται τα μέλη μίας κοινότητας στους άλλους ζωντανούς οργανισμούς.
– το πώς συμπεριφέρονται τα μέλη μίας κοινότητας στην φύση.
– κ.τ.λ.
Τι είναι όμως ένα κοσμοσύστημα; Είναι ένα σύνολο κοινωνιών που έχουν κοινά θεμέλια γνωρίσματα, ιδεολογικές ορίζουσες, δυναμικές και, φυσικά, παρουσιάζουν εσωτερική συνοχή και συμπληρωματικότητα, που καθορίζει την ίδια τους την ύπαρξη. Μέτρο για να ταξινομήσουμε τις κοινωνίες αυτές στο ένα ή στο άλλο κοσμοσύστημα είναι η ελευθερία. Διευκρινίζω ευθύς αμέσως ότι η ελευθερία είναι η διακρίνουσα, που αφορά στη συγκρότηση των κοινωνιών, δεν είναι η παραγωγός αιτία του κοσμοσυστήματος. Διακρίνουμε, με βάση το μέτρο της ελευθερίας, το δεσποτικό και το ανθρωποκεντρικό κοσμοσύστημα. Η ανθρωπότητα έζησε στο περιβάλλον πρωτογόνων ή δεσποτικών κοινωνιών στο μεγαλύτερο διάστημα της ιστορίας και υπό μια έννοια έως τους νεότερους χρόνους. Το ανθρωποκεντρικό κοσμοσύστημα (κοινωνίες εν ελευθερία) εμφανίζεται για πρώτη φορά στον ελληνικό κόσμο, από την κρητο-μυκηναϊκή εποχή. Γιώργος Κοντογιώργης
Την ιδέα για το πως θα πρέπει να άρχετε ο Homo Universalis σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα μου την έδωσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης.
Την ιδέα για το πως θα πρέπει να άρχετε ο Homo Universalis σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα μου την έδωσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης.
«Ο Καστοριάδης απέφυγε βέβαια να αναγάγει την κοιτίδα των δημοκρατικών πρακτικών, την αρχαία ελληνική δημοκρατία, σε αιώνιο πρότυπο ενός τέτοιου πολιτεύματος – προτίμησε να κάνει λόγο γι’ αυτήν ως «δημιουργική πηγή της ιστορίας», από την οποία μπορούμε να εμπνευστούμε για να βρούμε τον δικό μας δρόμο.
Ο Καστοριάδης συμμερίζεται προφανώς τον θαυμασμό για την αρχαία ελληνική δημοκρατία, σκέφτεται όμως τη δυνατότητα της σύγχρονης δημοκρατίας με νεωτερικούς όρους, ως τη δυνατότητα ενός πολιτικού και συγχρόνως κοινωνικού ιδεώδους. Συγκροτημένη ολιστικά, η δημοκρατία θα πρέπει να νοηθεί εντέλει ως εκείνη η μορφή ζωής την οποία ο Καστοριάδης συνέδεε με τη δημοκρατική «παιδεία» με τη βαθιά και περιεκτική αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Η συχνότητα και ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται ο Καστοριάδης στην Αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα δείχνουν ότι τα επιτεύγματα της στον τομέα πρωτίστως της πολιτικής και δευτερευόντως της φιλοσοφίας και της τραγωδίας τον γοητεύουν και τον εμπνέουν, θεωρεί ότι στην Αρχαία Ελλάδα, μολονότι δε δημιουργήθηκαν ποτέ ιδεώδεις θεσμοί, συντελέσθηκε η αμφισβήτηση των ήδη υπαρχόντων θεσμών, η οποία σηματοδότησε τη ρήξη με την ετερονομία και ταυτόχρονα την κίνηση προς την κατεύθυνση της αυτονομίας. Επικαλούμενος μάλιστα το
Θουκυδίδη, υπογραμμίζει την ταύτιση της πόλης με τους πολίτες της. για να σταθεί ακολούθως στην τριπλή ιδιότητα των πολιτών ως "αυτονόμων" (αφού ορίζουν οι ίδιοι τους νόμους τους), ως "αυτοδίκων" (αφού δικάζουν οι ίδιοι τις παραβάσεις που γίνονται) και ως "αυτοτελών" (αφού κυβερνούν οι ίδιοι τον εαυτό τους).
Συμπεραίνει λοιπόν ότι στη δημοκρατία οι ίδιοι οι πολίτες δίνουν στον εαυτό τους το νόμο, δηλαδή διαμορφώνουν οι ίδιοι τους θεσμούς, με βάση τους οποίους ζουν, και συγκροτούν οι ίδιοι την κυβέρνηση, μέσω της οποίας καθορίζουν προς τα πού θα βαδίσουν. Επομένως, εάν δεν είμαστε αυτόνομοι, αυτόδικοι και αυτοτελείς, δεν μπορούμε να πούμε ότι ζούμε σε μια πολιτεία του δήμου.»
Ο Καστοριάδης συμμερίζεται προφανώς τον θαυμασμό για την αρχαία ελληνική δημοκρατία, σκέφτεται όμως τη δυνατότητα της σύγχρονης δημοκρατίας με νεωτερικούς όρους, ως τη δυνατότητα ενός πολιτικού και συγχρόνως κοινωνικού ιδεώδους. Συγκροτημένη ολιστικά, η δημοκρατία θα πρέπει να νοηθεί εντέλει ως εκείνη η μορφή ζωής την οποία ο Καστοριάδης συνέδεε με τη δημοκρατική «παιδεία» με τη βαθιά και περιεκτική αρχαιοελληνική έννοια του όρου. Η συχνότητα και ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται ο Καστοριάδης στην Αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα δείχνουν ότι τα επιτεύγματα της στον τομέα πρωτίστως της πολιτικής και δευτερευόντως της φιλοσοφίας και της τραγωδίας τον γοητεύουν και τον εμπνέουν, θεωρεί ότι στην Αρχαία Ελλάδα, μολονότι δε δημιουργήθηκαν ποτέ ιδεώδεις θεσμοί, συντελέσθηκε η αμφισβήτηση των ήδη υπαρχόντων θεσμών, η οποία σηματοδότησε τη ρήξη με την ετερονομία και ταυτόχρονα την κίνηση προς την κατεύθυνση της αυτονομίας. Επικαλούμενος μάλιστα το
Θουκυδίδη, υπογραμμίζει την ταύτιση της πόλης με τους πολίτες της. για να σταθεί ακολούθως στην τριπλή ιδιότητα των πολιτών ως "αυτονόμων" (αφού ορίζουν οι ίδιοι τους νόμους τους), ως "αυτοδίκων" (αφού δικάζουν οι ίδιοι τις παραβάσεις που γίνονται) και ως "αυτοτελών" (αφού κυβερνούν οι ίδιοι τον εαυτό τους).
Συμπεραίνει λοιπόν ότι στη δημοκρατία οι ίδιοι οι πολίτες δίνουν στον εαυτό τους το νόμο, δηλαδή διαμορφώνουν οι ίδιοι τους θεσμούς, με βάση τους οποίους ζουν, και συγκροτούν οι ίδιοι την κυβέρνηση, μέσω της οποίας καθορίζουν προς τα πού θα βαδίσουν. Επομένως, εάν δεν είμαστε αυτόνομοι, αυτόδικοι και αυτοτελείς, δεν μπορούμε να πούμε ότι ζούμε σε μια πολιτεία του δήμου.»
ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
Μιλάμε για μια παγκόσμια κοινωνία με κανόνες και αποκλειστικά 2 πολιτικούς θεσμούς, γιατί πολύ απλά, είμαστε όντα γεμάτα ατέλειες και οι συμπεριφορές μας πολλές φορές βγαίνουν εκτός ελέγχου.
Τι είναι ένας κανόνας;
Με απλά λόγια, ένας κανόνας είναι η φωνή της κοινωνίας μας, που μας λέει πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε: Όταν συναντάμε κάποιον το πρωί, του λέμε καλημέρα. Όταν κάποιοι άνθρωποι περιμένουν στο γκισέ της τράπεζας, μπαίνουν στην ουρά. Όταν διαφωνώ με κάποιον, συζητάω για να βρούμε μια λύση, δεν παίζω ξύλο μαζί του!
Ένας κανόνας, λοιπόν, είναι ένα πρότυπο συμπεριφοράς και δράσης, που μια κοινωνία θεωρεί απαραίτητο να υπάρχει για να κυλάει ομαλά η κοινωνική ζωή.
Τι είναι ένας κανόνας;
Με απλά λόγια, ένας κανόνας είναι η φωνή της κοινωνίας μας, που μας λέει πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε: Όταν συναντάμε κάποιον το πρωί, του λέμε καλημέρα. Όταν κάποιοι άνθρωποι περιμένουν στο γκισέ της τράπεζας, μπαίνουν στην ουρά. Όταν διαφωνώ με κάποιον, συζητάω για να βρούμε μια λύση, δεν παίζω ξύλο μαζί του!
Ένας κανόνας, λοιπόν, είναι ένα πρότυπο συμπεριφοράς και δράσης, που μια κοινωνία θεωρεί απαραίτητο να υπάρχει για να κυλάει ομαλά η κοινωνική ζωή.
Όλοι οι θεμιτοί & συν διαμορφωμένοι κανόνες από αυτόνομους πολίτες αποτελούν το ισχύων κοινωνικό συμβόλαιο
Οι κανόνες είναι η φωνή της κοινωνίας, και μέσα σε αυτούς ακούμε και τη συμφωνία των μελών της.
Το ότι τηρείται ένας κανόνας σημαίνει ότι τα μέλη της κοινωνίας έχουν συμφωνήσει, και αποδεχθεί(πάντα συνειδητά) πως είναι απαραίτητος.
Γι’ αυτό και τον εφαρμόζουν.
Με την κατάργηση του χρήματος, της ιδιοκτησίας, της θρησκείας, και των συνόρων πολλοί από τους κανόνες θα είναι άχρηστοι.
Δυστυχώς όμως με την κατάργηση των παραπάνω θεσμών δεν θα λυθούν όλα τα προβλήματα.
Δεν εξαλείφονται όλοι οι λόγοι τις ανθρώπινης βλακείας.
Πότε θ’ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα `ρθούνε καινούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;
Νίκος Γκάτσος (Στιχουργός) Ελλαδογραφία - 1976
Οι κανόνες είναι η φωνή της κοινωνίας, και μέσα σε αυτούς ακούμε και τη συμφωνία των μελών της.
Το ότι τηρείται ένας κανόνας σημαίνει ότι τα μέλη της κοινωνίας έχουν συμφωνήσει, και αποδεχθεί(πάντα συνειδητά) πως είναι απαραίτητος.
Γι’ αυτό και τον εφαρμόζουν.
Με την κατάργηση του χρήματος, της ιδιοκτησίας, της θρησκείας, και των συνόρων πολλοί από τους κανόνες θα είναι άχρηστοι.
Δυστυχώς όμως με την κατάργηση των παραπάνω θεσμών δεν θα λυθούν όλα τα προβλήματα.
Δεν εξαλείφονται όλοι οι λόγοι τις ανθρώπινης βλακείας.
Πότε θ’ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα `ρθούνε καινούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;
Νίκος Γκάτσος (Στιχουργός) Ελλαδογραφία - 1976
Αρχικά θα υπάρχουν κανόνες γιατί :
-Ο νέος πολιτισμός και η νέες τεχνολογίες πιθανόν να δημιουργήσουν νέα προβλήματα και ίσως χρειάζονται κανόνες μέχρι να βρεθούν οι λύσεις σ’ αυτά.
-Θα υπάρχουν κακόβουλοι που θα θέλουν να κυριαρχήσουν στην ανθρωπότητα και στον πλανήτη και θα πρέπει να τους βάλουμε φραγμούς.
-Να μπουν κανόνες σε ότι αφορά την χρήση των μηχανών(ρομπότ) επειδή η Ανθρώπινη ανοησία σε συνδυασμό με την κακή χρήση της τεχνολογίας μπορεί να καταστρέψει τον άνθρωπο, για αυτόν τον λόγο, να βάλουμε δρακόντειες δικλίδες ασφαλείας.
Καθώς επίσης να μην επιτρέψουμε να ελέγχονται όλες η μηχανές από μια υπέρ μηχανή, για ευνόητους λόγους ασφάλειας.(αναφέρομαι στην κακή χρήση από τον άνθρωπο και όχι σε ανοησίες...)
-Ο νέος πολιτισμός και η νέες τεχνολογίες πιθανόν να δημιουργήσουν νέα προβλήματα και ίσως χρειάζονται κανόνες μέχρι να βρεθούν οι λύσεις σ’ αυτά.
-Θα υπάρχουν κακόβουλοι που θα θέλουν να κυριαρχήσουν στην ανθρωπότητα και στον πλανήτη και θα πρέπει να τους βάλουμε φραγμούς.
-Να μπουν κανόνες σε ότι αφορά την χρήση των μηχανών(ρομπότ) επειδή η Ανθρώπινη ανοησία σε συνδυασμό με την κακή χρήση της τεχνολογίας μπορεί να καταστρέψει τον άνθρωπο, για αυτόν τον λόγο, να βάλουμε δρακόντειες δικλίδες ασφαλείας.
Καθώς επίσης να μην επιτρέψουμε να ελέγχονται όλες η μηχανές από μια υπέρ μηχανή, για ευνόητους λόγους ασφάλειας.(αναφέρομαι στην κακή χρήση από τον άνθρωπο και όχι σε ανοησίες...)
-θα πρέπει να υπάρχουν κανόνες προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος.
-θα πρέπει να υπάρχουν κανόνες για την εύρυθμη λειτουργία της Δημοπολιτείας.
Δεν θεωρώ ότι είναι ανέφικτη αυτή η πρόταση.
Αν η ανθρωπότητα πορεύεται προς αυτή την κατεύθυνση, πιστεύω ότι θα την πραγματοποίηση.
Οι επόμενες νέες γενιές θα πρέπει κρίνουν πως θα πορευτεί η ανθρωπότητα για να φτάσει τον στόχο του οικουμενικού ανθρώπου.
Απλά θα πρέπει να χαράσσει τον δρόμο, με μόνο γνώμονα, να παραδίδει ένα καλύτερο πλανήτη στις επόμενες γενιές.
Οι προϋποθέσεις για την επιτυχία της Δημοπολιτείας είναι :
α)ολική κατάργηση του χρήματος και αντικατάσταση του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος από την Αυτάρκεια, την Χρήση & την δίκαιη διανομή.
-θα πρέπει να υπάρχουν κανόνες για την εύρυθμη λειτουργία της Δημοπολιτείας.
Δεν θεωρώ ότι είναι ανέφικτη αυτή η πρόταση.
Αν η ανθρωπότητα πορεύεται προς αυτή την κατεύθυνση, πιστεύω ότι θα την πραγματοποίηση.
Οι επόμενες νέες γενιές θα πρέπει κρίνουν πως θα πορευτεί η ανθρωπότητα για να φτάσει τον στόχο του οικουμενικού ανθρώπου.
Απλά θα πρέπει να χαράσσει τον δρόμο, με μόνο γνώμονα, να παραδίδει ένα καλύτερο πλανήτη στις επόμενες γενιές.
Οι προϋποθέσεις για την επιτυχία της Δημοπολιτείας είναι :
α)ολική κατάργηση του χρήματος και αντικατάσταση του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος από την Αυτάρκεια, την Χρήση & την δίκαιη διανομή.
β)κατάργηση της ιδιοκτησίας.
γ)δημιουργία οικουμενικής ανθρωποκεντρικής κοινότητας και όχι ατομοκεντρικής και φυσικά κατάργηση των κρατών και των συνόρων.
δ)Την πλήρη αντικατάσταση της ανθρωπινής εργασίας από την τεχνολογία.
ε)και τέλος την κατάργηση των θρησκειών.
στ)Ο κλήρος είναι το πλέον δημοκρατικό μέσο στελέχωσις των πιθανών αναγκαίων θεσμών , ο Αριστοτέλης είναι σαφέστατος (Πολιτικά, Δ, 1294b, 8-9) «Λέγω δ’ οίον δοκεί δημοκρατικόν μεν το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ’ αιρετάς ολιγαρχικόν».
η) Η πιο σπουδαία προϋπόθεση είναι η παιδεία.
γ)δημιουργία οικουμενικής ανθρωποκεντρικής κοινότητας και όχι ατομοκεντρικής και φυσικά κατάργηση των κρατών και των συνόρων.
δ)Την πλήρη αντικατάσταση της ανθρωπινής εργασίας από την τεχνολογία.
ε)και τέλος την κατάργηση των θρησκειών.
στ)Ο κλήρος είναι το πλέον δημοκρατικό μέσο στελέχωσις των πιθανών αναγκαίων θεσμών , ο Αριστοτέλης είναι σαφέστατος (Πολιτικά, Δ, 1294b, 8-9) «Λέγω δ’ οίον δοκεί δημοκρατικόν μεν το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ’ αιρετάς ολιγαρχικόν».
η) Η πιο σπουδαία προϋπόθεση είναι η παιδεία.
Συμφωνώ απόλυτα με όσα αναφέρει ο Κορνήλιος Καστοριάδης, «Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μια δημοκρατία τέλεια, ολοκληρωμένη κ.λ.π. μας πέφτει από τον ουρανό, είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορέσει να επιζήσει περισσότερο από μερικά χρόνια, αν δεν δημιουργήσει τα ικανά άτομα να την κάνουν να λειτουργήσει και να την αναπαραγάγουν., Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική κοινωνία χωρίς δημοκρατική παιδεία.»
Το βασικό εργαλείο για τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας είναι η διαστρέβλωση των λέξεων. Αν μπορείς να ελέγξεις την έννοια των λέξεων, μπορείς να ελέγξεις τους ανθρώπους, που χρησιμοποιούν τις λέξεις Philip Dick (1928-1982) Αμερικανός συγγραφέας επ. Φαντασίας
Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής.
μτφρ: το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής.
μτφρ: το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Από τον Διόγνητο έμαθα να μην ασχολούμαι με κενά πράγματα και να μην πιστεύω όσα λένε οι αγύρτες και οι θαυματοποιοί περί μαγικών λέξεων και εξορκισμών δαιμόνων και τέτοια πράγματα˙ να μην ακολουθώ τις ορτυγοκοπίες ούτε να πτοούμαι από τέτοια πράγματα». Μάρκος Αυρήλιος.
«Στη μακρά ιστορία της ανθρωπότητας (και του ζωικού βασιλείου, επίσης) αυτοί που έμαθαν να συνεργάζονται και να αυτοσχεδιάζουν πιο αποτελεσματικά, είναι αυτοί που έχουν επικρατήσει», Δαρβίνος
«Στη μακρά ιστορία της ανθρωπότητας (και του ζωικού βασιλείου, επίσης) αυτοί που έμαθαν να συνεργάζονται και να αυτοσχεδιάζουν πιο αποτελεσματικά, είναι αυτοί που έχουν επικρατήσει», Δαρβίνος
Δεν υπάρχουν ούτε δυο άνθρωποι στον κόσμο που να βλέπουν τη ζωή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο .. Βόλφγκανγκ Γκαίτε (1749-1832).
«Η πραγματική ελευθερία είναι ελευθερία από την εξάρτηση, την προσκόλληση.»
«Οι βλάβες που προξενούν οι άνθρωποι οφείλονται στο μίσος, στον φθόνο ή στην περιφρόνηση, πράγματα που ο σοφός ξεπερνά χάρη στο λογικό»
«Η πραγματική ελευθερία είναι ελευθερία από την εξάρτηση, την προσκόλληση.»
«Οι βλάβες που προξενούν οι άνθρωποι οφείλονται στο μίσος, στον φθόνο ή στην περιφρόνηση, πράγματα που ο σοφός ξεπερνά χάρη στο λογικό»
Πολιτικοί Θεσμοί της Δημοπολιτείας
Ο νέος πολιτισμός προβλέπει δύο Πολιτικούς Θεσμούς
1ος ) Η εκκλησία του δήμου δηλαδή η Γενική Συνέλευση Κοινότητας(αποτελείτε από το σύνολο των μελών μιας κοινότητας).
2ος )Η οικουμενική εκκλησία του δήμου δηλαδή η Συνέλευση Παγκόσμιας Κοινότητας(συνομοσπονδία Κοινοτήτων που αποτελείτε από την ολομέλεια όλων των γενικών συνελεύσεων των κοινοτήτων)Παγκόσμια εκκλησία του δήμου
Τρόπος διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την θέσμιση κανόνων μέσα στην τοπική κοινότητα
Το πρώτο δημοψήφισμα θα πρέπει να αφορά τους κανόνες, που θα διέπουν πως, θα γίνετε ένα τοπικό (κοινοτικό) δημοψήφισμα.
Κάθε κοινότητα, θα έχει τους δικούς της κανόνες, για την διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος .
Η τοπική κοινωνία θα αποφασίζει πότε θα πρέπει να γίνει ένα δημοψήφισμα, και πιο θα είναι το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος.
Ο όρκος του οικουμενικού πολίτη
- Όλα στο φως και όχι σε κλειστούς κύκλους με μυήσεις και για λίγους. Θα πρέπει όλη η ανθρωπότητα να γνωρίζει τα πάντα . Οτιδήποτε μυστικιστικό και αποκρυφιστικό το απορρίπτω με βδελυγμία.
- Δέχομαι ότι θα δίδω την ψήφο μου συμφώνως προς τους κανόνες και τις αποφάσεις, του Δημοπολιτειακού κοινωνικού συμβολαίου που διέπει μια κοινότητα, και τις αρχές του νέου πολιτισμού.
- Θα αποδέχομαι τις όποιες αποφάσεις χωρίς γρίνιες, σχόλια και χαρακτηρισμούς, απλά καταγράφοντας επίσημα τις όποιες διαφωνίες, και τα επιχειρήματα μου.
- Δεν θα ψηφίσω ποτέ υπέρ της εγκαταστάσεως Τυραννίας , Ολιγαρχίας ή άλλου πολιτεύματος πέρα από την διαχείριση της κοινότητας από την εκκλησία του δήμου, και, αν κάποιος επιχειρήσει να καταργήσει την διαχείριση της κοινότητας από την εκκλησία του δήμου , προτείνει ή θέσει σε ψηφοφορία κάτι αντίθετο προς την Δημοπολιτεία, δε θα το δεχτώ.
- Δεν θα χωρίζω τους ανθρώπους όπως κάνουν οι στενόμυαλοι, δεν με ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών, ούτε η φυλή που γεννήθηκαν, ούτε με το χρώμα τους , τους καταμερίζω μ' ένα μόνο κριτήριο, την Αρετή.
- Θεωρώ ότι πρέπει όλοι οι άνθρωποι, απ' εδώ και πέρα να ζήσουν σαν ένας λαός, μονοιασμένος για την κοινή προκοπή.
- Θεωρώ την Οικουμένη, Πατρίδα μου, με Κοινούς κανόνες, όπου θα κυβερνούν όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής ή χρώματος.
- Αν ποτέ μας παρουσιαστούν διαφορές, δεν θα καταφύγουμε στα όπλα, παρά θα τις λύσουμε ειρηνικά.
- Την κοινότητα , δεν πρέπει να την θεωρώ ως αυταρχικό κυβερνήτη , αλλά ως κοινό πατέρα όλων, ώστε η διαγωγή μας να μοιάζει με τη ζωή που κάνουν τ' αγαπημένα αδέλφια στην οικογένεια.
- Δεν θα γίνω πότε "υπήκοος" μιας κοινότητας, αλλά θα αποτελώ ζωτικό κύτταρο αυτής.
- Η προσωπική μου ανάπτυξη και ευημερία περνάει μέσα από την συλλογική ευημερία.
- Θα συμμετέχω ενεργά στις λήψεις όλων των αποφάσεων.
- Όσο περνάει από το χέρι μου, θα προσπαθήσω να συντελεσθούν αυτά που υπόσχομαι.
(ΠΡΟΣΟΧΗ δεν είμαι φωτεινός παντογνώστης. Σίγουρα θα βρείτε σημεία που επιδέχονται βελτιώσεις και προσθήκες ή να απορρίψετε στην παρούσα πρόταση.)
Η δική μου πρόταση σε μια κοινότητα για διαδικαστικά θέματα θα είναι η εξής :
α) Ένα (1) μέλος της κοινότητας αποκλείστηκα μια(1) ψήφο (απαγορεύεται οποιοδήποτε μέλος, για οποιοδήποτε λόγο, η ψήφος κάποιου να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από τους υπόλοιπους
β) Η ενεργή συμμετοχή σε όλη την διαδικασία της ψηφοφορίας είναι ηθική υποχρέωση αλλά, και υποχρεωτική από κοινοτικό κανόνα.
Ακόμη για τα μέλη όπου δεν παρευρίσκονται στην ψηφοφορία π.χ. λόγο ταξιδιού θα μπορούν να ψηφίζουν από απόσταση.
γ) Ένα (1) μέλος αποκλείστηκα μια (1)πρόταση για κάθε κανόνα (απαγορεύεται οποιοδήποτε μέλος για οποιοδήποτε λόγο να καταθέτει παραπάνω από μια πρόταση)
δ) Οι προτάσεις θα πρέπει να κατατίθενται ανώνυμα, και οι λόγοι είναι :
i) Αν οι προτάσεις κάποιου προσώπου υπερψηφίζονται συχνά και οι προτάσεις άλλου προσώπου απορρίπτονται τακτικά είναι εύκολο να παρασυρθούμε και να λάβουμε λάθος απόφαση, μη δίνοντας την πρέπουσα σημασία σε όλες τις προτάσεις.
ii) επιπλέον θα αποφύγουμε τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των μελών της κοινότητας.
Iii) Αν ένας κάνονας καταπέσει γιατί δεν έφερε τα αποτελέσματα τα οποία προσδοκούσαν τα μέλη της κοινότητας, ο συντάκτης της προτάσεις δεν θα αντιμετωπίσει προβλήματα π.χ. την χλεύη, για αυτόν τον λόγο οι προτάσεις θα διατηρούνται ανώνυμες και μετά την λήξει της ψηφοφορίας ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
Για να διαφυλαχθεί η ανωνυμία αυτού/ ης που καταθέτει μια πρόταση αντί για το ονοματεπώνυμο του/της , ένα πρόγραμμα δημιουργίας ασφαλών κωδικών θα δίνει εντελώς τυχαία έναν κωδικό που θα αντικαθιστά το όνομα αυτού που κατέθεσε μια πρόταση.
Ο κωδικός αυτός θα ακολουθεί την πρόταση για πάντα ακόμα και μετά την τελική ψηφοφορία , είτε επιλεγεί ,είτε απορριφθεί, έτσι όλα τα μέλει θα γνωρίζουν την χ πρόταση με κωδικό όνομα π.χ. 123456 και όχι την πραγματική ταυτότητα του πολίτη που την κατέθεσε.
Όποιος διεκδικήσει (είτε όντως αυτός την έχει καταθέσει είτε όχι ) την πατρότητα μιας προτάσεις θα τιμωρείτε με στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων για ένα (χ) χρονικό διάστημα ,Αν κάποιος πέφτει σ΄ δικαιωμάτων για πάντα. Τώρα επειδή θα μπορούσε κάποιος να εκμεταλλευτεί την ανωνυμία, και να καταθέτει προτάσεις που θα έχει σαν στόχο να καταργήσει το Δημοπολιτειακό πολίτευμα ή να έχει αλλότριες βλέψεις με στόχο να αλλοιώσει τις αξίες και τις αρχές του νέου πολιτισμού, θα υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες, με θεσπισμένους κανόνες από την παγκόσμια κοινότητα, αυτό το παράπτωμα συνεχώς θα τιμωρείτε με στέρηση των πολίτικων δικαιωμάτων τους
Α)Με τον κανόνα «επιχειροτονία κανόνων»
Η Εκκλησία του Δήμου (κοινότητα) αποφασίζει για την ανάγκη ψήφισης νέων κανόνων
Ένα ή περισσότερα μέλη μιας κοινότητας θα μπορούν να προτείνουν ότι υπάρχει κενό και θα πρέπει να ψηφιστεί νέος κανόνας ή να προτείνει την αντικατάσταση ενός παρωχημένου κανόνα μαζεύοντας (Χ) υπόγραφες .
Όποιος επικαλείται«επιχειροτονία κανόνων» δεν σημαίνει ότι καταθέτη πρόταση για νέο κανόνα.
Κατά την συζήτηση στην ολομέλεια της κοινότητας για «επιχειροτονία κανόνων», δεν θα μπορεί κάποιος/α να προτείνει έναν νέο κανόνα, ή με ποιόν κανόνα θα πρέπει να αντικατασταθεί ένας ισχύων κανόνας
θα μπορεί μόνο να αναφέρει επιχειρήματα γιατί πρέπει να αντικατασταθεί ένας κανόνας ή γιατί πρέπει να δημιουργηθεί ένας νέος.
Αλλιώς αυτό θα έρχονταν σε αντίθεση με τον κανόνα της υποχρεωτικής ανωνυμίας στην κατάθεση μιας πρότασης.
Κατά την συνεδρίαση στην ολομέλεια της κοινότητας για επιχειροτονία κανόνων, όσοι θεωρούν ότι χρειάζεται η δημιουργία ενός νέου κανόνα ή αν χρήζει αντικατάστασης κάποιος ισχύων κανόνας θα επιχειρηματολογούν, και η ολομέλεια της κοινότητας τελικά θα συναποφασίζει.
Φυσικά, θα υπάρχει και αντίλογος αν κάποιος κρίνει ότι ο κανόνας δεν είναι παρωχημένος και θα πρέπει να υφίσταται, ή ότι δεν χρειάζεται νέος κανόνας .
Β)με τον κανόνα «απροβούλευτον»
Δεν επιτρέπεται να τεθεί σε ισχύ κάποιος κανόνας, χωρίς να προηγηθεί σωστή διαβούλευση
Στο πρώτο στάδιο για σωστή διαβούλευση, θα γίνετε ο έλεγχος μιας πρότασης από την κοινότητα, και θα ελέγχουν :
1) Αν η κατάθεση μιας προτάσεις είναι ανώνυμη
2) Αν η πρόταση αυτή έρχεται σε αντίθεση με άλλον κανόνα
3) Αν η πρόταση εξυπηρετεί δόλιους σκοπούς, με στόχο, το πολίτευμα της Δημοπολιτείας, και τις αρχές και άξιες του νέου πολιτισμού .
4) Θα ελέγχεται αν η πρόταση εξυπηρετεί ατομικά συμφέροντα, και όχι του κοινωνικού σύνολου.
Αν μια πρόταση περάσει από από το πρώτο στάδιο διαβουλεύσεις τότε θα περνάει στο δεύτερο στάδιο , εκεί θα γίνετε κριτική στην πρόταση και όλοι θα εκφράζουν τις θετικές και τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει η εφαρμογή του κανόνα στην κοινωνία
και στο τρίτο στάδιο θα γίνετε συγχώνευση με άλλες προτάσεις ή θα δέχεται προσθήκες ή αφαιρέσεις άρθρων, με στόχο την δημιουργία μιας αρτιότερης προτάσεις
Γ)Με τον κανόνα «θέσπιση ανάρμοστου κανόνα»
Με τον κανόνα αυτό θα δικάζουμε έναν άλλο κανόνα .(ναι καλά διαβάσατε-μην χαμογελάτε- θα δικάζουμε τον κανόνα)
Ο κανόνας«θέσπιση ανάρμοστου κανόνα» είναι εναντίον του κανόνα που θα μπορούσε να βλάψει τα συμφέροντα της κοινότητας.
Π.Χ. αν με κάποιο τρόπο , κάποιος , κατορθώσει να περάσει έναν κανόνα ο οποίος δεν εξυπηρετεί το κοινοτικό συμφέρων τότε ο κανόνας θα θεωρείτε ανάρμοστος και θα σταματήσει να εφαρμόζετε.
Η διαδικασία θα έχει ως εξής : όποιος αντιληφθεί ότι κάποιος ενεργός κανόνας υποκρύπτει δόλιους σκοπούς ή κάποιος κάνονας δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα , θα μπορεί να επικαλείται θέσπιση ανάρμοστου κανόνα , και έτσι θα μπαίνει στην βάσανο της κρίσης από την ολομέλεια της κοινότητας ,και θα δικάζετε ο κανόνας.
Στην δίκη αυτή θα εκθέτονται επιχειρήματα υπέρ ή κατά του κανόνα
και στο τέλος η κοινότητα μέσο ψηφοφορίας θα αποφασίζει για την τύχη του κανόνα.
Δ)με τον κανόνα «η γραφή παρανόμων»
Στην κοινότητα, οι νομοθετικές διαδικασίες ξεκινούν από τον Δήμο( Εκκλησία του Δήμου) και καταλήγουν σε αυτόν .
Αν αποδειχθεί ότι κάποιος επικαλείται «θέσπιση ανάρμοστου νόμου»
με δολιότητα τότε αυτός θα δικάζετε από την ολομέλεια της κοινότητας και θα τιμωρείτε με στέρηση πολίτικων δικαιωμάτων για ένα (Χ) μικρο χρονικό διάστημα και αν το ίδιο άτομο πέσει στο ίδιο παράπτωμα (Χ) φόρες τότε θα του αφαιρούνται τα πολιτικά δικαιώματα δια παντός ή θα εξοστρακίζεται (οστρακίζεται) .
Το ίδιο θα ισχύει και για όσους υπερασπίζονται έναν κανόνα, δηλαδή αν υπερασπίζετε έναν κανόνα με δολιότητα θα δικάζετε και θα του επιβάλλονται παρόμοιες ποινές.
Εάν κάποιος έχει διαπιστώσει ότι κάποιος κανόνας δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κοινότητας συνολικά αλλά εξυπηρετεί συμφέροντα ατομικά ή μιας ομάδας, και ΔΕΝ καταγγείλει τον κανόνα για θέσπιση ανάρμοστου νόμου τότε και αυτός θα παραπέμπετε σε δίκη σύμφωνα με τον κανόνα της γραφής παρανόμων.
Αν κάποιος ή κάποιοι επικαλεστούν «επιχειροτονία νόμων» με δόλιους σκοπούς τότε και αυτοί θα δικάζονται σύμφωνα με τον κανόνα «η γραφή παρανόμων», το ίδιο θα ισχύει αν κάποιοι φέρουν αντίρρηση στην «επιχειροτονία νόμων» με δολιότητα .
Αν κάποιος ή κάποιοι επιχειρήσουν να θέσουν κάποιον κανόνα χωρίς το «απροβούλευτον» θα δικάζονται και αυτοί σύμφωνα με τον κανόνα «η γραφή παρανόμων».
ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ
Όλες οι προτάσεις θα δημοσιεύονται σε ειδική πλατφόρμα στο διαδίκτυο για διαβούλευση (ίσως το πιο σημαντικό σημείο της ψηφοφορίας).
Και η δημόσια διαβούλευση θα γίνεται ανώνυμα.
Στην διαβούλευση θα γίνονται συγχωνεύσεις προτάσεων, και θα αλληλοσυμπληρώνονται
Θα οριστεί ένας (ψ) χρόνος για να κατατεθούν όλες οι προτάσεις , με το πέρας του χρόνου αυτού δεν θα γίνετε καμία δεκτή καμία άλλη πρόταση. (για τον λόγο αυτό θα δίδετε επαρκείς χρόνος)
Θα οριστεί ένας (χ) χρόνος για διαβούλευση όλων των προτάσεων (ο χρόνος αυτός θα είναι επαρκής για να μελετηθούν όλες οι προτάσεις)
κάθε μέλος έχει υποχρέωση αφού μελετήσει σωστά όλες τις προτάσεις, να τις σχολιάσει, και να επιχειρηματολογήσει υπέρ η κατά της πρότασης.
Τα σχόλια και τα επιχειρήματα δεν θα πρέπει για κανένα λόγο να είναι υβριστικά, ειρωνικά, προσβλητικά.
Στην διαβούλευση θα γίνετε και σύνθεση προτάσεων έτσι ώστε να προκρίνονται αρτιότερες προτάσεις για την ψηφοφορία
Μόλις παρέλθει το χρονικό διάστημα που χρειαζόμαστε για την διαβούλευση των προτάσεων ,όλες οι προτάσεις θα περνιούνται αυτόματα στην τοπική μηχανή δημοψηφίσματος.
Προηγουμένως θα έχει οριστεί και η διαδικασία με την οποία η τοπική μηχανή δημοψηφίσματος θα βγάζει τα αποτελέσματα.
Η κάθε κοινότητα θα ορίσει το ποσοστό επί του σύνολου των μελών που πρέπει να πάρει μια πρόταση για να γίνει αποδεκτή.
Μια πρόταση που θα κατατίθεται για διαβούλευση, πρώτιστα θα πρέπει να εξετάζετε αν είναι σύμφωνη με τις αρχές και τις άξιες(ιδανικά) του νέου πολιτισμού, αν δεν πληρεί αυτές τις προϋποθέσεις , δεν θα συνεχίζει στην διαδικασία της ψηφοφορίας.
Επίσης ένας κανόνας θα πρέπει να κρίνεται, αν αφορά το σύνολο της κοινότητας και όχι μεμονωμένο άτομο ή ομάδα ατόμων, και αν είναι ο δικαιότερος.
Σε τεχνικά θέματα, η πρόταση μου θα ήταν :
Α)Μια κοινότητα θα πρέπει να κατέχει μια αίθουσα ή ένα στάδιο (ανοικτό η κλειστό) όπου να μπορούν να συναθροίζονται όλα τα μέλη της κοινότητας. (Ολομέλεια κοινότητας- εκκλησία του δήμου)
Β)Θα πρέπει να έχει τεχνολογία για την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων, τέτοια που να βοηθάει στην ομαλή, και γρήγορη διαδικασία, επίσης να παρέχει ασφάλεια από δόλια αλλοίωση των αποτελεσμάτων.
Προτείνω κάθε κοινότητα να έχει τοπικό δίκτυο (ασφαλές από πιθανή πρόσβαση δόλιου ατόμου η ομάδας δόλιων ατόμων με στόχο την αλλοίωση των αποτελεσμάτων ενός δημοψηφίσματος)
Η τοπική μηχανή ψηφοφορίας θα βρίσκεται στην "εκκλησία του δήμου" έτσι ονομάζεται το κοινοτικό κτίριο όπου λαμβάνουν χώρα οι γενικές συνελεύσεις.
Για την διαδικασία που θα ακολουθείτε ενός δημοψηφίσματος προτείνω:
Κάθε φορά που τα μέλη θα καλούνται για δημοψήφισμα δεν θα κάθονται σε συγκεκριμένες θέσεις μέσα στην εκκλησία του δήμου αλλά πάντα σε τυχαίες θέσεις.
Οι θέσεις θα είναι καλό να αλλάζουν ακόμα και κατά την διάρκεια των επαναληπτικών ψηφοφοριών, ακόμα και τα μέλη μιας οικογενείας θα είναι σκορπισμένα μέσα στην αίθουσα
Μια πρόταση θα γίνεται κάνονας αν μετά την ψηφοφορία μια πρόταση πάρει την θετική ψήφο τουλάχιστον το 70% επί του σύνολου των μελών της κοινότητας
Όλα τα μέλη κατά την πρώτη ψηφοφορία θα βάζουν στην μηχανή ψηφοφορίας την σειρά προτίμησης τους για κάθε μια πρόταση :
1 πρόταση με κωδικό(φ)
2 πρόταση με κωδικό (χ)
3 ......
πρόταση με κωδικό(ψ) απορριπτέα(Οποία πρόταση θεωρεί ότι δεν προσφέρει τίποτα το μέλος θα αναγράφει την λέξη απορριπτέα ) .
Με την λήξη της ψηφοφορίας η κεντρική μηχανή θα παίρνει τα δεδομένα και θα τα επεξεργάζεται.
Αν κάποια πρόταση συγκεντρώσει με την μια το 70 % θα είναι η τελική απόφαση του δημοψηφίσματος.
Αν καμιά πρόταση δεν συγκεντρώσει το 70% τότε η μηχανή θα επιλέγει τις (Χ) προτάσεις με τις περισσότερες ψήφους(χωρίς όμως να γνωρίζουν τα μέλη ποιο ήταν το ποσοστό αποδοχής που πήραν στην πρώτη ψηφοφορία), έτσι δεν θα επηρεάζονται τα μέλη στην κρίση τους , και θα επαναλαμβάνετε η ψηφοφορία με τις (Χ) προτάσεις .
Αν από τις (Χ) προτάσεις κάποια, πάρει το 70 % θα είναι η τελική απόφαση του δημοψηφίσματος
τώρα το ποιος θα είναι ο αριθμός των προτάσεων που θα προκρίνονται στον δεύτερο γύρο θα ορίζετε από τους καταστατικούς κανόνες του κοινοτικού δημοψηφίσματος .
Αν πάλι δεν έχει το 70 % κάποια πρόταση η μηχανή θα βγάζει τις δυο επικρατέστερες προτάσεις και οποία επικρατήσει ανεξαρτήτου ποσοστού θα είναι η τελική απόφαση του δημοψηφίσματος .
Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ, η απόφαση θα εφαρμόζετε άμεσα, αλλά, θα βρίσκετε πάντα υπό κρίση και αν διαπιστωθεί ότι η απόφαση δεν είναι κατάλληλη θα αλλάζει. Αφού φυσικά δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στην επιλεγείσα πρόταση να δείξει αν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Για να αλλάξει κάποια απόφαση θα πρέπει να συγκεντρώνει ( ψ) υπόγραφες από το σύνολο των μελών της κοινότητας (το ψ θα ορίζετε από τους καταστατικούς κανόνες για το κοινοτικό δημοψήφισμα)
Θα υπάρχει ενδελεχείς έλεγχος στο που απέτυχε μια πρόταση και οι νέες προτάσεις θα πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά τα δεδομένα που οδήγησαν στην αποτυχία.
Επαναληπτική ψηφοφορία
Αν χρειαστεί επαναληπτική ψηφοφορία για οποιοδήποτε λόγο τότε
η επαναληπτική ψηφοφορία θα επαναλαμβάνετε σε χρόνο που θα ορίζει ο κανόνας του κοινοτικού δημοψηφίσματος.
Τώρα αν η κοινότητα θα πρέπει να πάρει μια απόφαση πάνω σε εξειδικευμένο θέμα, τότε η ψηφοφορία θα γίνετε σε δύο στάδια.
Στάδιο 1ο τα μέλη που έχουν τις απαραίτητες γνώσεις θα καταθέτουν τις προτάσεις τους, πάντα ανώνυμα, και θα προκρίνουν με δημοψήφισμα την καταλληλότερη για την κοινότητα.
Στάδιο 2ο η τελική πρόταση θα περνάει από έγκριση της ολομέλειας της κοινότητας,
Η ολομέλεια της κοινότητας αρχικά θα ελέγχει αν η πρόταση αυτή συμφωνεί με τα ιδανικά της Δημοπολιτείας.
Παράδειγμα : μια κοινότητα στα πλαίσια τις οικολογίας θα κρίνει αν το κτήριο που θα χτιστεί, ελέγχει αν τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν δεν μολύνουν το περιβάλλον, αφού οι ειδικοί επιχειρηματολογήσουν για την επιλογή των υλικών.
Η ολομέλεια της κοινότητας ΔΕΝ θα έχει λόγο σε θέματα που αφορούν τεχνικά ζητήματα κατασκευής του κτηρίου, όπως στασιμότητα κ.τ.λ. αλλά, θα έχει λόγο όσον αφορά την αρχιτεκτονική αισθητική του κτηρίου κ.τ.λ.
Πιθανόν θα αναρωτιέστε τι θα γίνετε με αυτούς που θα διαφωνούν κάθετα με την λήψη μιας αποφάσεις.
Πρώτιστα θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι ένα από τα προαπαιτούμενα για την δημιουργία μιας παγκόσμιας ελεύθερης κοινότητας, είναι ότι θα πρέπει να υπάρχει χώρος και ελευθερία ώστε να μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε, αλλά, να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, να μπορούμε δηλαδή να συνυπάρξουμε ακόμα και αν διαφωνούμε.
Δεύτερο να αποδεχόμαστε την απόφαση της πλειοψηφίας χωρίς γρίνιες, σχόλια και χαρακτηρισμούς, απλά καταγράφοντας επίσημα τις όποιες διαφωνίες και τα επιχειρήματα μας.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ένας κανόνας θα κρίνεται αρχικά, αν αφορά το σύνολο της κοινότητας και όχι μεμονωμένο άτομο ή άτομα, και αν είναι ο δικαιότερος.
Ακόμα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε ισχύων κανόνας θα είναι υπό συνεχή κρίση και ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξει αν διαπιστωθεί ότι δεν εξυπηρετεί τις αρχές του νέου πολιτισμού.
Μέγιστο ρόλο στην διαμόρφωση ορθής κρίσης θα έχει η Δημοπολιτειακή παιδεία.
Ακόμα ένας από τους λόγους που προτείνω το ποσοστό αποδοχής μιας πρότασης να είναι 70% και όχι το 51% είναι γιατί έτσι ένας κανόνας θα επικροτείτε από το μεγαλύτερο μέρος μιας κοινότητας. Το ότι η κατάθεση μιας πρότασης θα είναι ανώνυμη καθώς και το ότι οι ψηφοφορίες στα δημοψηφίσματα θα είναι μυστικές, έχουν σημαντικό ρόλο στην αποδοχή και τήρηση ενός κανόνα.
ΔΕΝ Θα πρότεινα να δημιουργηθούν άλλοι πολιτικοί θεσμοί αλλά, επειδή μπορεί να υπάρχει έκτακτη ανάγκη, αν χρειαστεί να δημιουργήσουμε και άλλους πολιτικούς θεσμούς εκτός των δυο προαναφερθέντων θα πρέπει να μπουν δικλίδες ασφάλειας:
α)δεν θα πρέπει να δίνουμε ποτέ αρμοδιότητες σε ένα άτομο μόνο
β)δεν θα πρέπει να δίνουμε πότε αρμοδιότητες σε μια μικρή ομάδα ατόμων.
γ) Ο χρόνος που θα ασκούν τις υποχρεώσεις τους να είναι ο μικρότερος δυνατόν .
δ)Ο ορισμός θα γίνετε με κλήρωση ακόμα και αν προκύπτει για κάτι το εξειδικευμένο ,απλά η κλήρωση θα είναι ανάμεσα σε άτομα που έχουν τις γνώσεις και τα τα προσόντα να αναλάβουν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που αναλογούν στον θεσμό
ε) Όσοι έχουν υπηρέτηση σε κάποιο θεσμό, να ΜΗΝ έχουν το δικαίωμα να κληρωθούν ξανά στον ίδιο ή σε κάποιο άλλο θεσμό .
στ) Να υπάρχει συνεχείς έλεγχος από την γενική παγκόσμια συνέλευση
η) θα πρέπει να αντιπροσωπεύονται όλες οι κοινότητες, χωρίς εξαιρέσεις.
θ) Οι θεσμοί υποχρεωτικά θα έχουν μόνο υποχρεώσεις, και δεν θα πρέπει να δίνονται σε όσους υπηρετούν τον εκάστοτε θεσμό ούτε κατά διάνοια έστω και ελάχιστα δικαιώματα παραπάνω από τους άλλους πολίτες.
ι)Θα πρέπει να Θεσπιστούν κανόνες μετά από παγκόσμιο ψήφισμα που θα αφορά της υποχρεώσεις του κάθε θεσμού
κ) επίσης θα πρέπει να απαγορευτεί ρητά κάποιος θεσμός να ελέγχετε από μια κοινότητα η μέρος αυτής.
λ)Στους νέους θεσμούς που πιθανόν θα χρειαστεί να δημιουργηθούν, ο ορισμός των μελών που θα τους υπηρετούν θα πρέπει να δέχονται και την έγκριση από το Δικαστήριο.
Το Δικαστήριο θα ελέγχει, αν ο εκάστοτε εκπρόσωπος της κοινότητας που κληρώθηκε για να αναλάβει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τον θεσμό που καλείτε να υπηρετήσει, έχει υποπέσει σε παράπτωμα και αν έχει τιμωρηθεί με κάποια ποινή για κακουργηματική πράξη.
Επίσης θα ελέγχετε αν έχει ξανά κληρωθεί σε κάποιο θεσμό.
μ) Αν ο έξτρα πολιτικός θεσμός που έχει δημιουργηθεί δεν έχει λόγο υπάρξεις αν δεν υφίστανται οι λόγοι για τον οποίο δημιουργήθηκε τότε θα πρέπει άμεσα να καταργείτε.
Εκτελεστική εξουσία
Οι αποφάσεις που αφορούν την παγκόσμια κοινότητα (παγκόσμιοι κανόνες) θα μπαίνουν σε άμεση εφαρμογή από όλα τα μέλη της παγκόσμιας κοινότητας
Οι κοινοτικές αποφάσεις (κοινοτικοί κανόνες) θα μπαίνουν άμεσα σε εφαρμογή από το σύνολο των μελών της κοινότητας
Εκτελεστικό όργανο τίθενται αυτομάτως όλα τα μέλη στης κοινότητας .
Κοινοτικοί κανόνες που αφορούν τεχνικά και κατασκευαστικά θέματα(εργασίες), ως εκτελεστικά όργανα ορίζονται “οι μηχανές”(ρομπότ)
Η Δημοπολιτεία είναι μια διαδικασία που μας δίνει την δυνατότητα να παίρνουμε και να εφαρμόζουμε αποφάσεις, να επιτηρούμε την εφαρμογή τους, και να απονέμουμε δικαιοσύνη, συμμετέχοντας όλοι και άμεσα στα όργανα, και τούς θεσμούς, χωρίς αντιπροσώπους.
Δημοπολιτεία είναι ο έλεγχος του λαού από τον λαό.
Δημοπολιτεία είναι η ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας από ολόκληρη την κοινωνία
Με άλλα λόγια, όλοι οι πολίτες έχουν ευθύνη για τις συνέπειες των ασκουμένων πολιτικών ή της έλλειψης πολιτικής.
Στην Πολιτεία του δήμου δεν υπάρχει – και αυτό θέλω να το τονίσω – αμέτοχος πολίτης. Δημοπολιτεία είναι μια κοινωνία όπου κυβερνούν οι κανόνες μέσο του Δημοπολιτειακού κοινωνικού συμβολαίου.
Α)Μια κοινότητα θα πρέπει να κατέχει μια αίθουσα ή ένα στάδιο (ανοικτό η κλειστό) όπου να μπορούν να συναθροίζονται όλα τα μέλη της κοινότητας. (Ολομέλεια κοινότητας- εκκλησία του δήμου)
Β)Θα πρέπει να έχει τεχνολογία για την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων, τέτοια που να βοηθάει στην ομαλή, και γρήγορη διαδικασία, επίσης να παρέχει ασφάλεια από δόλια αλλοίωση των αποτελεσμάτων.
Προτείνω κάθε κοινότητα να έχει τοπικό δίκτυο (ασφαλές από πιθανή πρόσβαση δόλιου ατόμου η ομάδας δόλιων ατόμων με στόχο την αλλοίωση των αποτελεσμάτων ενός δημοψηφίσματος)
Η τοπική μηχανή ψηφοφορίας θα βρίσκεται στην "εκκλησία του δήμου" έτσι ονομάζεται το κοινοτικό κτίριο όπου λαμβάνουν χώρα οι γενικές συνελεύσεις.
Για την διαδικασία που θα ακολουθείτε ενός δημοψηφίσματος προτείνω:
Κάθε φορά που τα μέλη θα καλούνται για δημοψήφισμα δεν θα κάθονται σε συγκεκριμένες θέσεις μέσα στην εκκλησία του δήμου αλλά πάντα σε τυχαίες θέσεις.
Οι θέσεις θα είναι καλό να αλλάζουν ακόμα και κατά την διάρκεια των επαναληπτικών ψηφοφοριών, ακόμα και τα μέλη μιας οικογενείας θα είναι σκορπισμένα μέσα στην αίθουσα
Μια πρόταση θα γίνεται κάνονας αν μετά την ψηφοφορία μια πρόταση πάρει την θετική ψήφο τουλάχιστον το 70% επί του σύνολου των μελών της κοινότητας
Όλα τα μέλη κατά την πρώτη ψηφοφορία θα βάζουν στην μηχανή ψηφοφορίας την σειρά προτίμησης τους για κάθε μια πρόταση :
1 πρόταση με κωδικό(φ)
2 πρόταση με κωδικό (χ)
3 ......
πρόταση με κωδικό(ψ) απορριπτέα(Οποία πρόταση θεωρεί ότι δεν προσφέρει τίποτα το μέλος θα αναγράφει την λέξη απορριπτέα ) .
Με την λήξη της ψηφοφορίας η κεντρική μηχανή θα παίρνει τα δεδομένα και θα τα επεξεργάζεται.
Αν κάποια πρόταση συγκεντρώσει με την μια το 70 % θα είναι η τελική απόφαση του δημοψηφίσματος.
Αν καμιά πρόταση δεν συγκεντρώσει το 70% τότε η μηχανή θα επιλέγει τις (Χ) προτάσεις με τις περισσότερες ψήφους(χωρίς όμως να γνωρίζουν τα μέλη ποιο ήταν το ποσοστό αποδοχής που πήραν στην πρώτη ψηφοφορία), έτσι δεν θα επηρεάζονται τα μέλη στην κρίση τους , και θα επαναλαμβάνετε η ψηφοφορία με τις (Χ) προτάσεις .
Αν από τις (Χ) προτάσεις κάποια, πάρει το 70 % θα είναι η τελική απόφαση του δημοψηφίσματος
τώρα το ποιος θα είναι ο αριθμός των προτάσεων που θα προκρίνονται στον δεύτερο γύρο θα ορίζετε από τους καταστατικούς κανόνες του κοινοτικού δημοψηφίσματος .
Αν πάλι δεν έχει το 70 % κάποια πρόταση η μηχανή θα βγάζει τις δυο επικρατέστερες προτάσεις και οποία επικρατήσει ανεξαρτήτου ποσοστού θα είναι η τελική απόφαση του δημοψηφίσματος .
Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ, η απόφαση θα εφαρμόζετε άμεσα, αλλά, θα βρίσκετε πάντα υπό κρίση και αν διαπιστωθεί ότι η απόφαση δεν είναι κατάλληλη θα αλλάζει. Αφού φυσικά δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στην επιλεγείσα πρόταση να δείξει αν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Για να αλλάξει κάποια απόφαση θα πρέπει να συγκεντρώνει ( ψ) υπόγραφες από το σύνολο των μελών της κοινότητας (το ψ θα ορίζετε από τους καταστατικούς κανόνες για το κοινοτικό δημοψήφισμα)
Θα υπάρχει ενδελεχείς έλεγχος στο που απέτυχε μια πρόταση και οι νέες προτάσεις θα πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά τα δεδομένα που οδήγησαν στην αποτυχία.
Επαναληπτική ψηφοφορία
Αν χρειαστεί επαναληπτική ψηφοφορία για οποιοδήποτε λόγο τότε
η επαναληπτική ψηφοφορία θα επαναλαμβάνετε σε χρόνο που θα ορίζει ο κανόνας του κοινοτικού δημοψηφίσματος.
Τώρα αν η κοινότητα θα πρέπει να πάρει μια απόφαση πάνω σε εξειδικευμένο θέμα, τότε η ψηφοφορία θα γίνετε σε δύο στάδια.
Στάδιο 1ο τα μέλη που έχουν τις απαραίτητες γνώσεις θα καταθέτουν τις προτάσεις τους, πάντα ανώνυμα, και θα προκρίνουν με δημοψήφισμα την καταλληλότερη για την κοινότητα.
Στάδιο 2ο η τελική πρόταση θα περνάει από έγκριση της ολομέλειας της κοινότητας,
Η ολομέλεια της κοινότητας αρχικά θα ελέγχει αν η πρόταση αυτή συμφωνεί με τα ιδανικά της Δημοπολιτείας.
Παράδειγμα : μια κοινότητα στα πλαίσια τις οικολογίας θα κρίνει αν το κτήριο που θα χτιστεί, ελέγχει αν τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν δεν μολύνουν το περιβάλλον, αφού οι ειδικοί επιχειρηματολογήσουν για την επιλογή των υλικών.
Η ολομέλεια της κοινότητας ΔΕΝ θα έχει λόγο σε θέματα που αφορούν τεχνικά ζητήματα κατασκευής του κτηρίου, όπως στασιμότητα κ.τ.λ. αλλά, θα έχει λόγο όσον αφορά την αρχιτεκτονική αισθητική του κτηρίου κ.τ.λ.
Πιθανόν θα αναρωτιέστε τι θα γίνετε με αυτούς που θα διαφωνούν κάθετα με την λήψη μιας αποφάσεις.
Πρώτιστα θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι ένα από τα προαπαιτούμενα για την δημιουργία μιας παγκόσμιας ελεύθερης κοινότητας, είναι ότι θα πρέπει να υπάρχει χώρος και ελευθερία ώστε να μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε, αλλά, να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, να μπορούμε δηλαδή να συνυπάρξουμε ακόμα και αν διαφωνούμε.
Δεύτερο να αποδεχόμαστε την απόφαση της πλειοψηφίας χωρίς γρίνιες, σχόλια και χαρακτηρισμούς, απλά καταγράφοντας επίσημα τις όποιες διαφωνίες και τα επιχειρήματα μας.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ένας κανόνας θα κρίνεται αρχικά, αν αφορά το σύνολο της κοινότητας και όχι μεμονωμένο άτομο ή άτομα, και αν είναι ο δικαιότερος.
Ακόμα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε ισχύων κανόνας θα είναι υπό συνεχή κρίση και ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξει αν διαπιστωθεί ότι δεν εξυπηρετεί τις αρχές του νέου πολιτισμού.
Μέγιστο ρόλο στην διαμόρφωση ορθής κρίσης θα έχει η Δημοπολιτειακή παιδεία.
Ακόμα ένας από τους λόγους που προτείνω το ποσοστό αποδοχής μιας πρότασης να είναι 70% και όχι το 51% είναι γιατί έτσι ένας κανόνας θα επικροτείτε από το μεγαλύτερο μέρος μιας κοινότητας. Το ότι η κατάθεση μιας πρότασης θα είναι ανώνυμη καθώς και το ότι οι ψηφοφορίες στα δημοψηφίσματα θα είναι μυστικές, έχουν σημαντικό ρόλο στην αποδοχή και τήρηση ενός κανόνα.
ΔΕΝ Θα πρότεινα να δημιουργηθούν άλλοι πολιτικοί θεσμοί αλλά, επειδή μπορεί να υπάρχει έκτακτη ανάγκη, αν χρειαστεί να δημιουργήσουμε και άλλους πολιτικούς θεσμούς εκτός των δυο προαναφερθέντων θα πρέπει να μπουν δικλίδες ασφάλειας:
α)δεν θα πρέπει να δίνουμε ποτέ αρμοδιότητες σε ένα άτομο μόνο
β)δεν θα πρέπει να δίνουμε πότε αρμοδιότητες σε μια μικρή ομάδα ατόμων.
γ) Ο χρόνος που θα ασκούν τις υποχρεώσεις τους να είναι ο μικρότερος δυνατόν .
δ)Ο ορισμός θα γίνετε με κλήρωση ακόμα και αν προκύπτει για κάτι το εξειδικευμένο ,απλά η κλήρωση θα είναι ανάμεσα σε άτομα που έχουν τις γνώσεις και τα τα προσόντα να αναλάβουν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που αναλογούν στον θεσμό
ε) Όσοι έχουν υπηρέτηση σε κάποιο θεσμό, να ΜΗΝ έχουν το δικαίωμα να κληρωθούν ξανά στον ίδιο ή σε κάποιο άλλο θεσμό .
στ) Να υπάρχει συνεχείς έλεγχος από την γενική παγκόσμια συνέλευση
η) θα πρέπει να αντιπροσωπεύονται όλες οι κοινότητες, χωρίς εξαιρέσεις.
θ) Οι θεσμοί υποχρεωτικά θα έχουν μόνο υποχρεώσεις, και δεν θα πρέπει να δίνονται σε όσους υπηρετούν τον εκάστοτε θεσμό ούτε κατά διάνοια έστω και ελάχιστα δικαιώματα παραπάνω από τους άλλους πολίτες.
ι)Θα πρέπει να Θεσπιστούν κανόνες μετά από παγκόσμιο ψήφισμα που θα αφορά της υποχρεώσεις του κάθε θεσμού
κ) επίσης θα πρέπει να απαγορευτεί ρητά κάποιος θεσμός να ελέγχετε από μια κοινότητα η μέρος αυτής.
λ)Στους νέους θεσμούς που πιθανόν θα χρειαστεί να δημιουργηθούν, ο ορισμός των μελών που θα τους υπηρετούν θα πρέπει να δέχονται και την έγκριση από το Δικαστήριο.
Το Δικαστήριο θα ελέγχει, αν ο εκάστοτε εκπρόσωπος της κοινότητας που κληρώθηκε για να αναλάβει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τον θεσμό που καλείτε να υπηρετήσει, έχει υποπέσει σε παράπτωμα και αν έχει τιμωρηθεί με κάποια ποινή για κακουργηματική πράξη.
Επίσης θα ελέγχετε αν έχει ξανά κληρωθεί σε κάποιο θεσμό.
μ) Αν ο έξτρα πολιτικός θεσμός που έχει δημιουργηθεί δεν έχει λόγο υπάρξεις αν δεν υφίστανται οι λόγοι για τον οποίο δημιουργήθηκε τότε θα πρέπει άμεσα να καταργείτε.
Εκτελεστική εξουσία
Οι αποφάσεις που αφορούν την παγκόσμια κοινότητα (παγκόσμιοι κανόνες) θα μπαίνουν σε άμεση εφαρμογή από όλα τα μέλη της παγκόσμιας κοινότητας
Οι κοινοτικές αποφάσεις (κοινοτικοί κανόνες) θα μπαίνουν άμεσα σε εφαρμογή από το σύνολο των μελών της κοινότητας
Εκτελεστικό όργανο τίθενται αυτομάτως όλα τα μέλη στης κοινότητας .
Κοινοτικοί κανόνες που αφορούν τεχνικά και κατασκευαστικά θέματα(εργασίες), ως εκτελεστικά όργανα ορίζονται “οι μηχανές”(ρομπότ)
Η Δημοπολιτεία ΔΕΝ είναι μια απλή μέθοδος διακυβέρνησης
Η Δημοπολιτεία δεν είναι μία απλή μέθοδος για να αυτοκυβερνηθεί ένα σύνολο ανθρώπων. Είναι μια διαδικασία που μοιράζει την πολιτική ισχύ, εξίσου σε όλα τα μέλη της κοινότητας, και για συμβεί αυτό χρειάζεται πολίτες με υψηλά Ιδανικά, χρειάζεται πολίτες με ανεπτυγμένες τις αρετές της φρόνησης , της εγκράτειας και της εν συναίσθησης, και μπόλικη δόση αυτογνωσίας, τα οποία όμως αποκτιούνται μόνο μέσα από την παιδεία. Η Δημοπολιτεία είναι μια διαδικασία που μας δίνει την δυνατότητα να παίρνουμε και να εφαρμόζουμε αποφάσεις, να επιτηρούμε την εφαρμογή τους, και να απονέμουμε δικαιοσύνη, συμμετέχοντας όλοι και άμεσα στα όργανα, και τούς θεσμούς, χωρίς αντιπροσώπους.
Δημοπολιτεία είναι ο έλεγχος του λαού από τον λαό.
Δημοπολιτεία είναι η ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας από ολόκληρη την κοινωνία
Με άλλα λόγια, όλοι οι πολίτες έχουν ευθύνη για τις συνέπειες των ασκουμένων πολιτικών ή της έλλειψης πολιτικής.
Στην Πολιτεία του δήμου δεν υπάρχει – και αυτό θέλω να το τονίσω – αμέτοχος πολίτης. Δημοπολιτεία είναι μια κοινωνία όπου κυβερνούν οι κανόνες μέσο του Δημοπολιτειακού κοινωνικού συμβολαίου.
Ο άνθρωπος είναι ον φύσει κοινωνικό και πολιτικό. Αυτός που μπορεί να ζήσει μακριά απ’ τις ανθρώπινες κοινωνίες είναι είτε θηρίο είτε θεός. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής.
μτφρ: το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Ο καλός πολίτης πρέπει να ξέρει και να κυβερνιέται και να κυβερνάει. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου