Ο ΔΗΜΟΠΟΛΙΤΗΣ

 2ος Δημοπολιτειακός πυλώνας
Ο Δημοπολίτης

Όπως αναφέρω στον 3ο πυλώνα της Δημοπολιτείας το κύτταρο του νέου πολιτισμού είναι οι Δημοπολιτειακές κοινότητες, ποια είναι τα Άτομα που αποτελούν αυτό το κύτταρο;
Τα άτομα που αποτελούν τα κύτταρα της Δημοπολιτείας είναι οι ελεύθεροι, αυτόνομοι, και ενεργοί πολίτες.

«Οι άνθρωποι επιθύμησαν τη δύναμη και τη δόξα για να στηρίξουν το έχει τους σε στέρεα θεμέλια και να μπορούν να ζουν τη ζωή τους ήσυχα μες στα πλούτη. Μάταιος κόπος. Στον αγώνα τους να φτάσουν ψηλά, σπέρνουν το δρόμο της ζωής με δυσκολίες και κινδύνους. Κι από την κορυφή, σαν κεραυνός ο φθόνος τούς χτυπά και τους γκρεμίζει με καταφρόνια μες σε τρομερά Τάρταρα. Γιατί από το φθόνο, όπως κι από τον κεραυνό, καίγονται οι ψηλές κορφές και κάθε τι που ξεχωρίζει πάνω από τ’ άλλα. Αξίζει περισσότερο να προσαρμόζεται κανείς ήσυχα παρά να θέλει να υποτάξει τον κόσμο στην εξουσία του και να κυβερνά βασίλεια. Ασ’ τους να χύνουν άσκοπα ματωμένο ιδρώτα εξουθενωμένοι, καθώς παλεύουν στο στενό μονοπάτι της φιλοδοξίας, αφού οι γνώσεις τους υπαγορεύονται από ξένα χείλη, κι οι επιθυμίες τους καθορίζονται από αυτά που ακούν από άλλους κι όχι απ’ τα δικά τους αισθήματα. » Λουκρήτιος

Είναι αδύνατο να βελτιωθεί ο κόσμος εάν πρώτα δεν βελτιωθεί ο άνθρωπος

Πάμε για την επανάσταση.

ΠΡΟΣΟΧΗ μιλώ για μια επανάσταση οπού κανείς δεν είναι ο χαμένος, κερδισμένοι θα είμαστε όλοι, ο απλός λαός, οι δομές εξουσίας, η φύση.
Σε πια επανάσταση αναφέρομαι;
Την επανάσταση που αναφέρει ο Κορνήλιος Καστοριάδης: «Επανάσταση δεν σημαίνει χειμάρρους αίματος, την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων κ.τ.λ. Επανάσταση σημαίνει τον εκ βάθρων μετασχηματισμό των δεσμών της κοινωνίας. Μ’ αυτήν την έννοια, είμαι ασφαλώς επαναστάτης. Για να υπάρξει όμως μια επανάσταση προς αυτήν την κατεύθυνση, χρειάζονται βαθιές αλλαγές στην ψυχοκοινωνική οργάνωση του δυτικού ανθρώπου, στη στάση που έχει για τη ζωή, με μια λέξη στο φαντασιακό του. Πρέπει να εγκαταλειφθεί η ιδέα ότι ο μόνος σκοπός στη ζωή είναι να παράγουμε και να καταναλώνουμε περισσότερο – ιδέα και παράλογη και εξευτελιστική. Πρέπει να εγκαταλειφθεί το καπιταλιστικό φαντασιακό μιας ψευδο-ορθολογικής ψευδο-κυριαρχίας, μιας απεριόριστης επέκτασης. Κι αυτό, μόνον οι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, μπορούν να το κάνουν. Ένα μοναχικό άτομο, μια οργάνωση, το πολύ που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να προετοιμάσει, να κρίνει, να διεγείρει, να σκιαγραφήσει τις δυνατές κατευθύνσεις.»

Η επανάσταση ξεκινά πρώτα από το εγώ.
Για να πετύχει αυτή η επανάσταση το ορθό είναι να υπάρχει πρώτιστα αυτογνωσία.
Ο έχων αυτογνωσία γνωρίζει τις πραγματικές ανάγκες του (υλικές και ψυχικές).
Οι αυτογνώστες αν δρουν με φρόνηση και εγκράτεια τότε διαθέτουν όλα τα εχέγγυα να διάγουν ευδαιμονικό βίο, συμβιώνοντας ειρηνικά μέσα σε μια κοινότητα με άλλους ανθρώπους, που έχουν κατά το δυνατόν κοινές ανάγκες και επιθυμίες, έτσι δημιουργούν μια Δημοπολιτειακή κοινότητα.
Δημιουργώντας πολλές Δημοπολιτειακές κοινότητες τότε, δημιουργείται το Δημοπολιτειακό οικουμενικό κοσμοσύστημα.
Για να δημιουργήσουμε ένα Δημοπολιτειακό οικουμενικό Κοσμοσύστημα αρκεί όλες οι κοινότητες να υπηρετούν πραγματικά τα τρία Δημοπολιτειακά ιδανικά την Αγάπη,την ειρήνη, και την ελευθερία.
Στο Δημοπολιτειακό οικουμενικό Κοσμοσύστημα, κάθε Δημοπολιτειακή κοινότητα έχει στόχο να ικανοποίηση τις διαφορετικές ανάγκες και θέλω των πολιτών που διαβιούν μέσα σ΄ αυτήν.
Η ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών και επιθυμιών ξεκινά από την αυτογνωσία.

Αυτογνωσία

Κάνοντας την ζωή μου υπέροχη

Όταν αναφέρομαι στην αυτογνωσία δεν εννοώ κάτι το παραφυσικό, όπως η σύνδεση με το ον που μέσο τις ειμαρμένης, ρυθμίζει την ζωή σου ή το ανώτερο εγώ.
Αυτογνωσία είναι όταν εσύ ως παρατηρητής κατανοείς το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον που διαμορφώνει τις πεποιθήσεις σου, τις ιδέες σου, τις σκέψεις σου.
Αυτογνωσία είναι η κατανόηση των συναισθημάτων μας,τι τα δημιουργεί, και πως λειτουργούν με όπλο την επιστημονική γνώση.

Αυτογνωσία είναι η διαδικασία που περιλαμβάνει την αναγνώριση των δυνατών και αδύναμων σημείων σου.
Η αυτογνωσία εμπεριέχει μια σαφή αντίληψη της προσωπικότητά σου.
Το κίνητρο για να γνωρίσει κάποιος των εαυτό του είναι για να διάγει ευδαιμονική ζωή(αταραξία της ψυχής & σωματική απονία), αυτό μπορεί να το κατορθώσει αν αναγνωρίσει και καλύψει τις πραγματικές του ανάγκες & θέλω(επιθυμίες).
«Το μυστικό της ζωής δεν βρίσκεται στην αναζήτηση μιας επιθυμίας, αλλά στην ανάπτυξη της ικανότητας της ικανοποίησης.»

Για την ανάπτυξη του χαρακτήρα σας, για τη βελτίωση των ικανοτήτων σας, είναι απαραίτητο να γνωρίζετε πρώτα από όλα, καλύτερα τον εαυτό σας. Με λίγα λόγια, αυτογνωσία σημαίνει: Γνωρίζω, Θέλω, Μπορώ, να ορίζω τον εαυτό μου, έτσι ώστε να ζω με αρμονία(ψυχική αταραξία &σωματική απονία)

Ο δρόμος της αυτογνωσίας

Ο δρόμος της αυτογνωσίας στην παιδική ηλικία περνάει από το κοινωνικό περιβάλλον.

Ο χαρακτήρας και οι ανάγκες ενός ατόμου διαμορφώνονται από τότε που είναι έμβρυο και κυοφορείται στην κοιλιά της μητέρας του.

Η παίδευση ενός ατόμου από την οικογένεια

Οι γονείς δεν πρέπει να δίνουν λανθασμένα πρότυπα στα παιδιά

όπως ότι είναι αλάνθαστοι και τέλειοι.

-Μην προσπαθείς να είσαι ο τέλειος γονιός

Το παιδί σου πρέπει να καταλάβει πως εκτός από τον ρόλο σου ως γονιός, είσαι και άνθρωπος. Αυτό σημαίνει πως θα κάνεις λάθη, γιατί πολύ απλά δεν είσαι τέλειος.
-Άσε το παιδί σου να βρει το δρόμο μόνο του.
Πρέπει να μάθουν ότι για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους απαιτείται σκληρή προσπάθεια. Πώς θα γίνει αυτό; Πολύ εύκολα. Αρκεί να τους αναθέσεις κάποιες μικρές, καθημερινές υποχρεώσεις. Έτσι όχι μόνο θα μάθουν να είναι αυτόνομα, επίμονα και υπεύθυνα, αλλά θα μπορούν να απολαμβάνουν τους καρπούς των προσπαθειών τους.
-Το παιδί σου, δεν είσαι εσύ
θα πρέπει να κατανοείς τις ανάγκες του παιδιού σου.
Το μεγαλύτερο βάρος για ένα παιδί είναι η απαίτηση να ζήσει τη ζωή των γονιών του, ή να πραγματοποιήσει τα όνειρα που δεν κατόρθωσε να πραγματοποιήσει ο γονιός

-Μη το προστατεύεις από τον πόνο
Δείξε στο παιδί σου πως ο καλύτερος τρόπος να νικήσεις τον φόβο είναι να τον αντιμετωπίσεις. Πες του τις κατάλληλες φράσεις που θα διώξουν μακριά τον φόβο και να είσαι σίγουρος πως θα μεγαλώσεις ένα παιδί με θάρρος που δεν θα φοβάται να βγει από την σφαίρα της προστασίας σου.
-Μην μπερδεύεις την πειθαρχία με την τιμωρία
Πειθαρχία ονομάζεται μία συγκεκριμένη κατάσταση στην οποία ένα άτομο ή μία ομάδα ανθρώπων συμβαδίζουν συνειδητά σε έναν συγκεκριμένο κώδικα δεοντολογίας
Τιμωρία είναι η ποινή που επιβάλεις υποτίθεται για συνετίσεις κάποιον, και να πειθαρχήσει, αλλά αν η πειθαρχεία δεν είναι συνειδητή ό,τι τιμωρία και να επιβάλει κάποιος, δεν πρόκειται να έχει αποτελέσματα (μπορεί να έχει προσωρινά αποτελέσματα , αλλά όχι για μεγάλα χρονικά διαστήματα)

Η τιμωρία δεν είναι τίποτα άλλο από πειθαναγκασμός και δεν φέρνει αποτελέσματα.

Η πειθαρχεία μόνο όταν είναι συνειδητή είναι αποτελεσματική.

Ο δρόμος προς την αγάπη του ενήλικου εαυτού μας:

- Η κατανόηση των πραγματικών αναγκών και θέλω σου.
Ίσως πιστεύεις πως θέλεις λεφτά, αναγνώριση, φήμη ή το ωραιότερο ταίρι. Ίσως πιστεύεις πως όταν τ’ αποκτήσεις όλα αυτά θα είσαι ευτυχισμένος /η. Όμως κοίταξε λίγο πιο βαθιά. Πιστεύεις ότι αυτά τα «πράγματα» θα σου χαρίσουν γαλήνη, χαρά, ασφάλεια, άνεση, υγεία, αγάπη;
Θα αισθάνεσαι ικανοποίηση και καταξίωση; Και πόσο μπορούν να κρατήσουν αυτά τα αισθήματα;

«Όταν κάποιος λέει θέλω δουλεία , λεφτά, και ένα αμάξι, δεν ισχύει αυτό. Αυτό που θέλεις είναι να κάνεις πράγματα που σε γεμίζουν (λειτούργημα) , ελεύθερη πρόσβαση σε πόρους, και να πηγαίνεις σε μέρη με ασφάλεια και μάλιστα γρήγορα » Jacque Fresco

- Ο διαχωρισμός των θέλω σου, σε πραγματοποιήσιμα και μη. (σύμφωνα πάντα με το εκάστοτε ισχύων κοινωνικό συμβόλαιο), το παραπάνω επιτυγχάνεται πριν πράξουμε αν για κάθε ανάγκη & επιθυμία μας, θέτουμε το ερώτημα: Τι θα μου συμβεί αν γίνει αυτό που επιθυμώ, και τι αν δε γίνει;(επίκουρος)

- Η ανακάλυψη και ενεργοποίηση των ταλέντων σου.
Ταλέντο: είναι αυτό που σας κινητοποιεί, που σας αρέσει πραγματικά να κάνετε και σας απορροφά τελείως όταν ασχολείστε με αυτό, προσφέροντάς σας έντονη ικανοποίηση, ανεξάρτητα αν είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλείας ή είναι φυσικό εκ γενετής.
Ανέπτυξε τα ταλέντα σου (εξαιρετικές ικανότητες) με δεξιότητες και γνώση.
Οι δεξιότητες και η γνώση είναι επίκτητες και βελτιώνουν τις όποιες ικανότητες αλλά, μην αγνοείς τις αδυναμίες σου.

Ούτε όμως να εστιάζεις μόνο στην βελτίωση των αδυναμιών σου και ρίχνοντας όλο το βάρος της εξέλιξης σου εκεί.
Ανακάλυψε το δικό σου χάρισμα, τη δική σου δεξιοτεχνία, το δικό σου ταλέντο και αναδείξτε το σε θέλγητρο, προσόν, πλεονέκτημα, δύναμη που θα σας κάνει να ξεχωρίσετε, να προβάλλετε την αυθεντικότητά σας και να βελτιώσετε την ποιότητα της ζωής σας.
Καταγράψτε τα πράγματα, που κάνετε χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, θυμηθείτε τα στοιχεία για τα οποία έχετε δεχτεί τις περισσότερες "φιλοφρονήσεις" στη ζωή σας, σκεφτείτε πώς αντιμετωπίσατε δύσκολες και τις απαιτητικές καταστάσεις στην καθημερινότητά σας. Κυρίως, όμως, αναλογιστείτε τι είναι αυτό που σας κινητοποιεί, τι σας αρέσει πραγματικά να κάνετε και σας απορροφά τελείως όταν ασχολείστε με αυτό, προσφέροντάς σας έντονη εσωτερική ικανοποίηση.

Εξεύρεση κινήτρων για τον εαυτό σου, και να είσαι ικανός να παρακινείς τον εαυτό σου ώστε να ολοκληρώνεις τους στόχους σου.
- Η κατανόηση ως πού είσαι αποφασισμένος να φτάσεις, πόσο επιθυμείς να ικανοποιήσεις αυτές τις ανάγκες και θέλω, ακόμα και αν δεν είναι αποδέκτες από το στενό κοινωνικό περιβάλλον που έτυχε να γεννηθείς, αρκεί να είναι μέσα στα πλαίσια του εκάστοτε ισχύον κωδικά δεοντολογίας που είναι αποδεκτός από την Δημοπολιτειακή κοινότητα που διαβιώνεις.
​- Τι είσαι αποφασισμένος να παραχωρήσεις και τι όχι, από όσα “κατέχεις” (σε ψυχικά και υλικά αποθέματα) για να ικανοποιήσεις τις ανάγκες και τα θέλω σου.(πάντα μέσα στα πλαίσια που ορίζει το εκάστοτε κοινωνικό συμβόλαιο)

- Η κατανόηση ότι η ατομική ολοκλήρωση επέρχεται μέσα από συλλογική ολοκλήρωση, δηλαδή, όλων όσων μετέχουν στην κοινότητα που διαβιείς, εφόσον έχετε κατά το δυνατόν κοινές ανάγκες και επιθυμίες(θέλω), σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να αλλάξεις κοινότητα και να συμβιώσεις με ανθρώπους που έχουν κατά το δυνατόν κοινές ανάγκες και θέλω με εσένα.
Ο άνθρωπος σήμερα βλέπει τον κόσμο γύρω του εγωκεντρικά. θεωρούμε πως είμαστε το επίκεντρο, πως όλα φτιάχτηκαν με εμάς ως σκοπό.(Εγωκεντρισμός η τάση να αντιμετωπίζει κανείς τα πράγματα σαν να υπήρχαν μόνο γι΄ αυτόν, σύμφωνα με τη δική του άποψη και τα δικά του συμφέροντα)
Στην πραγματικότητα όμως θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο ο άνθρωπος να βλέπει τον εαυτό του μέσα από το εμείς.

- Να καλλιεργήσεις την ικανότητα να είσαι κατά το δυνατόν αντικειμενικός παρατηρητής του φυσικού και κοινωνικού σου περιβάλλοντος.
Αναρωτηθείτε σε τι κόσμο ζείτε
Προσεκτική μελέτη του κοινωνικού περιβάλλοντος που διαβιείς.
Προσεκτική μελέτη του φυσικού περιβάλλοντος που διαβιείς.

- Μην ψάχνεις για εγχειρίδιο
Ο εαυτός σου πρέπει να είναι ο καλύτερος σου φίλος.
Δεν θα πρέπει να εμπλέκεις τους άλλους στα προβλήματά σου.
Θα πρέπει να τα χειρίζεσαι μόνος σου.
Ξεχώρισε τους πραγματικούς φίλους από τους γνωστούς, αυτό που σκέφτονται οι γνωστοί για σένα δεν είναι δική σου δουλεία.
Μη συγκρίνεις την ζωή σου με την ζωή των άλλων(ακόμα και των φίλων) άλλες πραγματικές ανάγκες έχεις εσύ άλλες πραγματικές ανάγκες έχει ο φίλος.
Αναρωτηθείτε πως αισθάνονται οι άνθρωποι κοντά σας

Ένας πραγματικός φίλος μπορεί εύκολα να μας αποκαλύψει κάτι για εμάς, για το οποίο δεν έχουμε καμία απολύτως ιδέα.
Ζήτα βοήθεια από τους πραγματικούς σου φίλους.
Οι πραγματικοί φίλοι δεν σου “επιβάλουν” να ακολουθήσεις τον δικό τους δρόμο απλά σου αναφέρουν πως αυτοί έπραξαν και ικανοποίησαν την δίκη τους παρόμοια ανάγκη, και παράλληλα σου αναφέρουν τα θετικά και τα αρνητικά που είχε η δική τους επιλογή. (δηλαδή να σου αναφέρουν πως ικανοποίησαν την δική τους παρόμοια ανάγκη, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ότι εσύ έχεις τον τελικό λόγο και ο δρόμος που επέλεξαν δεν είναι απαραίτητα ο ιδανικός και για εσένα)

Όταν αξιολογούμε τις πράξεις και τα λόγια των άλλων ως υποκριτικά, τότε βιώνουμε μέσα μας πόνο και συνειδητοποιούμε ότι κάποια ανάγκη μας δεν ικανοποιείτε.
Εκτός από τους πραγματικούς φίλους έχεις και τους γνωστούς αυτά τα άτομα όταν υπάρχουν στο κοινωνικό περιβάλλον σου, συνήθως αδιαφορούν για τις δικές σου ανάγκες, πρέπει να αναθεωρήσεις τις προσδοκίες σου, να αλλάξεις τη νοοτροπία στο μυαλό σου, και να μην περιμένουμε τίποτα από τα άτομα αυτά .
Και πως καταλαβαίνεις τα άτομα αυτά; Απλά σε κάνουν να αισθάνεσαι αόρατος και ασήμαντος άνθρωπος, και με την αδιαφορία τους δεν σου αξίζουν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κοινές ανάγκες και επιθυμίες με εσένα, καλό είναι να προχωρήσεις να πας παρακάτω .

- Μάθε να συγχωρείς την αποτυχία σου, Το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο.

Μην Απαιτείς το τέλειο, να αφήνεις περιθώρια για λάθη.
Η έντονη επιθυμία μας να είμαστε όσο πιο τέλειοι γίνεται, καταλήγουμε να αισθανόμαστε εξουθένωση, ακόμα και κατάθλιψη, καθώς φοβόμαστε πως δεν κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε.
Είναι εντάξει να μη ξέρεις όλες τις απαντήσεις( δεν γεννήθηκε άνθρωπος που να έχει όλες τις απαντήσεις)
Το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, μέσα από τα λάθη σου μαθαίνεις.

Τα λάθη αποτελούν τελικά τη βάση της αλήθειας.
- Μάθε να ακούς, ακόμα και ότι δεν σου αρέσει.
Σταμάτα να προσπαθείς να αποδείξεις πόσο δίκιο έχεις και ανέπτυξε την ικανότητα να ακούς προσεκτικά.
Γίνε καλός και ισορροπημένος ακροατής.

Όταν ο συνομιλητής σου προσπαθεί να αποδείξει πόσο δίκιο έχει, προσπαθεί να καλύψει κάποια ανάγκη του, οφείλουμε να αναλογιστούμε ποια είναι εκείνα τα στοιχεία και οι ανθρώπινες ανάγκες στην καθημερινότητά μας, η έλλειψη των οποίων μας προκαλεί συχνά την ανάγκη να αυτοπροβληθούμε σε μια συζήτηση ακυρώνοντας τον συνομιλητή μας.
Προσπάθησε να διαβάσεις την γλώσσα του σώματος του, να αντιδράς σε σχόλια που δεν σου αρέσουν με ηρεμία( Το να καθίσουμε με προσοχή να ακούσουμε τον άλλο προϋποθέτει πρωτίστως εσωτερική ηρεμία και απουσία ανάγκης για αυτοεπιβεβαίωση.)
Το ότι ακούω τον άλλο δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι ασπάζομαι και τις απόψεις του ή ότι μετατρέπομαι σε ευάλωτο θύμα που υιοθετεί τον ψυχισμό και την νοοτροπία του άλλου.

- Για ανακαλύψουμε ποια ανάγκη θέλουμε να καλύψουμε ,αρκεί να βρούμε το συναίσθημα που μας προκαλεί η έλλειψη.
Αναρωτηθείτε Ποιο συναίσθημα κυριαρχεί μέσα σας κατά τη διάρκεια της μέρας
Ο έλεγχος των συναισθημάτων μας, γίνεται θέτοντας στον εαυτό μας τις ερώτησης «Γιατί αντιδρώ κατ’ αυτόν τον τρόπο;», «γιατί το συγκεκριμένο πράγμα με ενοχλεί τόσο πολύ; Ποια ανάγκη μου δεν καλύπτεται;» ή «γιατί το συγκεκριμένο πράγμα με ευχαριστεί τόσο πολύ; ποια ανάγκη μου καλύπτεται;»
Επίσης ό,τι μας ενοχλεί ή μας ευχαριστεί στους άλλους, μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

- Δε χρειάζεται να πετύχεις κάτι. Δε χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Ότι κάνεις να το κάνεις απλά γιατί το θέλεις. Αρκεί πρώτα να διερωτάσαι «τι θα μου συμβεί αν γίνει αυτό που επιθυμώ, και τι αν δε γίνει;»
- Πες όχι εκεί που πραγματικά θέλεις, είτε γιατί κάποια δική σου ανάγκη έρχεται σε αντίθεση με την ανάγκη του άλλου, είτε γιατί αυτό που σου ζητά ο συνάνθρωπος σου σε κάνει να βιώνεις πόνο.
Όταν ξεκινήσεις να λες «όχι», θα δεις μεγάλη διαφορά. Άσε λίγο τα πρέπει πίσω σου και κάνε ότι πραγματικά σε γεμίζει. Τα υπόλοιπα, δεν χωράνε στην ζωή και τον χρόνο σου.
Και πες ναι εκεί που ο εγκέφαλος σου πλημμυρίζει από σεροτονίνη και άλλες ορμόνες και νιώθεις ευχαρίστηση γιατί ικανοποίητε μια δική σου ανάγκη.(πάντα μέσα στο πλαίσιο που ορίζει το εκάστοτε Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο)
- Μήπως ήρθε η ώρα για μια αλλαγή; Μήπως ήρθε η ώρα να αφήσεις όλα τα άσχημα γύρω σου;
Ιεράρχησε τις προτεραιότητες και τους στόχους σου
Μείωσε τις προσδοκίες σου αλλά βάλε υψηλούς στόχους που ικανοποιούν τις ανάγκες σου.
- Προστάτευσε την ψυχική σου υγεία.
Η ψυχολογία είναι το παν, και οι ορμόνες έχουν καθοριστικό παράγοντα στην διαμόρφωση της.
έχοντας επαρκές ποσότητες από τις παρακάτω ορμόνες στο οργανισμό μας (Οξυτοκίνη ή ωκυτοκίνη(Η ορμόνη της αγάπης), Ντοπαμίνη, Ενδορφίνες, Σεροτονίνη) τότε βιώνουμε θετικά συναισθήματα και βλέπουμε με άλλο μάτι την ζωή
- Να Αναπτύξεις την Συναισθηματική Νοημοσύνη(E.Q.).
Με τον όρο Συναισθηματική Νοημοσύνη χαρακτηρίζουμε την ικανότητα του ανθρώπου:
α)να ενεργεί με ωριμότητα, νηφαλιότητα και ψυχραιμία ( φρόνηση)
β) να χρησιμοποιεί την υπομονή και την επιμονή για να ελέγχει τις παρορμήσεις του (εγκράτεια)
​γ) να επιβιώνει παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις αλλαγές μέσο της προσαρμοστικότητας.
​δ) να πραγματοποιεί την ικανοποίηση των υλικών και συναισθηματικών του αναγκών στον σωστό χρόνο.
​ε) να ρυθμίζει τη συναισθηματική διάθεσή του και να ελέγχει τις ψυχολογικές του διακυμάνσεις, ώστε να μην επηρεάζουν την κρίση του.
​στ) να έχει την ικανότητα να συμπάσχει

η) να έχει αισιόδοξη σκέψη και άποψη για τη ζωή.
​θ) να διαθέτει αυτοπεποίθηση
αυτοπεποίθηση ονομάζουμε την πίστη κάποιου στον εαυτό του, ότι μπορεί να καταφέρει κάτι. Περιλαμβάνει δύο αλληλένδετες έννοιες : την έννοια της εσωτερικής επάρκειας (αυτεπάρκειας) και την έννοια της προσωπικής αξίας. Αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμός μαζί έχουν σαν αποτέλεσμα την πίστη ότι ζούμε την ζωή που μας αξίζει και αν δεν την ζούμε στο χέρι μας είναι να την επιδιώξουμε.

Η αυτοπεποίθηση του κάθε πολίτη είναι ένα από τα βασικά συστατικά για να πλάσουμε σωστούς χαρακτήρες και ικανούς πολίτες.

Αλλά, στην σωστή δόση, ούτε να είναι υπερβολική, ούτε να υπάρχει έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Στον σημερινό πολιτισμό ο άνθρωπος έχασε την σωστή δόση αυτοπεποίθησης και είτε κυριαρχεί η έλλειψη αυτοπεποίθησης, είτε κυριαρχεί η υπερβολική αυτοπεποίθηση, το λεγόμενο θράσος, δηλαδή η αρνητική μορφή θάρρους για επιδίωξη στόχων με προσωπικό όφελος, ύπουλα και αθέμιτα μέσα, που συχνά προσβάλλει και αδικεί.

Πώς χτίζουμε την σωστή δόση αυτοπεποίθησης

-Τα λάθη επιτρέπονται. ‘Όλοι κάνουν λάθη. Αντί να θυμώνω με τον εαυτό μου, δοκιμάζω ξανά. Δεν εγκαταλείπω την προσπάθεια όταν συναντώ τις πρώτες δυσκολίες.

-Δεν αφήνω ημιτελές με ότι καταπιάνομαι

-Όταν σχεδιάζω να κάνω κάτι που φαίνεται μεγάλο και δύσκολο, μαθαίνω να το "σπάζω" σε μικρότερα κομμάτια που μου είναι πιο εύκολο να ολοκληρώσω.
-Η ολοκλήρωση ενός στόχου αυξάνει την αυτοπεποίθηση μας και παίρνουμε δυνάμεις για το επόμενο επίτευγμα που θα βάλουμε σαν στόχο.
-Υπάρχει πάντα λύση σε κάθε πρόβλημα. Τη λύση αυτή μπορώ να τη βρω και να την ακολουθήσω!
-Όταν κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη πάντα του λέω μια καλή κουβέντα και του χαμογελάω!
- Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι καινούργιο. Η μάθηση μού ανοίγει καινούργιους δρόμους και πλουτίζει κάθε στιγμή τη ζωή μου.
- Προσέχω τον εαυτό μου. Δίνω σημασία στις σκέψεις και στα συναισθήματά μου.
- Πριν επιλέξω, μαθαίνω να αναρωτιέμαι “είναι καλό για μένα να…;" ή "θα νιώθω καλά αν……. ;". Αφουγκράζομαι την απάντηση που δίνει το μυαλό και το σώμα μου. Αναγνωρίζω και σέβομαι τα μηνύματα αυτά και δεν τα υποτιμώ.
- Η σωστή ερώτηση παίζει σημαντικό ρόλο για να πάρουμε την σωστή απόφαση… π.χ. όταν θέλω να αγοράσω κάτι, ρωτάω τον εαυτό μου: "Είναι στ΄ αλήθεια κάτι που χρειάζομαι;

-Γελάω με τις γκάφες και τις αστείες καταστάσεις, χωρίς ποτέ να γελάω εις βάρος κάποιου παιδιού (για να μην του δημιουργήσω ψυχικά τραύματα).
-Η αξιοπρέπεια είναι πάνω απ΄ όλα.
-Λέω την αλήθεια. Το ψέμα φέρνει κι άλλο ψέμα και κάνει τη ζωή μου δύσκολη. Δεν το χρειάζομαι.
-Η δημιουργικότητα φέρνει χαρά και ομορφιά στη ζωή μου. Γίνομαι δημιουργικός μέσα από την άσκηση ενός λειτουργήματος.
-Συμπεριφέρομαι στους άλλους με τον τρόπο που θα ήθελα να μου συμπεριφέρονται. Αν θέλω οι άνθρωποι να είναι ευγενικοί μαζί μου, μαθαίνω να είμαι ευγενικός. Αν μ΄ αρέσει να με ενθαρρύνουν, μαθαίνω να ενθαρρύνω κι εγώ.

- Το μοίρασμα με ανθρώπους που εμπιστεύομαι και αγαπώ κάνει τη χαρά μου μεγαλύτερη και τη λύπη μικρότερη. Αναγνωρίζω πως μέσα από τη συνεργασία ακόμα και τα πιο δύσκολα έργα γίνονται ευκολότερα.​

ι) να διαθέτει εσωτερική γαλήνη.

Η πραγματική εσωτερική γαλήνη είναι η φυσική τάση του νου είναι να κινείται προς την κατεύθυνση μεγαλύτερης ευδαιμονίας και γαλήνης. πιο απλά η αίσθηση ηρεμίας και τάξης που χρειάζεται για να είναι κάποιος για να είναι το νευρικό του σύστημα χωρίς εντάσεις.(αταραξία)

κ) να είναι αξιοπρεπείς (αξιοπρέπεια είναι ο τρόπος ζωής, κατά τον οποίο σέβεται κανείς αρχικά τον εαυτό του, δεν τον ταπεινώνει, ώστε να κερδίζει τον σεβασμό των άλλων, δεν πέφτει σε μικρότητες. Η υπερηφάνεια με ευγένεια ήθους).

Επίσης αξιοπρέπεια είναι η αίσθηση που έχει ένας άνθρωπος όταν οι άλλοι τον σέβονται γιατί διακρίνεται για σωστή συμπεριφορά, σεμνότητα, σοβαρότητα , ευγένεια ψυχής , και κυρίως για τις υπέρτατες αρετές της εγκράτειας , και της φρόνησης.

λ) να είναι ελεύθερο & ανήσυχο πνεύμα (Ελεύθερα πνεύματα ονομάζονται οι άνθρωποι εκείνοι που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν το μυαλό χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς φόβο ώστε να καταλάβουν πράγματα που συγκρούονται με τα δικά τους έθιμα, προνόμια ή πεποιθήσεις. Αυτή η κατάσταση του νου δεν είναι κοινή ,αλλά είναι απαραίτητη για σωστή σκέψη).

Κοινωνικοποίηση

Αναπτύσσοντας την αυτογνωσία παράλληλα αναπτύσσεις και την υγιή Κοινωνικοποίηση
Η κοινωνικοποίηση ξεκινά σχεδόν με τη σύλληψη του ανθρώπου, δηλαδή μετά το πρώτο τρίμηνο που το έμβρυο κυοφορείται στην κοιλιά της μητέρας του, επηρεάζεται άμεσα από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος της μητέρας και την ψυχική της κατάσταση, και είναι μια διαρκής διαδικασία που ξεκινά από τη γέννηση του ανθρώπου και τελειώνει με τον θάνατό του.
Η ενήλικη Υγιής Κοινωνικοποίηση είναι η ενσυνείδητη εσωτερίκευση των κοινωνικών κανόνων και αξιών, από το άτομο, των προτύπων συμπεριφοράς που κάθε κοινωνία ή κοινωνική ομάδα θεωρεί αποδεκτά με στόχο την δημιουργία ενός ενεργού πολίτη και όχι ενός ιδιώτη(αχρείου πολίτη).

Μέσω της υγιής κοινωνικοποίησης, μεταδίδονται στο άτομο οι δεξιότητες οι οποίες είναι απαραίτητες για τη συμμετοχή του στην Δημοπολιτειακή κοινωνία στην οποία ανήκει συνειδητά.
Σημαντικό ρόλο στην υγιή κοινωνικοποίηση ασκούν οι ικανότητες και οι κλίσεις ή οι ροπές του ατόμου, καθώς και ο τρόπος αντίδρασης (ενθαρρυντικός ή αποθαρρυντικός) του κοινωνικού περιβάλλοντος στη συμπεριφορά του.

Το άτομο προσλαμβάνει από το κοινωνικό του περιβάλλον (το στενό ή το ευρύτερο) παραστάσεις και ταυτόχρονα αναπτύσσοντας κριτική κι συνδυαστική σκέψη αποφασίζει συνειδητά αν θα εναρμονίσει τη συμπεριφορά του, γιατί του ικανοποιεί τις πραγματικές ανάγκες του, ή θα επιλέξει να διαβιώσει σε άλλη κοινότητα όπου οι ανάγκες και τα θέλω του θα ικανοποιούνται σε μεγαλύτερο βαθμό.

Ο Δρόμος της υγιούς κοινωνικοποίησης

Μάθημα 1ο

Να μάθουμε να συζητάμε.

-Να Εξασκηθείς στο να είσαι καλός ακροατής χωρίς να κρίνεις και χωρίς να εκφράζεις τη δική σου άποψη.
-Κράτησε τα μάτια σου στο ίδιο επίπεδο με εκείνα του προσώπου που μιλάς και παρατήρησε την γλώσσα του σώματος του.
-Δώσε προσοχή στο πρόσωπο του συνομιλητή σου, γιατί σού παρέχει με τις εκφράσεις του έναν οδικό χάρτη των συναισθημάτων. Ανεπαίσθητα σημάδια, όπως το σήκωμα του ενός φρυδιού, το σφίξιμο των χειλιών, μπορούν να αποκαλύψουν αισθήματα αποστροφής, άγχους ή ευχαρίστησης.
-Περίμενε να τελειώσει ο συνομιλητής σου, ώστε να έχεις μια πλήρη εικόνα.
-Άσε τον συνομιλητή σου να μιλήσει και μη σπεύδεις να γεμίσεις τη σιωπή που θα ακολουθήσει με μια γρήγορη απάντηση. Αντίθετα, χρησιμοποίησε τη σιωπή για να κατανοήσεις αυτά που άκουσες, να οργανώσεις τη σκέψη σου και να δώσεις την απάντηση που κρίνεις πιο κατάλληλη.
-Μετά προτίμησε να του κάνεις ερωτήσεις αν δεν έχεις καταλάβει κάτι.
-Δείξε στο συνομιλητή σου γνήσιο ενδιαφέρον για την ιστορία που μοιράζεται μαζί σου αντί να τον κρίνεις ή να τον βομβαρδίσεις με συμβουλές.
-Προτίμησε ο τόνος της φωνής σου να είναι ήσυχος και φιλικός. Έτσι, καλλιεργείται το αίσθημα εμπιστοσύνης ανάμεσα σε εσένα και το συνομιλητή σου.

​Μάθημα 2ο

Να μιλάμε για τις ανάγκες μας.
-Ξεχωρίζουμε το συναίσθημα που μας δημιουργεί η ανάγκη, από την ανάγκη
-Βγάζουμε από την ζωή μας όλες τις μορφές πειθαναγκασμού, ακόμα και ο έπαινος είναι μια μορφή πειθαναγκασμού(στην προσπάθεια μας για αναγνώριση από το κοινωνικό μας περιβάλλον αναγκαζόμαστε να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε, μόνο και μόνο για εισπράξουμε έναν έπαινο, μια φιλοφρόνηση.
-Δεν αρκεί να πεις πως να νιώσω, πες μου πια είναι η πράξη που θα κάνει να νιώσω το συναίσθημα.
-Αφιερώστε λίγο χρόνο κάθε μέρα σκεπτόμενοι ήσυχα πώς θα μας άρεσε “να πράτταμε” για τον εαυτό μας σε σχέση με τους άλλους
-Εάν αισθανόμαστε αναστατωμένοι, σκεφτείτε ποια ανάγκη μας δεν ικανοποιείται, και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να την ικανοποιήσουμε, αντί να σκεφτούμε τι συμβαίνει με τους άλλους ή τους εαυτούς μας.
-Απορρίπτουμε τον πόλεμο του σωστού και του λάθους, τον πόλεμο του φυσικού και του αφύσικου.
-Να έχουμε πάντα συνείδηση των επιλογών μας ποτέ δεν κάνουμε κάτι που δεν επιλέγουμε οι ίδιοι να κάνουμε

Μάθημα 3ο

Να ακούμε τις ανάγκες των άλλων.
-Δεν κρίνουμε(θετικά ή αρνητικά) αν αυτό που κάνουν οι άνθρωποι καλύπτει συγκεκριμένες Ανάγκες(συναισθηματικές ή υλικές).
-Όταν ζητάτε από κάποιον να κάνει κάτι, ελέγξτε πρώτα για να δείτε αν εσύ υποβάλλεις ένα αίτημα ή μια απαίτηση.
-Αντί να λέμε τι δεν θέλουμε να κάνει κάποιος, ας πούμε τι θέλουμε να κάνει το άτομο.
-Αντί να πούμε τι θα θέλαμε να είναι κάποιος, πες τι δράση θα θέλαμε να κάνει το άτομο ελπίζοντας ότι θα βοηθήσει το άτομο να είναι έτσι.
-Αντί να επαινέσουμε κάποιον που έκανε κάτι που μας αρέσει, ας του εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας λέγοντας στο άτομο τι δική μας ανάγκη κάλυψε αυτή η δράση

Μάθημα 4ο

Να εξετάσουμε αν θέλουμε και μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες των άλλων ή αν οι άλλοι επιθυμούν και μπορούν να καλύψουν τις δικές μας ανάγκες.
-Να θυμάστε ότι όλα τα ανθρώπινα όντα μπορεί να έχουν κάποιες κοινές ανάγκες, αλλά διαφέρει ο τρόπος που επιλέγουν να τις ικανοποιήσουν.
-Ελέγξτε την πρόθεση σας να δείτε εάν ενδιαφέρεσαι τόσο για τους άλλους να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, όσο και τις δικές σου.
-Αντί να λέτε ΟΧΙ πείτε πια ανάγκη είναι αυτή που σας εμποδίζει να πείτε ΝΑΙ.
-Νομίζουμε ότι οφείλουμε να φτιάξουμε το πρόβλημα που απασχολεί τον άλλο, να τον κάνουμε να αισθανθεί καλύτερα. Αλλά θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν μπορούμε να φτιάξουμε τους ανθρώπους.

Μάθημα 5ο

Τέλος να δίνουμε από καρδιάς στα πλαίσια της πραγματικής αλληλεγγύης, δηλαδή δίνω χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα.
Για το να πετύχουμε είναι αναγκαία αρχικά η αναγνώριση των συναισθημάτων των άλλων, και ανάλογα να προσδιορίσουμε την ανάγκη που θέλει να καλύψει.
-Να συναισθάνεται, να βιώνει την πολύτιμη “εν συναίσθηση” (Η ταύτιση με την ψυχική κατάσταση ενός άλλου ατόμου και η κατανόηση της συμπεριφοράς και των κινήτρων του)
-Πριν συμφωνήσετε ή διαφωνήσετε με τις απόψεις κάποιου, προσπαθήστε να συντονιστείτε με αυτό που αισθάνεται και χρειάζεται το άτομο

Απλές πρακτικές

Είναι ξεκάθαρο ότι η πεζοπορία (Ανεξαρτήτως καιρού, παίρνοντας όμως τις απαραίτητες προφυλάξεις) και οποιαδήποτε σωματική δραστηριότητα μπορεί να μειώσει το στρες και το άγχος.

«Τα συστήματα των αισθήσεων λειτουργούν καλύτερα όταν κινούμαστε», Το περπάτημα σε μέτριο ή χαλαρό ρυθμό βελτιώνει τις γνωστικές λειτουργίες γιατί αυξάνει την αιματική ροή προς τον εγκέφαλο.

Μια βόλτα στη φύση είναι άκρως θεραπευτική.

Ειδικά το περπάτημα στη φύση είναι ευεργετικό για το μυαλό,

Η πεζοπορία στη φύση μειώνει το στρες, ξυπνάει τη ντοπαμίνη και τη σεροτονίνη (τις ορμόνες της χαράς), ηρεμεί και αποτελεί το κλειδί για την παραγωγή νέων, δημιουργικών ιδεών, καθώς την ικανότητα να αποφορτιστούμε από την καθημερινότητα.

Η πεζοπορία αυξάνει την διαδικασία της νευρογένεσης στον εγκέφαλο μας με αποτέλεσμα την ανάπτυξη νέων νευρώνων που μάς βοηθούν να βλέπουμε τον κόσμο διαφορετικά και να σκεφτόμαστε εναλλακτικά.

Βρες ένα ήσυχο μέρος.

Στην αρχή θα έρθουν πολλές και ανάκατες σκέψεις. Άστε να κάνουν τον κύκλο τους μέσα στο κεφάλι σου. Μην προσπαθήσεις να τις διώξεις. Όσο θα προσπαθείς, τόσο θα δυναμώνουν. Αφέσου στην γαλήνη της στιγμής. Άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο. Η ένταση που νιώθεις στο σώμα σου, στο κορμί σου, πρέπει να φύγει. Οι μύες σου να χαλαρώσουν.

Η αναπνοή παίζει σημαντικό ρόλο. Δε θέλει βιασύνη. Δε θέλει άγχος.

Εστίασε σε ό,τι σου συνέβη σήμερα ή το τελευταίο διάστημα.

Δε χρειάζεται να νιώθεις τύψεις, ούτε να νιώθεις πίεση. Αυτή τη στιγμή φροντίζεις για σένα. Ξεκουράζεις την ψυχή σου. Νοιάζεσαι και ενδιαφέρεσαι. Κάνεις κάτι που πολύ λίγοι άνθρωποι κάνουν. Βάζεις τις βάσεις για κάτι καλύτερο. Σέβεσαι τον εαυτό σου.

Η ζωή σε προσκαλεί στα μυστήρια της. Αγκάλιασε την

Να εκτιμάς την ζωή (οι φυσικές ανάγκες είναι εύκολο να ικανοποιηθούν). Συμφιλιώσου με το παρελθόν. Τα λάθη είναι όμορφα γιατί είμαστε εμείς. Μην μολύνετε τον εαυτό σας με ενοχές.

Διατροφή

Η διατροφή παίζει σημαντικό ρόλο στην καλή λειτουργία του εγκεφάλου.

Δεν είμαι από εκείνους που υποστηρίζουν ότι η διατροφή μας πρέπει να είναι φυτοφάγου και όχι παμφάγου αντίθετα θεωρώ ότι η σωστή διατροφή πρέπει να περιέχει όλες τις τροφές και μάλιστα εξειδικευμένα για κάθε οργανισμό και στην σωστή αναλογία.

Οι βιταμίνες, τα ιχνοστοιχεία, τα μέταλλα, βρίσκονται στις τροφές.

Βιταμίνη Κ,που βελτιώνει τη νοητική λειτουργία.

Βιταμίνη C, η οποία αυξάνει την πνευματική εγρήγορση.

περιέχουν Φυλλικό οξύ(Β9), Β12, Β6 που βοηθάνε να βελτιώσεις τη μνήμη.

Λυκοπένιο, το οποίο βοηθά στην καταπολέμηση της κυτταρικής βλάβης που προκαλούν ασθένειες όπως το Αλτσχάιμερ.

Λιπαρά οξέα Ωμέγα 3 (τα οποία βοηθούν στη διατήρηση ενός υγιούς νευρικού συστήματος) και ιώδιο (το οποίο βελτιώνει την πνευματική διαύγεια).

Ψευδάργυρο, ο οποίος βελτιώνει τη μνήμη και της ικανότητες συλλογισμού. Πολυφαινόλες, Φλαβονόλες, Μαγνήσιο.

Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι η μεσογειακή διατροφή, που περιλαμβάνει λαχανικά, φρούτα, όσπρια, δημητριακά, ψάρια, ελαιόλαδο και μικρή κατανάλωση αλκοόλ, γαλακτοκομικών και κόκκινου κρέατος, είναι η πλέον ευεργετική για την υγεία του εγκεφάλου.

Αυτοπραγμάτωση

Αυτοπραγμάτωση είναι το αποτέλεσμα όταν αναπτύσσω, και ολοκληρώνω τις ψυχικές και σωματικές ικανότητες και δυνατότητες μου, έτσι ώστε να επέλθει η αίσθηση της πληρότητας και της εσωτερικής ισορροπίας.(Ηδονική επικούρεια ευδαιμονία- ψυχική αταραξία και σωματική απονία- και υπαρξιακή ευημερία)

Με πιο απλά λόγια σημαίνει η συνειδητοποίηση της πραγματικής μου δύναμης ώστε να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου για να απολαμβάνω το “ηδέως έχω” το “ηδέως διάγω” και “ηδέως ζην”.

Η αυτοπραγμάτωση μπορεί να επιτευχθεί με διαφορετικές δραστηριότητες για διαφορετικούς ανθρώπους.
Σύμφωνα με τις σύγχρονες ιδέες από την εξελικτική βιολογία, τα χαρακτηριστικά της ζωής ενός ατόμου (π.χ. φύλο, ηλικία, φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον) επηρεάζουν τους στόχους που συνδέονται με την αυτοπραγμάτωση με λογικούς,και δυνητικά λειτουργικούς τρόπους.
Η επιθυμία για αυτοπραγμάτωση δεν είναι ‘πάνω’ από τις βιολογικές και κοινωνικές ανάγκες.

Η προσπάθεια των ανθρώπων να επιτύχουν την αυτοπραγμάτωση, είναι απολύτως σχετική με την επίτευξη κρίσιμων κοινωνικών και βιολογικών στόχων.
Όταν κάποιος επιτύχει την αυτοπραγμάτωση, τότε προβάλει το αίσθημα της αυτοεπιβεβαίωσης
(αυτοεπιβεβαίωση :όταν κάποιος νοιώθει επιβεβαιωμένος για τον εαυτό του και τις επιλογές του)

«Σου δίνει τέρψη το να κάθεσαι να παρακολουθείς από τη στεριά τις σκληρές δοκιμασίες του άλλου που παραδέρνει μες στην απέραντη θάλασσα, την ώρα που οι άνεμοι σηκώνουν τα κύματα και την κάνουν να λυσσομανά. Όχι βέβαια γιατί ηδονίζεσαι με τα ξένα βάσανα, μα γιατί είναι γλυκό να βλέπεις από τι κακά έχεις γλυτώσεις εσύ ο ίδιος. Όπως κι είναι ευχάριστο να βλέπεις τις σκληρές μάχες να μαίνονται πέρα στους κάμπους, χωρίς να σε αγγίζει ο κίνδυνος» Λουκρήτιος

«Τίποτε όμως δεν είναι πιο γλυκό από το να είσαι θρονιασμένος στα ύψη τα οχυρωμένα από τις γνώσεις και τη διδασκαλία των σοφών, κι από τις γαλήνιες αυτές κατοικίες σκύβοντας να ρίχνεις το βλέμμα στους άλλους και να τους βλέπεις να τρέχουν πέρα δώθε, ψάχνοντας στα τυφλά το δρόμο της ζωής, να συναγωνίζονται σε εξυπνάδα, να μαλώνουν για την ευγενή τους καταγωγή, να μοχθούν μέρα και νύχτα και να τσακίζονται να σκαρφαλώσουν στην κορυφή του πλούτου ή να κατακτήσουν την εξουσία.» Λουκρήτιος

Ανάγκες

Γενικά ο όρος ανάγκη, κατ΄ έννοια, είναι για τον άνθρωπο το δυσάρεστο συναίσθημα της έλλειψης, το οποίο και συνοδεύεται από την επιθυμία της εξάλειψης του, που ικανοποιείται (επιτυγχάνεται αυτό) με την παραγωγή υλικών αντικειμένων και υπηρεσιών που ονομάζονται αγαθά. Ωστόσο υπάρχουν ανθρώπινες ανάγκες που η ικανοποίησή τους δεν απαιτεί την χρησιμοποίηση αγαθών όπως οι συναισθηματικές ανάγκες, οι ανάγκες για κοινωνική αποδοχή, καταξίωση κ.τ.λ.

Φυσικές ουσιώδεις ανάγκες

Φυσικές και αναγκαίες Επικούρειες επιθυμίες

Ανάγκες που δεν μπορούμε να αποφύγουμε είναι οι βασικές ανάγκες είναι απαραίτητες για την διαβίωση του.
Ο ανθρώπινος οργανισμός όπως και κάθε άλλος έμβιος για να λειτουργήσει πρέπει να τροφοδοτείται με τα απαραίτητα και απόλυτα αναγκαία στοιχεία όπως π.χ. το οξυγόνο, το νερό, το αλάτι, κ.ά. Την τυχόν έλλειψη αυτών ο ανθρώπινος οργανισμός την αισθάνεται σχεδόν αμέσως και ενστικτωδώς (αποπνιγμό, πείνα, δίψα κ.λ.π.), την οποία και προσπαθεί ν΄ απαλείψει. Το αίσθημα αυτό της έλλειψης των φυσικών στοιχείων χαρακτηρίζεται φυσική, ή ουσιώδης ανάγκη.

Τα αναγκαία για την επιβίωσή του στοιχεία ο άνθρωπος τα λαμβάνει άλλα μεν χωρίς καμιά προσπάθεια, (π.χ. οξυγόνο, φως ημέρας, ηλιακή θερμότητα κ.λ.π.) ενώ για άλλα πρέπει να καταβάλει μικρές ή μεγάλες προσπάθειες, ανάλογα της περιοχής που ζει, του φυσικού πλούτου αυτής, του πολιτισμού του κ.λ.π. Πολλά άλλα όμως ίσως να χρειαστεί να τα αναζητήσει από άλλες περιοχές για να τα προμηθευτεί, με συνέπεια ακόμη και να μετακινηθεί.
Το αίσθημα της ανάγκης διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη για ψυχολογική κάλυψη, κάποιοι άλλοι για σωματική.

Ψυχολογικές ουσιώδεις ανάγκες

1. ανάγκη για ασφάλεια
   Η ανάγκη για ασφάλεια είναι σημαντική για να νοιώθει ο άνθρωπος ασφαλής έχοντας μια στέγη, καλή υγεία και φυσικά να αισθάνεται προστατευμένος από τους εξωτερικούς κινδύνους.
2. ανάγκη για κοινωνική αποδοχή
   για να μπορέσει να αναπτυχθεί σωστά και να γίνει μέρος της κοινωνίας όπου ζει και αν γίνεται αποδεκτός από τους άλλους, να μπορεί να ερωτευτεί(να κάνει φίλους), να συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους, να ασκήσει κάποιο λειτούργημα, να έχει σεξουαλικές επαφές.
3. ανάγκη αυτοεκτίμησης & αυτοπραγμάτωσης

Aυτοεκτήμιση δηλαδή το άτομο αναγνωρίζει και πιστεύει στις δικές του δυνατότητες

Με την Αυτοπραγμάτωση ο άνθρωπος βγάζει προς τα έξω όλες τις δυνατότητές του, με ένα τρόπο πιο αποτελεσματικό και πιο δημιουργικό.

Κάθε μία από τις παραπάνω ανάγκες είναι σημαντικές για κάθε άνθρωπο.
Όταν το άτομο
Αφού έχει καλύψει όλες τις παραπάνω ανάγκες νοιώθει πλήρης και ανεξάρτητος.
Η κάθε μία από τις ανάγκες προϋποθέτει να έχεις καλύψει την προηγούμενη ώστε να νοιώσεις το αίσθημα της ικανοποίησης και της ευχαρίστησης(Επικούρεια ευδαιμονία).
Στις φυσικές και μη αναγκαίες

Εκτός όμως των παραπάνω αμιγών φυσικών αναγκών, ο άνθρωπος φύσει κοινωνικός, έχει και άλλες ανάγκες, τέτοιας φύσεως ανάγκες είναι η εμφάνισή του, η μετακίνησή του, ο καλλωπισμός του, η ψυχαγωγία του κ.τ.λ.

Στο παρακάτω video έχουμε μια πολύ καλή προσέγγιση για τις ανθρώπινες ανάγκες από το Sustainable Human

ο πολίτης της Δημοπολιτειακής κοινότητας είναι Ο Homo Universalis

Ο Homo Universalis(οικουμενικός άνθρωπος)

Πολίτης του πανανθρώπινου πολιτισμού της Δημοπολιτείας είναι

Ο Homo Universalis (οικουμενικός άνθρωπος), είναι ο χαρακτηρισμός ενός ανθρώπου που συμπυκνώνει όλα τα δημοπολιτειακά ιδανικά ,και έχει ερευνητικό και κριτικό πνεύμα, φιλοπεριέργεια, και κυρίως μία τάση για ενασχόληση με κάθε αντικείμενο της τέχνης και της επιστήμης.

Ο όρος αναφέρεται στο εύρος ή την επιθυμητή "καθολικότητα" της πολυμάθειας που μπορούσε να αποκτήσει κανείς.

Η Δημοπολιτεία είναι η κοινωνία των πολιτών.

Πολίτης του πανανθρώπινου πολιτισμού της Δημοπολιτείας είναι

Ο Homo Universalis (οικουμενικός άνθρωπος), είναι ο χαρακτηρισμός ενός ανθρώπου που υπερασπίζεται τα τρία Δημοπολιτειακά ιδανικά, και έχει ερευνητικό και κριτικό πνεύμα, φιλοπεριέργεια, και κυρίως μία τάση για ενασχόληση με κάθε αντικείμενο της τέχνης και της επιστήμης.

Ο όρος αναφέρεται στο εύρος ή την επιθυμητή "καθολικότητα" της πολυμάθειας που μπορούσε να αποκτήσει κανείς.

Δημοπολιτειακή Κοινότητα(πολιτεία- κήπος) είναι η ομάδα ενεργών πολιτών (οικουμενικοί άνθρωποι) που επιδιώκουν την επίτευξη ενός κοινού σκοπού, ο κοινός αυτός σκοπός είναι η κατάκτηση της ευδαιμονίας και του ευ ζην(άριστος και ηδονικός βίος) μέσα από το κοινωνικό συμβόλαιο που συναποφάσισαν οι πολίτες.
Βασική έννοια του Κοινωνικού Συμβολαίου είναι η γενική θέληση
να συμβιώσει ένα φυσικό πρόσωπο μαζί με άλλα φυσικά πρόσωπα, που έχουν σαν κοινό στόχο την κατάκτηση της ευδαιμονίας, αποφεύγοντας τον πόνο (ψυχικό & σωματικό) διάγοντας άριστο & ηδονικό βίο. (Άριστος βίος ,είναι εκείνος ο βίος ο οποίος προσφέρει την μεγαλύτερη δυνατή ευημερία και ειρήνη απαιτώντας τις ελάχιστες φροντίδες και κόπους), και προς αποφυγή παρεξηγήσεων όταν μιλώ για ηδονικό βίο δεν μιλώ για άσωτο βίο και τις άσωτες πράξεις, αλλά, για τον βίο που βασίζεται στις αρετές της εγκράτειας, και της φρόνησης.

Στην Δημοπολιτεία προβλέπεται ένα μόνο πολιτικό όργανο η εκκλησία του δήμου δηλαδή η γενική συνέλευση όλων των πολιτών.
Ο πολίτης στη Δημοπολιτεία έχει προσωπικότητα και αξία, είναι αυτός που δεν ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του αλλά ενδιαφέρεται και για τους άλλους, ενδιαφέρεται και για το «εμείς».
Ο πολίτης συμβιώνει σε μια κοινότητα σύμφωνα με πραγματικά του θέλω και τις πραγματικές του ανάγκες, αλλά, φροντίζει και για το σύνολο της ανθρωπότητας.

Ο πολίτης ανήκει σε μια ανοιχτή και ελεύθερη κοινωνία, μέσα στην οποία έχει ενεργεί συμμετοχή, άποψη, έκφραση και προσφορά.
Ο όρος "πολίτης " προσδιορίζει το φυσικό πρόσωπο που μετέχει συνειδητά & αυτοβούλως σε μια κοινότητα με σκοπό να ικανοποιήσει τα πραγματικά του θέλω και τις πραγματικές του ανάγκες, μαζί με τα αλλά άτομα που συναποφασίζει να συμβιώσει.
Ο όρος “πολιτεία” προσδιορίζει ολόκληρο το σώμα των πολιτών μιας κοινότητας.
Πολλοί χρησιμοποιούν τον όρο πολίτης αλλά δεν έχουν πραγματικά ιδέα τι σημαίνει ο όρος πολίτης, εκλαμβάνουν μια πόλη σαν μια πολιτεία και έναν αστό σαν πολίτη. Δεν ξέρουν ότι τα σπίτια δημιουργούν το άστυ (πόλη) , ενώ οι πολίτες την πολιτεία.
«Χαρακτηριστικά τα λόγια που βάζει σχετικά ο Λουκιανός στο στόμα του Σόλωνα : «Άκουσε τις απόψεις μας για την πόλη και τους πολίτες.

Πόλη εμείς δεν θεωρούμε τα οικοδομήματα , όπως για παράδειγμα τα τείχη, τα ιερά και τους νεωσοίκους. Αυτά αποτελούν ένα είδος σώματος , για να δέχονται και να προστατεύουν τους πολίτες. Όλο το βάρος το δίνουμε στους πολίτες, γιατί αυτοί είναι που γεμίζουν την πόλη, σχεδιάζουν και εκτελούν το κάθε τι και την προστατεύουν, όπως περίπου δηλαδή είναι για καθένα από μας η ψυχή.»

Για να θεωρηθεί κάποιος Πολίτης πρέπει να ενεργεί με ελεύθερη και συνειδητή βούληση.
Έχουμε δυο τύπους πολιτών : Ο ενεργός πολίτης , είναι ο πολίτης, που είναι ενημερωμένος, ξέρει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του, εκφράζει την άποψή του και συμμετέχει ενεργά στην κοινωνία.

Ο ενεργός πολίτης είναι αυτός που είναι υπεύθυνος αρχικά απέναντι στον εαυτό του, φροντίζει για την υγεία, την ευεξία του, την προσωπική του ευημερία και ανάπτυξη. Ενημερώνεται για τα κοινά, αναζητά πληροφορίες, φιλτράρει την είδηση, συμμετέχει στο χώρο της δημόσιας συζήτησης με παραδοσιακούς και σύγχρονους τρόπους, διαμορφώνει κριτική σκέψη και παίρνει θέση.
Αλλά ο ενεργός πολίτης για να είναι ολοκληρωμένος πολίτης πρέπει να είναι και υπεύθυνος πολίτης .
Υπεύθυνος πολίτης είναι ο πολίτης που έχει προσωπικότητα και αξία είναι αυτός που δεν ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του, αλλά ενδιαφέρεται και για τους άλλους, ενδιαφέρεται για το «εμείς». Ανήκει σε μια κοινότητα για να διαβιεί ευδαιμονικά και εκπληρώνοντας τα πραγματικά του θέλω και τις πραγματικές του ανάγκες, αλλά , φροντίζει η ευδαιμονία και η εκπλήρωση των παραπάνω, να περνά μέσα από το σύνολο της κοινωνίας στο οποίο συμμετέχει αυτοβούλως και ενσυνείδητα.
Ο ενεργός πολίτης ανήκει σε μια Ανοιχτή και ελεύθερη κοινωνία, μέσα στην οποία, έχει ενεργεί συμμετοχή, άποψη, έκφραση και προσφορά.
Και ο αχρείος πολίτης, δηλαδή άχρηστος πολίτης, είναι αυτός που δεν έχει συμμετοχή στα κοινά και ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του.
Αχρείος, δηλαδή είναι ο κοινωνικά άχρηστος.

Ο μη ενεργός πολίτης, αυτός που δεν μετέχει στα δημόσια πράγματα και αποσύρεται στην προσωπική του σφαίρα, στον χώρο του ιδιωτικού, είναι βάρος για την κοινωνία στην οποία ανήκει. Το να «ιδιωτεύει» κάποιος δεν είναι επιλογή, είναι ελάττωμα.
Ο ιδιώτης προασπίζει μόνο τα δικά του ανθρώπινα δικαιώματα του, και κυρίως εκείνο της ιδιοκτησίας. Τρέμει στην ιδέα της καταστροφής της περιουσίας του ενώ δηλώνει αμέτοχος στην ποιότητα ζωής και την υποβάθμιση της ποιότητας της.

​Τα χαρακτηριστικά του οικουμενικού ανθρώπου είναι:

-Μη βίαιος Ριζοσπάστης.(Ριζοσπάστης: αυτός που αρνείται το παρελθόν και υιοθετεί ή προτείνει κάτι το ριζικά καινούριο όσον αφορά την πολιτική και κοινωνική συγκρότηση)
(Μη βίαιος ριζοσπάστης είναι αυτός που αρνείται το παρελθόν και υιοθετεί ή προτείνει κάτι το ριζικά καινούριο όσον αφορά την πολιτική και κοινωνική συγκρότηση αλλά δεν χρησιμοποιεί ποτέ οποιαδήποτε μορφή βίας για να επιβάλει τα πιστεύω του και τα θέλω του.)

- Είναι χειραφετημένος (χειραφετημένος: είναι πλέον ο ανεξάρτητος ενώ δεν ήταν, που έχει γίνει αυτόνομο και ελεύθερο να ενεργεί κατά βούληση, που έχει ελευθερωθεί από εξαρτήσεις ή κηδεμονία, που έχει πλήρη δικαιώματα)
Ο οικουμενικός άνθρωπος είναι χειραφετημένος δηλαδή είναι κύριος του εαυτού του, έχει αποδεσμευτεί από την κηδεμονία άλλων ή από κοινωνικούς περιορισμούς της ελευθερίας του ή γενικότερα από οποιαδήποτε μορφή δέσμευσης ή εξάρτησης.

​- Είναι Εξωστρεφής
Δεν κρατάει μέσα του τις σκέψεις και τα συναισθήματά του αλλά τα εξωτερικεύει.
Ο οικουμενικός άνθρωπος μιλά πάντα με παρρησία.

- Είναι κοινωνικός
Οι οικουμενικοί πολίτες συμμετέχουν και χαίρονται περισσότερο απ’ όλους τις γιορτές και τις εκδηλώσεις που προάγουν τις πανανθρώπινες αξίες και αρχές , γιατί αυτές δένουν τους ανθρώπους μεταξύ τους, τους κάνουν να αισθάνονται μέλη του ίδιου κοινωνικού συνόλου.

Η κοινωνικότητα λοιπόν για τους οικουμενικούς ανθρώπους είναι φυσική ανάγκη. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να νοηθεί έξω από τον κοινωνικό του περίγυρο όχι μόνο στον Επικουρισμό αλλά στο σύνολο της Ελληνικής φιλοσοφίας

- Είναι φιλαλήθης(αγαπά την αλήθεια)
Ο οικουμενικός άνθρωπος μιλάει πάντα την γλώσσα της αλήθειας, γιατί αυτό δημιουργεί βαθύτερους δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους

- Είναι ανεκτικός
(αυτός που δείχνει ανοχή απέναντι ανθρώπους, στάσεις, αντιδράσεις κλπ που προκαλούν ενόχληση ή απλώς διαφέρουν από το κοινά παραδεκτό)
Ο οικουμενικός άνθρωπος έχει την κουλτούρα της ανεκτικότητας γιατί είναι το πιο ισχυρό αντίδοτο στον πόλεμο, τη βία, το θρησκευτικό φονταμενταλισμό, το ρατσισμό, τις διακρίσεις, τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Εκφράζεται με επιείκεια στην παραβατικότητα και τις εκρήξεις των νέων, με σεβασμό στα δικαιώματα όλων των μειοψηφιών.
Μέσο της ειλικρινούς επικοινωνίας και της συνεννόησης έχει την δυνατότητα να συμβιώσει με όλους τους συνανθρώπους που διαβιούν σε άλλες κοινότητες που έχουν διαφορετικά θέλω και ανάγκες, και λύνει τις πιθανές διαφορές με ειρηνικό τρόπο.
Επίσης θα συμβιώσει καλύτερα και ευκολότερα με συνανθρώπους που διαβιούν στην ίδια κοινότητα .

«Η ανεκτικότητα είναι γενναιότητα, όχι η εκδίκηση», Σαίξπηρ
«Η ανεκτικότητα είναι ευγενέστερη από τη δύναμη και η υπομονή από την ομορφιά», Α. Πούσκιν
​- Είναι καλός γνώστης της γλώσσας: Ο οικουμενικός άνθρωπος γνωρίζει την γλώσσα και πρέπει να την χειρίζεται άριστα , για να μπορεί να είναι πλήρως κατανοητός με όσους συνομιλεί , για να το επιτύχει αυτό θα πρέπει οι έννοιες των λέξεων που χρησιμοποιεί να είναι ξεκάθαρες και να μην επιδέχονται διαφορετικές ερμηνείες , για να μην υπάρχουν παρερμηνείες στα λεγόμενα του.

- Είναι γενναιόδωρος (αυτός που έχει διάθεση να προσφέρει ): Ο οικουμενικός άνθρωπος είναι γενναιόδωρος αυτό τον βοηθά στην άνετη συμβίωση του με τον κοινωνικό περίγυρο έτσι θα επιτύχει την προσωπική του αταραξία και ταυτόχρονα θα συμβάλει και στην κοινωνική αταραξία.

-Διακατέχεται από το ολυμπιακό πνεύμα : Το ολυμπιακό πνεύμα στηρίζεται στις αρχές της ανοχής, της ειρήνης, του ευ αγωνίζεσθε και της ευγενούς άμιλλας με σκοπό τη δημιουργία μιας ειρηνικής κοινωνίας με λιγότερη βία και ανταγωνισμό.
Με άλλα λόγια, το Ολυμπιακό πνεύμα οδηγεί σε έναν άλλο, εξιδανικευμένο τρόπο ζωής ,που διέπει τον πανανθρώπινο πολιτισμό της Δημοπολιτείας. Ο οικουμενικός άνθρωπος δεν είναι ανταγωνιστικός με τους άλλους συνανθρώπους ούτε ανταγωνίζεται την φύση, αντίθετα είναι ένθερμος υποστηρικτής της ευγενής άμιλλας.

- Διαθέτει εσωτερική γαλήνη (Η πραγματική εσωτερική γαλήνη είναι η φυσική τάση του νου είναι να κινείται προς την κατεύθυνση μεγαλύτερης ευδαιμονίας και γαλήνης. πιο απλά η αίσθηση ηρεμίας και τάξης που χρειάζεται για να είναι κάποιος για να είναι το νευρικό του σύστημα χωρίς εντάσεις).

Ο οικουμενικός άνθρωπος για να διαθέτη εσωτερική γαλήνη ΠΡΕΠΕΙ να αποτινάξει τις δεισιδαιμονίες και τους φόβους που έχει εμφυσήσει ο σάπιος και σαθρός πολιτισμός που κυριαρχεί σήμερα.

-Είναι έντιμος (εντιμότητα είναι η πράξη που χαρακτηρίζεται από ευσυνειδησία, ειλικρίνεια, τιμιότητα, ηθικότητα.).
Ο οικουμενικός άνθρωπος χαρακτηρίζεται από ευσυνειδησία, ειλικρίνεια, τιμιότητα, ηθικότητα, δρώντας μέσα στα πλαίσια που ορίζει το Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο που ρυθμίζει την ομαλή συμβίωση μέσα σε μια κοινότητα ώστε κανείς να μην βλάπτει άλλους συνανθρώπους του.
​-Είναι Υπομονετικός

(Υπομονή είναι η ικανότητα του να περιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα ένα αποτέλεσμα ή μία εξέλιξη πριν ενεργήσει).
Ο οικουμενικός άνθρωπος πρέπει να διαθέτει υπομονή και επιμονή για πετύχει το στόχο της αταραξίας

- Είναι αισιόδοξος (αισιοδοξία είναι να προσδοκά κανείς έντονα ότι όλα θα πάνε καλά στη ζωή, ασχέτως των εμφανιζόμενων εμποδίων και των απογοητεύσεων.).
Ο οικουμενικός άνθρωπος είναι από την φύση αισιόδοξος γνωρίζοντας ότι το «Τ αγαθόν μεν εύκτητον» , «Το δε δεινόν ευκαρτέρητον».
Βλέπουν την θετική πλευρά της ζωής. Η στάση τους απέναντι στη ζωή, θα καθορίσει και την στάση της ζωής απέναντι τους.

- Έχει την ικανότητα ορθής αξιολόγησης (αξιολόγηση ονομάζουμε την ικανότητα κάποιου να εντοπίζει τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία κάποιου ή κάτι και να κρίνει με βάση αυτά τα στοιχεία την επίδοση, την αποτελεσματικότητα ή την αξία του, ειδικά σε σύγκριση με άλλους ανθρώπους ή άλλα πράγματα. Απαραίτητη για την σωστή αξιολόγηση είναι η ανάπτυξη κριτικής και συνδυαστικής σκέψης) .
Ο οικουμενικός άνθρωπος, δεν βασίζεται ποτέ στην τύχη, βασίζεται στην επιστήμη, στην τεχνολογία και στην δια βίου παίδευση της ψυχής, του μυαλού, και του σώματος με όπλα την διαύγεια, την περίσκεψη, και την γόνιμη περιέργεια.

- Τολμά
(τόλμη ονομάζουμε το ξεπέρασμα του φόβου του κινδύνου και η αποφασιστική δράση)
Ο οικουμενικός άνθρωπος τολμά να μιλά με παρρησία , να υπερασπίζεται τους αδύναμους και τους φίλους του, δρώντας πάντα προς όφελος του παγκοσμίου και κοινοτικού γίγνεσθαι.

- Διαθέτει αυτοπεποίθηση
(αυτοπεποίθηση ονομάζουμε την πίστη κάποιου στον εαυτό του, ότι μπορεί να καταφέρει κάτι. Περιλαμβάνει δύο αλληλένδετες έννοιες : την έννοια της εσωτερικής επάρκειας (αυτεπάρκειας) και την έννοια της προσωπικής αξίας. Αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμός μαζί έχουν σαν αποτέλεσμα την πίστη ότι ζούμε την ζωή που μας αξίζει και αν δεν την ζούμε στο χέρι μας είναι να την επιδιώξουμε).
Ο οικουμενικός άνθρωπος έχει αυτοπεποίθηση γιατί γνωρίζει ποιο είναι το μονοπάτι που οδηγεί στην ψυχική αταραξία & την σωματική απονία, και πάνω απ΄ όλα έχει επίγνωση των δυνατοτήτων του.
​-Είναι υπεύθυνος

υπευθυνότητα είναι η ιδιότητα του ανθρώπου που διακατέχεται από το αίσθημα της ευθύνης και η στάση που επιβάλλει αυτό

-Εμπνέει εμπιστοσύνη

εμπιστοσύνη είναι το να πιστεύεις ότι κάποιος έχει ορισμένες ικανότητες, ιδιότητες ή αρετές και να μπορείς να στηριχτείς πάνω του.

-Είναι Αυτογνώστης
Αυτογνώστης είναι αυτός που έχει πετύχει την αυτογνωσία

αυτογνωσία είναι το να γνωρίζει κάποιος καλά τον εαυτό του σε όλες του τις εκφάνσεις. Δηλαδή είναι η γνώση που έχει κάποιος για τον εαυτό του στο σύνολο του :εξωτερικά χαρακτηριστικά και σωματικά γνωρίσματα και αντοχές , πνευματική υπόσταση , ψυχική κατάσταση.

Ο οικουμενικός άνθρωπος κατανοεί ότι όταν οι αισθήσεις και τα  συναισθήματά του βρίσκονται σε αρμονία, αποκτά σταδιακά αυτογνωσία.
Ο οικουμενικός άνθρωπος για να απαλλαγεί από τον αρχέγονο φόβο, για τα φυσικά φαινόμενα, τους θεούς και τον θάνατο, χρειάζεται να έχει γνώση των πραγματικό του αναγκών, των πραγματικών του θέλω (Αυτογνωσία), και γνώση της επιστήμης της φύσης. Δρα πάντα σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα και όχι με αστήριχτους μύθους και αυθαίρετες δοξασίες που οδηγούν σε άχρηστες μεταφυσικές αγωνίες, δεισιδαιμονίες και παραλογισμούς που μιζεριάζουν και ταλαιπωρούν την σύντομη ζωή του.
Είναι αξιοπρεπείς : αξιοπρέπεια είναι ο τρόπος ζωής, κατά τον οποίο σέβεται κανείς αρχικά τον εαυτό του, δεν τον ταπεινώνει, ώστε να κερδίζει τον σεβασμό των άλλων, δεν πέφτει σε μικρότητες. Η υπερηφάνεια με ευγένεια ήθους.
Επίσης αξιοπρέπεια είναι η αίσθηση που έχει ένας άνθρωπος όταν οι άλλοι τον σέβονται γιατί διακρίνεται για σωστή συμπεριφορά, σεμνότητα, σοβαρότητα, ευγένεια ψυχής, και κυρίως για τις υπέρτατες αρετές της εγκράτειας, και της φρόνησης.
Η κατάκτηση του ευ ζην είναι ο πρώτος πυλώνας για την απόκτηση της αξιοπρέπειας του οικουμενικού ανθρώπου
-Είναι θαρραλέος: θάρρος ονομάζουμε την δύναμη που έχει κάποιος να αντιμετωπίζει επικίνδυνες καταστάσεις είτε χωρίς φόβο ή υπερνικώντας τον φόβο
-Είναι γαλήνιος: Η πραγματική εσωτερική γαλήνη είναι η φυσική τάση του νου είναι να κινείται προς την κατεύθυνση μεγαλύτερης ευδαιμονίας και γαλήνης. πιο απλά η αίσθηση ηρεμίας και τάξης που χρειάζεται για να είναι κάποιος για να είναι το νευρικό του σύστημα χωρίς εντάσεις
- Είναι Μετριόφρων
Μετριόφρων είναι αυτός που δεν αρέσκεται στο να επιδεικνύει ή να καυχάται για την αξία του, τις ικανότητές του, που χαρακτηρίζεται από απλή και σεμνή συμπεριφορά.(λάθε βιώσας)
- Είναι ελεύθερο & ανήσυχο πνεύμα (Ελεύθερα πνεύματα ονομάζονται οι άνθρωποι εκείνοι που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν το μυαλό χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς φόβο ώστε να καταλάβουν πράγματα που συγκρούονται με τα δικά τους έθιμα, προνόμια ή πεποιθήσεις. Αυτή η κατάσταση του νου δεν είναι κοινή ,αλλά είναι απαραίτητη για σωστή σκέψη)
- Είναι καλοσυνάτος. Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών των ανθρώπων. Αντιμετωπίζουν τους κακούς τρόπους των ανθρώπων με ευχάριστο τρόπο.
Δε φέρεται επιθετικά προς στους άλλους.
- Δεν είναι μικρόψυχος.
Οι μικρόψυχοι άνθρωποι είναι εκείνοι που προσπαθούν να εξευτελίσουν τους άλλους.
-Είναι απλός, τα απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο συναρπαστικά.
Αγαπούν την ζωή. Δε φοβάται να αγαπήσει πραγματικά, η αγάπη είναι ζωή, και η ζωή είναι αγάπη. Η αγάπη του ποτέ δεν είναι κτητική.
Η αγάπη συνδέει τα πάντα μέσα σε μια απόλυτη αρμονία.
Αγαπούν τον εαυτό τους(όχι φίλαυτος- όχι εγωκεντρικός)
- Δεν κρατά μνησικακία.
Μνησίκακος αυτός που δεν ξεχνά το κακό που έχει υποστεί και διακατέχεται από έντονη επιθυμία να βλάψει τον υπαίτιο παίρνοντας εκδίκηση
- Είναι ομαδικός. Αφήνει χώρο στις σχέσεις του, πιστεύει ότι κάθε σχέση πρέπει να είναι ελεύθερη από δεσμά, και δεν «αμελεί» να δίνει ένα χέρι βοήθειας
Ο οικουμενικός άνθρωπος επιδιώκει την προσωπική του ασφάλεια και ευδαιμονία μέσω της προαγωγής της ασφάλειας και ευδαιμονίας του συνόλου.
Ο αλτρουισμός είναι η αρχή και η ηθική ευαισθησία για την ευδαιμονία άλλων ανθρώπων ή ζώων.
Ο αλτρουισμός είναι συνώνυμο της ανιδιοτέλειας.
- Είναι αλληλέγγυος σε όλους τους συνανθρώπους τους
Το αίσθημα της προσφοράς στους άλλους αποτελεί για τους Δημοπολίτες ηδονή και όχι καθήκον. (Το να ευεργετείς είναι ηδονικότερο από το να ευεργετείσαι)

- Δεν αποζητά την αποδοχή των άλλων.

- Δεν αισθάνεται την ανάγκη να «ταιριάξει»
- Είναι αλτρουιστής.

- Έχει αναπτύξει την εν συναίσθηση, για να καταλάβει τους άλλους έχει την δυνατότητα να διακρίνει τι εμπνέει τους άλλους, και γιατί.

                          Τι πρεσβεύει ο οικουμενικός πολίτης ; 

                   Τα τρία Δημοπολιτειακά ΙΔΑΝΙΚΑ (ΑΞΙΕΣ)

Η ΑΓΑΠΗ

Αγάπη : Η αγάπη είναι το ιδανικό που εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια, την σύμπνοια, την στοργή.

Η αγάπη είναι η ολόψυχη επιθυμία να ζει ευδαιμονικά όλη η ανθρωπότητα.
Η αγάπη είναι η ολόψυχη επιθυμία να μην πάθει κανένας άνθρωπος κακό.
Ο οικουμενικός πολίτης αντιλαμβάνεται ότι μόνο αν υπάρχει αγάπη μεταξύ των ανθρώπων μπορεί να επέλθει η ψυχική αταραξία.Η αγάπη έχει αμφίδρομα ωφελιμιστικά χαρακτηριστικά.
Η ωφελιμιστική αγάπη είτε εξελίσσεται σε Αλτρουιστική αγάπη ή γίνεται άκρως εγωιστική, κτητική, καταπιεστική & ιδιοτελής (στις ημέρες μας δυστυχώς έχει επικρατήσει η δεύτερη)
Η αγάπη ξεκινά από πάντα από ωφελιμιστικούς λόγους αλλά ο οικουμενικός πολίτης κατακτά τα προσδοκώμενα οφέλη μόνο μέσα από την αλτρουιστική(ανιδιοτελή) αγάπη. (Ωφελιμισμός : Η στάση κατά την οποία η εξέταση και προσέγγιση κάθε πράγματος, κατάστασης, ανθρώπινης σχέσης γίνεται με κύριο γνώμονα το όφελος που μπορεί κάποιος να αποκομίσει.)
Η Αλτρουιστική αγάπη είναι το πεδίο ενδιαφέροντος με κατεύθυνση από το εγώ προς το ευρύτερο σύνολο, είναι η αρχή και η ηθική ευαισθησία για την ευδαιμονία άλλων ανθρώπων, με αποτέλεσμα μια ηδονική ποιότητα ζωής για όλους, τόσο υλική όσο και ψυχική. 

Ωφελιμιστική αγάπη δεν σημαίνει εγωιστική Αγάπη.
Η Αγάπη δεν χωράει όπου υπάρχει παραφουσκωμένος εγωισμός, παραφουσκωμένος εγωισμός σημαίνει ότι δεν αγαπάς πραγματικά ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η Αγάπη είναι ολιστικό συναίσθημα και είτε αγαπάς τα πάντα και τους πάντες (συμπεριλαμβανόμενου και του εαυτού σου) είτε δεν αγαπάς τίποτα και κανέναν. Δεν μπορείς να αγαπάς μόνο κάποιους λίγους(à la carte) αυτό είναι Φιλία(έρωτας).
Η Αγάπη πηγάζει μέσα από ένα ολιστικό συναίσθημα προσφοράς, που ωφελεί όλη την ανθρωπότητα(συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου σου του εαυτού).

Η Αγάπη είναι ένα παραδοσιακό ιδανικό σε πολλούς πολιτισμούς και μια βασική πτυχή διαφόρων παραδόσεων και κοσμοθεωριών, αν και η έννοια των «άλλων» προς τους οποίους θα πρέπει να απευθύνονται μπορεί να ποικίλει μεταξύ των πολιτισμών και των θρησκειών.
Ο οικουμενικός άνθρωπος κατανοεί ότι ο αλτρουισμός που είναι συνώνυμο της ανιδιοτέλειας είναι το αντίθετο του εγωισμού.
Κατά την άποψη μου, αφού ο στόχος του ανθρώπου είναι η ευδαιμονία, τότε θα πρέπει να επιδιώκει την ευδαιμονία που κατακτιέται μέσα από την ηδονή που προτείνει η επικούρεια ηθική, για να απολαμβάνει την σωματική απονία και την ψυχική αταραξία (ευ ζην- ηδέος ζην).
Η σωματική απονία επέρχεται όταν το Άλογον μέρος του σώματος λειτουργεί ιδανικά και όλες οι φυσικές διεργασίες εντός του ανθρώπινου σώματος συντελούνται απρόσκοπτα.

Το άλογον είναι το υπόλοιπο νευρικό σύστημα, το περιφερικό, που βρίσκεται σε όλο το σώμα. Το δε σύνολον το ονομάζει ψυχή) Η ψυχική αταραξία επέρχεται όταν το λογικόν βρίσκεται σε αρμονία με το άλογον, τότε τα συναισθήματα μας χαρίζουν ευεξία, χαρά, ικανοποίηση, καλή διάθεση, κέφι, ενεργητικότητά, με λίγα λόγια το ευ ζην καθορίζονται από χημικές ουσίες όπως: Η ωκυτοκίνη (Η δύναμη της αγάπης), Η ντοπαμίνη (Το «κλειδί» της ευφορίας), Η σεροτονίνη (Ο διακόπτης της ηρεμίας), Οι ορμόνες του φύλου (οιστρογόνα για τις γυναίκες και τεστοστερόνη για τους άντρες), Οι ενδορφίνες(τα φυσικά αναλγητικά του οργανισμού και συνδέονται με την μείωση του στρες, κ.τ.λ.

Υπάρχουν απλοί τρόποι για να ενεργοποιήσουμε την έκκριση των ενδορφινών και της σεροτονίνης στον οργανισμό μας, οδηγώντας μας ένα βήμα πιο κοντά στην ευδαιμονία : Η θεραπευτική ιδιότητα του ήλιου (βιταμίνη D), η διατροφή (Μαύρη σοκολάτα,Υδατάνθρακες, Ω-3 λιπαρά οξέα, Τρόφιμα με φυλλικό οξύ και Β12.) ,το γέλιο, η γυμναστική, φιλία, οι καλές, αυθόρμητες και ευγενικές πράξεις, ακόμη και οι πιο απλές μας γεμίζουν με αίσθημα ευφορίας. Ευεξία μας φέρνει ό,τι μας προκαλεί ευχαρίστηση(η μουσική, η φιλοσοφία, η ευχάριστη ενασχόληση κ.τ.λ), το σεξ(μόνο κατά την διάρκεια της πράξης), βγείτε έξω στην φύση περπατήστε, αναπνεύστε, ανακαλέστε θετικές μνήμες: η τεχνική αυτή θα βοηθήσει πολύ σε δύσκολες στιγμές, σε περιόδους έντονου στρες να επανέλθει η θετικότητα και να μπορέσει το άτομο να αναδιαμορφώσει την ψυχική του κατάσταση.

Φαίνεται πως τρία διαφορετικά συστήματα ενεργοποιούνται α) με την ανάγκη για σεξ(ίμερο) β) τον Έρωτα και γ) την Αγάπη .
Τα τρία αυτά συστήματα μπορούν να λειτουργούν χωριστά και επομένως γίνεται εφικτό βιολογικά να αισθάνεται κάποιος ίμερο(πόθο) για ένα πρόσωπο, να είναι ερωτευμένο με άλλα, και να αγάπα τους όλους τους συνανθρώπους του.

Θα επιχειρήσω να κάνω μια θυμόσοφη ανάλυση για την αγάπη - τον έρωτα - τον ίμερο
Όπως αποδέχονται πολλοί στοχαστές ανά τους αιώνες ο στόχος του ανθρώπου είναι η ευδαιμονία.
Προσωπικά αποδέχομαι την ευδαιμονία που κατακτιέται με την επικούρεια ηθική φιλοσοφία.

Σύμφωνα με την επιστήμη η σωματική απονία επέρχεται όταν το σώμα λειτουργεί ιδανικά, και όλες οι φυσικές διεργασίες εντός του ανθρώπινου σώματος συντελούνται απρόσκοπτα.
Η ψυχική αταραξία επέρχεται όταν τα συναισθήματα βρίσκονται σε αρμονία με τις ανάγκες μας (υλικές και ψυχολογικές) τότε απολαμβάνουμε ψυχική γαλήνη, αισθανόμαστε ευεξία, χαρά, ικανοποίηση, καλή διάθεση, κέφι, ενεργητικότητά,

Και όπως έχει αποδείξει η επιστήμη το ευ ζην καθορίζονται από χημικές ουσίες όπως:
- Η ωκυτοκίνη (Η δύναμη της αγάπης & της αγκαλιάς).
- Η ντοπαμίνη (Το «κλειδί» της ευφορίας).
- Η σεροτονίνη(Ο διακόπτης της ηρεμίας).
- Οι ορμόνες του φύλου (οιστρογόνα για τις γυναίκες και τεστοστερόνη για τους άντρες)

- Οι ενδορφίνες(τα φυσικά αναλγητικά του οργανισμού και συνδέονται με την μείωση του στρες)
Την Αγάπη, πιο εύκολα τη βιώνεις, παρά την ορίζεις
Η Αγάπη του εαυτού σου.
Δεν μιλάμε για υπερβολική αγάπη για τον εαυτό μας, που συνεπάγεται την αδιαφορία για τις ανάγκες των άλλων(φιλαυτία-εγωκεντρισμός).

Αλλά για την αγάπη προς τον εαυτό σου, που δεν είναι τόσο εγωιστική όσο ακούγεται, αλλά είναι αναγκαία συνθήκη για να μπορέσεις να νοιαστείς για τους άλλους.
Για να αγαπήσεις τον εαυτό σου το ορθό είναι να αναγνωρίσεις τα ελαττώματα σου και να αποδεχθείς όσα δεν μπορείς να αλλάξεις.
Το επόμενο εξίσου σημαντικό βήμα είναι η κατανόηση των πραγματικών σου θέλω, και των πραγματικών σου αναγκών.
Όταν κατανοήσουμε τα ελαττώματα μας, και ανακαλύψουμε τα πραγματικά θέλω, και τις πραγματικές μας ανάγκες, θα έχουμε κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα να αγαπήσουμε και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας. (αυτογνωσία)

Όταν κατανοήσουμε και αποδεχθούμε τον εαυτό μας είναι εύκολο να αγαπήσουμε και τον συνάνθρωπο μας με τα προτερήματα του, τα ελαττώματα του, τις ανάγκες του, και τα θέλω του.
Η Αγάπη στην κοινότητα
Ξεκαθαρίζοντας τις πραγματικές ανάγκες που θέλουμε να καλύψουμε, και τα πραγματικά θέλω μας, μπορούμε πιο εύκολα να συνυπάρξουμε με άλλους συνανθρώπους με το κατά δυνατόν κοινά θέλω & κοινές ανάγκες
Ο άνθρωπος κατανόησε ότι μόνος του δεν θα επιβίωνε για αυτό σχημάτισε το κύτταρο των πολιτισμών, τις κοινότητες.

Κατάλαβε ότι η προσωπική ανάπτυξη και επιβίωση περνά μέσα από την συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια, άρα η φιλαυτία δεν έχει θέση αν θέλει να συμβιώσει ειρηνικά και αρμονικά μέσα σε μια κοινότητα.
Η οικουμενική αγάπη
Η αγάπη είναι ένα οικουμενικό συναίσθημα που μετουσιώνεται στο πρώτο Δημοπολιτειακό Ιδανικό(Αξία), δεν μπορεί να μισείς κάποιους, και άλλους να τους αγαπάς.
Δεν μπορείς να αγαπάς μόνο όσους είναι μέλη μιας κοινότητας
και να μισείς άλλες κοινότητες με διαφορετικά θέλω και διαφορετικές ανάγκες, γιατί η αγάπη είναι ένα οικουμενικό Ιδανικό(Αξία).

Η οικουμενική αγάπη δημιουργείται μέσα από το συναίσθημα που εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια, την συμπόνια, την στοργή και την εν συναίσθηση.
Την οικουμενική αγάπη την προσφέρουμε όταν είμαστε ανοιχτοί, σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής, αντιλήψεις, όπου μπορεί να μην τους ασπαζόμαστε αλλά τους σεβόμαστε.
Η Αγάπη είναι πράξεις καλοσύνης, γενναιοδωρίας και αυτοθυσίας προς όλη την ανθρωπότητα.

Η Αγάπη προϋποθέτει πραγματικό δέσιμο και πραγματική αφοσίωση στους συνανθρώπους σου
Αγάπη είναι να μπορείς να κατανοείς και να σέβεσαι τους άλλους και τις αποφάσεις τους.
Η Αγάπη είναι δράση προς άλλους, υποκινούμενη από εν συναίσθηση (ο Έλεος), και την στοργή.
Αγάπη σημαίνει υπεράσπιση, φροντίδα, προώθηση του αισθήματος ασφάλειας και σιγουριάς, κατανόηση στην πράξη, αφοσίωση, & συμβιβασμός.
Τέλος Αγάπη είναι οι πράξεις που προκαλούν απέραντη και αληθινή ευδαιμονία.

Η αγάπη είναι σημαντική γιατί:
- Δυναμώνει το αίσθημα της προσφοράς και της δοτικότητας.
- Διαμορφώνει ηθικές αξίες(ιδανικά).
- Διαμορφώνει τις αρχές που διέπουν την ανθρωπότητα.
- Καλλιεργεί μια θετική και αισιόδοξη στάση απέναντι στη ζωή και βελτιώνει την αντιμετώπιση προβλημάτων και αντίξοων συνθηκών.
- Διαμορφώνει έναν υγιή ψυχισμό και συμβάλλει στη σύναψη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων.
- Προσφέρει συναισθηματική ασφάλεια και σιγουριά στον άνθρωπο
- Αποβάλλει από τον άνθρωπο το αίσθημα της εγωπάθειας και του ατομικισμού(φιλαυτία)

- Καλλιεργεί το πνεύμα ανεκτικότητας και σεβασμού απέναντι στο διαφορετικό.
- Σε παγκόσμιο επίπεδο συμβάλλει στη διαμόρφωση υγιών σχέσεων και κλίματος συνεργασίας μεταξύ των λαών.
Το αίσθημα της αγάπης εξυπηρετεί και πλατύτερους επιβεβαιωτικούς σκοπούς ολόκληρης της κοινωνίας παίρνοντας την μορφή του αλτρουισμού και της αυτοθυσίας για το καλό της κοινωνίας και της ανθρωπότητας.
Η έννοια της αγάπης προϋποθέτει την προσφορά, χωρίς αντάλλαγμα και ιδιοτέλεια, αλλά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει και ωφελιμιστικά χαρακτηριστικά. Με την αγάπη αποκτά νόημα η ζωή των ανθρώπων, που δεν φοβούνται να εκτεθούν, να δώσουν και να μοιραστούν. Ποιες μορφές μπορεί να πάρει η αγάπη: αδερφική, γονεϊκή, αγάπη προς τους συνανθρώπους μας, αγάπη για τον εαυτό μας, αγάπη για το περιβάλλον, αγάπη για τον πολιτισμό και τις επιστήμες, αγάπη για τη γνώση, αγάπη για την ειρήνη και την ελευθερία.
Η Αγάπη και ο έρωτας είναι κοινωνικά, ενωτικά συναισθήματα.

Στην Αγάπη και στον Έρωτα, συναίσθημα και διαπροσωπικές σχέσεις, εμπλέκονται σε μια στενή διαλεκτική σχέση.
Οι διαπροσωπικές σχέσεις αποτελούν το κοινωνικό πλαίσιο που κατ’ εξοχή αναδεικνύει τις κοινωνικές λειτουργίες του συναισθήματος
Οι διαπροσωπικές σχέσεις αποτελούν κοιτίδες πρόκλησης, βίωσης, έκφρασης, επικοινωνίας, και ενός έντονου συναισθήματος όπως είναι ο έρωτας , ο έρωτας αναπτύσσεται μέσα στην φιλία .

Για την αγάπη είπαν:
-“Να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου” Ιησούς
- ἀγαπᾶτε ἀλλήλους - να αγαπάτε ο ένας τον άλλον Ιησούς
-“Η αγάπη είναι ο σεβασμός στη ζωή.” Άλμπερτ Σβάιτσερ
-“Το μίσος δεν σταματάει με μίσος, αλλά μόνο με αγάπη.” Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

- “Η αγάπη φέρνει ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους, γαλήνη στην ταραγμένη θάλασσα, ύφεση στους ανέμους και γλυκό ύπνο στους δυστυχείς” . Πλάτων
«Ο δυνατός αμοιβαίος έρωτας, όσο διαρκεί, εξαφανίζει αυτά τα αισθήματα, γκρεμίζει τα σκληρά τείχη του εγώ και δημιουργεί ένα νέο πλάσμα που αποτελείται από δύο ενωμένα σε ένα.» Bertrand Arthur William Russell
Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων. Μαχάτμα Γκάντι,1869-1948,Ινδός στοχαστής και ακτιβιστής
Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ… Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά. Μενέλαος Λουντέμης,1912-1977, Έλληνας συγγραφέας
Ό,τι γίνεται από αγάπη είναι πέρα από το καλό και το κακό. Φρήντριχ Νίτσε, 1844-1900, Γερμανός φιλόσοφος
Δεν αγαπάς κάποιον για την ομορφιά του, τα ρούχα του ή το αυτοκίνητό του. Τον αγαπάς γιατί τραγουδάει ένα τραγούδι που μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις. Ανώνυμος
Η ανώριμη αγάπη λέει «σ’ αγαπώ επειδή σε χρειάζομαι». Η ώριμη αγάπη λέει «σε χρειάζομαι επειδή σ’ αγαπώ». Έριχ Φρομ, 1900-1980, Γερμανός ψυχαναλυτής
Η αγάπη απονέμεται πάντα σαν δώρα πρόθυμα & ελεύθερα.
Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε. Ανώνυμος
(Άλογον και λογικόν :Ο λογισμός σύμφωνα με τον Επίκουρο παράγεται από το τμήμα της ψυχής που ονομάζεται “λογικόν”, το υπόλοιπο της ψυχής είναι το “άλογον”. Η διάκριση του αλόγου μέρους που είναι διασκορπισμένο σε όλο το σώμα, και που είναι αυτό που το λειτουργεί, και του λογικού που είναι το κέντρο λήψης και επεξεργασίας των αισθήσεων και των πάσης φύσεως αποφάσεων, ενεργειών, συναισθημάτων κλπ. Σήμερα γνωρίζουμε ότι το κέντρο του λογικού είναι ο εγκέφαλος(βέβαια ο Επίκουρος το τοποθετούσε στον θώρακα).

Μέσα από το οικουμενικό συναίσθημα της Αγάπη ξεπηδά ο Έρως.
Έρωτας είναι η πνευματική ικανοποίηση, η ψυχική ηδονή που αισθανόμαστε μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις.

(διαπροσωπικές σχέσεις: που αφορά τις σχέσεις δύο ή περισσότερων προσώπων/ατόμων)
Όταν έχεις αποδεχθεί τον εαυτό σου, τότε τον αγαπάς πραγματικά, Όταν αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου, αγαπάς πραγματικά όλη την ανθρωπότητα, αλλά με κάποιους συνανθρώπους ξεπηδά ένα έντονο συναίσθημα ο Έρως.
Σχεδόν όλοι παρερμηνεύουν και μπερδεύουν τον Έρωτα, με τον ίμερο(σεξουαλικό πόθο), δηλαδή την πρώτη αρχέγονη ανθρώπινη αντίδραση με πρωταρχικό σκοπό την συνουσία και στόχο την αναπαραγωγή για την διαιώνιση του είδους.
Επειδή η γλώσσα μας έχει το προνόμιο να ακριβολογεί, είναι αναγκαίο να πούμε από την αρχή ότι η λέξη Έρως κακώς εννοείται πως εκφράζει (ειδικότερα) το σαρκικό πάθος και την σχέση με την ή τον σύντροφο που επίλεξε για να ικανοποιήσει το αρχέγονο ένστικτο της διαιώνισης του είδους.
«Ο έρωτας είναι μέθεξη αλλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να βιώσουν τον απόλυτο έρωτα» τάδε έφη : Μιχάλης Τσιανίκας  (μέθεξη : ψυχική συνάντηση, επαφή, επικοινωνία, επικοινωνία ανάμεσα στον αισθητό κόσμο και τον κόσμο των ιδεών)

Έρωτας είναι η ψυχική ευδαιμονική κατάσταση που αισθανόμαστε όταν βιώνουμε ένα έντονο συναίσθημα ολοκλήρωσης.
Έρωτας είναι το ευδαιμονικό συναίσθημα που αισθάνονται κάποιοι όταν αλληλοσυμπληρώνουν ο ένας τον άλλο ψυχικά και πνευματικά με απώτερο στόχο να κατακτήσουν την ηδονή της γνώσης.
Έρωτας είναι το ευδαιμονικό συναίσθημα που δημιουργείται από την ομορφιά του ψυχικού κόσμου κάποιου π.χ. επειδή ένα άτομο είναι ανοιχτόκαρδο, ευδιάθετο, φέρεται με παρρησία & ευγένεια.
Έρωτας είναι το ηδονικό συναίσθημα που αισθάνεται κάποιος βλέποντας ένα ηλιοβασίλεμα ή μια χαραυγή.
Έρωτας είναι η ευδαιμονική επιθυμία που σε προτρέπει να συναναστρέφεσαι με κάποιον συνάνθρωπο σου.
Έρωτας είναι το υπέροχο συναίσθημα της πνευματικής έξαψης που νιώθεις κατά την ενασχόληση σου με την φιλοσοφία.
Ερωτευμένος/η μπορεί είσαι με κάποιον που εξάπτει την φαντασία σου.
Οι ερασιτέχνες είναι εραστές της τέχνης

Οι διανοούμενοι είναι άνθρωποι εραστές της γνώσης

Για τον Έρωτα είπαν :

Κανείς δεν ξέχασε ποτέ την επίσκεψη αυτής της δύναμης, στο νου και στην καρδιά του, που έκανε το καθετί νέο και που του έφερε την αυγή της μουσικής, της ποίησης και της τέχνης. Τάδε έφη, άγνωστος

Οι άνθρωποι ονόμασαν τον Έρωτα φτερωτό, γιατί έχει φτερά. Οι Θεοί τον ονόμασαν έτσι, γιατί έχει τη δύναμη να δίνει φτερά. Πλάτων

«Η γιατρειά για τον έρωτα εξακολουθεί να είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εκείνο το παλιό δραστικό φάρμακο: Η ανταπόδοση αγάπη». Φρίντριχ Νίτσε
Ο έρωτας της ψυχής είναι πολύ ανώτερος από τον έρωτα του σώματος. Ξενοφών Αρχαίος ιστορικός 430-355 π.Χ.
Υπάρχει ένα αδιάψευστο στοιχείο με το οποίο αναγνωρίζεις ότι αγαπάς κάποιον ερωτικά, κι αυτό είναι όταν το πρόσωπό του σου προκαλεί μεγαλύτερη επιθυμία από οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος.  Michel Tournier, 1924-2016, Γάλλος συγγραφέας
​Δεν είναι τυχαίος ο μύθος του Έρωτα με την ψυχή

Για τον Έρωτα είπαν:

Το να είσαι ερωτευμένος σημαίνει να είσαι έκπληκτος. Όταν η έκπληξη χαθεί, είναι το τέλος. Frédéric Beigbeder, 1965 - Γάλλος κριτικός λογοτεχνίας.
Η ζωή είναι ένα λουλούδι κι ο έρωτας το μέλι του. Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας
​Ο έρωτας είναι το πιο δυνατό από όλα τα πάθη, γιατί προσβάλλει ταυτοχρόνως το κεφάλι, την καρδιά και τις αισθήσεις. Λάο Τσε, 6ος αιώνας π.Χ., Κινέζος φιλόσοφος
​Το γυμνό σου κορμί θα πρέπει να ανήκει μόνο σ’ εκείνους που ερωτεύονται τη γυμνή σου ψυχή. Τσάρλι Τσάπλιν, 1889-1977, Βρετανός ηθοποιός

Παρακάτω θα επιχειρήσω να δώσω μια θυμοσοφική εξήγηση της Ουράνιας και της Πάνδημου Αφροδίτης του Πλάτωνα και την σχέσει με τον έρωτα και τον ίμερο.

Ας εξετάσουμε αρχικά τον μύθο της θεάς Αφροδίτης
Η Αφροδίτη κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία και θρησκεία είναι η θεά του έρωτα, της ομορφιάς, της σεξουαλικότητας, της ηδονής και της τεκνοποίησης. Η αντίστοιχη θεότητα της Αρχαίων Ρωμαίων ήταν η Βένους (λατινικά: Venus), ενώ παρουσιάζει και πολλά κοινά στοιχεία με την αιγυπτιακή θεά Άθωρ.

Σε αυτήν οφείλει το όνομά του ο πλανήτης Αφροδίτη.
Η Αφροδίτη είναι ένα θηλυκό μυθολογικό αρχέτυπο. Σε όλο τον αρχαίο κόσμο έρχεται κανείς αντιμέτωπος με το αρχέτυπο της μητέρας θεάς. Όντας συνδεδεμένη με μια ατελείωτη σειρά φαινομένων -αγάπη, γέννηση, θάνατο, γονιμότητα, πόλεμο, ύφανση, μαγεία, συγγένεια, γάμο, παρθενία, πένθος κ.τ.λ.– στη θεά απευθυνόταν το μεγαλύτερο κομμάτι της τελετουργικής δράσης που χαρακτηρίζει ένα σημαντικό κομμάτι του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι τίτλοι της, που αποδίδουν τους τομείς επιρροής της είναι αναρίθμητοι: Βασίλισσα του ουρανού, Πολεμίστρια, Κόρη, Πόρνη, Μητέρα-γη, Βασίλισσα του κάτω κόσμου, κ.τ.λ. Παρόλο που η λατρεία της δε διαπερνά τον κόσμο πλέον, όπως στα αρχαία χρόνια, είναι ακόμα πολύ ζωντανή, μετουσιωμένη βαθμιαία και αφομοιωμένη στα αρχέτυπα της σύγχρονης θρησκευτικής εμπειρίας. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, ότι διάφορες πτυχές της λατρείας της θεάς-μητέρας απορροφήθηκαν από τη λατρεία της Παρθένου Μαρίας.

Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι η θέα Αφροδίτη δεν ενσάρκωνε μια θεϊκή ιδιότητα αλλά πολλές.
Και ερωτώ, γιατί να μην ενσαρκώνουν και οι ακόλουθοι της (έρωτας, Αντέρως και ο ίμερος) και αυτοί πολλές και διαφορετικές ιδιότητες ;
Μήπως ορμώμενος από τις διαφορετικές αυτές ιδιότητες οι φιλόσοφοι μίλησαν για τις δύο τύπους αγάπης, το Σαρκικό Έρωτα(ίμερο) και τον Θείο Έρωτα.
Ο Σωκράτης αντιλαμβανόταν τον Θείο Έρωτα. σαν μια επιθυμία για την κατάκτηση της γνώσης και της σοφίας.
Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι ο έρωτας είναι μια εφαρμογή της ηθικής και της αρετής. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι υπάρχει ως ιδέα, και δεν έχει σχέση με τον ίμερο που είναι φθαρτός και παροδικός.
Ο έρωτας που αφορά το θείο είναι για τον Πλάτωνα μια ιδέα γεμάτη πάθος, αλλά όχι για τη σαρκική επαφή, αλλά για το ηθικό κάλλος(αρετή).
Για τη Διοτίμα και τον Σωκράτη γενικότερα, η πιο σωστή χρήση της αγάπης των ανθρωπίνων όντων είναι να κατευθύνει το μυαλό κάποιου μέσο του έρωτα, στην κατάκτηση της ευδαιμονίας και της αθανασίας.

Στον δρόμο για την κατάκτηση της ευδαιμονίας ο πραγματικός Έρωτας ,είναι τα όμορφα ή υπέροχα άλλα άτομα που εμπνέουν το μυαλό και κατευθύνουν την προσοχή κάποιου στην φιλοσοφία.
Ο ίμερος δεν είναι παρά απλή υλική έλξη προς ένα όμορφο σώμα για φυσική ευχαρίστηση και αναπαραγωγή.
Όπως προείπα, από τον έρωτα μπορεί να προκύψει ό ίμερος ο οποίος συνδυαζόμενος με τον έρωτα οδηγεί στην ολοκλήρωση
Η αιτία τούτου είναι, ότι αυτή ήταν η πρωταρχική φύση και ότι κάποτε ήμασταν ολόκληροι(ψυχολογικά).
Η αναπάντεχη όμως διευκρίνηση έρχεται από την μέντορα του Σωκράτη σε θέματα που αφορούν τον έρωτα.

​Ολόκληρος ο διάλογος της Διοτίμας με τον Σωκράτη ΕΔΩ 

Η Διοτίμα όρισε ουσιαστικά ότι είναι λάθος η συσχέτιση του Έρωτα με τον ίμερο. Αυτό οφείλεται, στον τρόπο που ορίζουμε τη λέξη «έρωτας» .

«Απομονώσαμε ένα συγκεκριμένο τμήμα της έννοιας ‘έρωτας’ και του δώσαμε το όνομα του όλου, δηλαδή ‘έρως’, ενώ για τα άλλα τμήματα χρησιμοποιούμε άλλες ονομασίες».

Όμως εκείνους που στρέφονται σε άλλες εκφάνσεις του ερωτικού πάθους –απόκτηση χρημάτων, αθλητισμό, φιλοσοφία- ούτε ερωτευμένους ούτε εραστές τους χαρακτηρίζουμε. Μόνο όσοι με ιδιαίτερη ζέση και επίδοση στρέφονται σε μια ορισμένη έκφανση του έρωτα παίρνουν το όνομα του όλου, οπότε κάνουμε λόγο για ‘ερωτικό συναίσθημα’, ‘ερωτεύομαι’, ‘εραστής’»
«Με τη γενική έννοια του όρου ‘έρωτας’ εννοούμε τον πόθο των αγαθών και της ευδαιμονίας.
Ο τρόπος αναζήτησης της ευδαιμονίας είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ όλων όσων θα μπορούσαν να ονομαστούν με την γενική έννοια «εραστής». Όποιος χρησιμοποιεί ως μέσο τη φιλοσοφία λέγεται «φιλόσοφος, όποιος επιδίδεται στον αθλητισμό «αθλητής» ενώ όποιος απευθύνεται στο σεξ «εραστής».
Και αυτοί που λένε ότι εραστές είναι αυτοί που επιθυμούν το «άλλο μισό του εαυτού τους» δεν είναι ακριβείς. Ο έρωτας δεν έχει να κάνει με την αναζήτηση του άλλου μισού ούτε με την ολοκλήρωση του όλου, Αλλά με την αναζήτηση για αυτό που είναι κατά βάση καλό. «Το μόνο που ερωτεύεται ο άνθρωπος δεν είναι παρά το καλό» και επιδιώκει να το αποκτήσει και να το κατέχει παντοτινά.
Ο Έρωτας βρίσκεται ανάμεσα στο κάλλος και την ασχήμια εννοώντας τη σοφία και την άγνοια. Ο ερωτευμένος επιθυμεί να κάνει δικά του τα ωραία και τα αγαθά, για να γίνει ευδαίμων.
Στο συμπόσιο του Πλάτωνα μετείχε και ο Αριστοφάνης.
Ο Αριστοφάνης, είχε κάνει διαφοροποίηση μεταξύ ενάρετου (καλού) και χυδαίου (κακού) έρωτα, είπε μόνο πως ο έρωτας είναι εξ ορισμού μία θετική δύναμη έμπνευσης και στοργής, που οδηγεί όποιον είναι ειλικρινής στη φύση του και πιστός στις απαιτήσεις του Έρωτα, στην πνευματική ανόρθωση. Ο μόνος «έρωτας» που νοείται κατά τον Αριστοφάνη στο συμπόσιο είναι αυτός που θα έχει σαν αποτέλεσμα, τελικά, την ευδαιμονία, οτιδήποτε άλλο δε νοείται να ονομαστεί έρως. Ο έρωτας δεν εμφανίζεται μεταξύ μόνο δυο ανθρώπων, αλλά μπορεί κάποιος /α να είναι ερωτευμένος/ νη με πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα (πραγματική Φιλία)

Ο Έρωτας είναι σημαντικός γιατί :

- Δίνει νόημα και ουσία στη ζωή του ατόμου και την ομορφαίνει.

- Βοηθά το άτομο να ξεφύγει από τη στενή έννοια του «εγώ» και να μοιραστεί συναισθήματα και εμπειρίες.

- Τονώνει την αυτοπεποίθηση, εφόσον αισθάνεται το άτομο ότι είναι αποδεκτό και με τον τρόπο αυτό γίνεται και πιο δημιουργικό σε κάθε ενασχόλησή του.

- Συσφίγγει τις ανθρώπινες σχέσεις.

- Αποτελεί πηγή έμπνευσης

Ο Μέγιστος Έρωτας συνάπτεται μεταξύ Φίλων(ανεξαρτήτου φύλλου - το ανέφερα πιο πάνω και το ξανά γράφω- ο Έρωτας δεν έχει καμία σχέση με το σεξ) Ο έρωτας είναι βιοπρόγραμμα αρχέγονης προέλευσης, με απώτερο σκοπό την επιβίωση. Τόσο της ατομικής επιβίωσης(εγώ) όσο και της συλλογικής επιβίωσης(κοινοτική).
Ως προς την πρώτη σκοπιμότητα της ατομικής επιβίωσης κατευθύνεται κυρίως ο έρωτας, και προς την δεύτερη της συλλογικής επιβίωσης κυρίως η αγάπη.
Η φιλία είναι το πιο προσωπικό είδος σχέσης.
Η φιλία είναι θησαυρός του ώριμου και άξιου ανθρώπου και προσφέρεται σ’ έναν επίσης ώριμο και άξιο άνθρωπο.

Η φιλία είναι το «μέρος» όπου ο Έρωτας εξελίσσετε και ακμάζει. Ο φίλος είναι ο παραστάτης που θα ενθαρρύνει και θα βοηθήσει τον νέο άνθρωπο να μην κάνει σφάλματα (ανοησίες, αστοχίες, απρέπειες), ο οδηγός στο σωστό δρόμο, στις κακοτοπιές της ζωής. Η φιλία στους ηλικιωμένους προσφέρει ό,τι αυτοί χρειάζονται δηλαδή την παρηγοριά, την περίθαλψη, τη φροντίδα του φίλου, επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους από σωματική ανεπάρκεια ή πνευματική αδυναμία. Τέλος, σε εκείνους που βρίσκονται στην ακμή της ηλικίας τους, ο φίλος είναι βοηθός στις καλές πράξεις, σύμβουλος και συνεργάτης στα ενάρετα έργα και το δίχτυ προστασίας από ανόσιες πράξεις.

Ποια είναι η αξία της φιλίας;

- Συμβάλλει στην κοινωνικοποίηση του ατόμου.

- Ισχυροποιεί τους δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων.

- Προσφέρει συντροφικότητα και αναπτύσσει το αίσθημα του αλτρουισμού και της συμπαράστασης.

- Βοηθά το άτομο να αποβάλει την εγωκεντρική του διάθεση και να μάθει να μοιράζεται.

- Ενισχύει την αυτοπεποίθηση του ατόμου, εφόσον γίνεται αποδεκτό και διαμορφώνει σταδιακά την ταυτότητα και την προσωπικότητά του.

- Τροφοδοτεί το άτομο με αίσθημα ασφάλειας και προστασίας.

- Διασφαλίζει την εύρυθμη και αρμονική συνύπαρξη μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας, μειώνοντας ταυτόχρονα τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας (βία, τρομοκρατία, εγκληματικότητα)
Χαρακτηριστικά του Έρωτα είναι :
- ο έντονος ενθουσιασμός
- η εξιδανίκευση του συνανθρώπου.

- η Φιλαλληλία δηλαδή η αγάπη και το ειλικρινές ενδιαφέρον προς τον άλλο, προς τον πλησίον 

Ο ίμερος είναι πρωτόγονο συναίσθημα με αποκλειστικό στόχο την αναπαραγωγή και διαιώνιση του είδους, ενώ ο έρωτας είναι ανώτερο συναίσθημα που δημιουργήθηκε όταν οι άνθρωποι άρχισαν να δρουν σε ομάδες και απέκτησαν μια πρωτόγονη μορφή φιλίας που βασίζονταν στην αμοιβαία ωφέλεια (επικουρία φιλία: Πᾶσα φιλία δι ἑαυτὴν αἱρετὴ ἀρχὴν δὲ εἴληφεν ἀπὸ τῆς ὠφελείας. Κάθε φιλία την επιλέγουμε για τη φιλία αυτή καθεαυτή, και ξεκινάει με γνώμονα την ωφέλεια.) Και πια είναι η αμοιβαία ωφέλεια για τους πρώτους ανθρώπους ;Η κατανόηση ότι η ομαδικότητα προσφέρει ασφάλεια, η συνεργασία βοηθά στις δύσκολες συνθήκες κ.τ.λ. Μέσα από την ομαδικότητα ο ανθρώπινος εγκέφαλος έκανε ένα μέγιστο δώρο προς τον άνθρωπο, του χάρισε την δυνατότητα του λόγου. Μέσα από τον λόγο το ανθρώπινο είδος κατόρθωσε να αναπτύξει περαιτέρω την συνεργασία, μέσο της δημιουργίας των συναισθημάτων. Έτσι μέσο της ομαδικότητας δημιουργήθηκε το συναίσθημα της φίλιας όπου βασίστηκε ο πυρήνας της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους η κοινότητα.

Και ο έρωτας είναι θέμα χημείας.

Ο έρωτας έχει άμεση σχέση με την ψυχολογία, και με το νευρικό σύστημα.

Ο έρωτας βασίζετε στην εν συναίσθηση(δηλαδή μπορούμε να μπούμε στα παπούτσια του άλλου), και κυρίως στην αυτογνωσία(δηλαδή να αναγνωρίσουμε τις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες)
Όταν το άτομο κατορθώνει να ικανοποιεί τις πραγματικές του ανάγκες τότε στο σώμα του γίνεται έκρηξη ορμονών όπως η :
Οξυτοκίνη (ωκυτοκίνη) Η ορμόνη αυτή βοηθά στο να δημιουργηθούν και να εδραιωθούν δεσμοί αγάπης.
Από αυτή την ορμόνη δημιουργείται και η αίσθηση της στοργής.
Η οκυτοκίνη είναι μία ισχυρή ορμόνη που παράγεται στους άντρες και τις γυναίκες και ενισχύει το αίσθημα της σύνδεσης, της εγγύτητας, της οικειότητας, δημιουργεί αίσθημα ικανοποίησης, ασφάλειας , ηρεμίας, γενναιοδωρίας, νιώθουμε πιο χαλαροί, και μειώνεται η αίσθηση του φόβου. Διεγείρει τα άτομα στο να είναι μαζί και να συνυπάρχουν
Αγγειοπρεσίνη σχετίζεται με το συναισθηματικό δέσιμο.
Σεροτονίνη Στον εγκέφαλο, η σεροτονίνη επηρεάζει τα επίπεδα της διάθεσης, του άγχους και της ευδαιμονίας.

Η σεροτονίνη εμφανίζεται να αναστέλλει την σεξουαλική δραστηριότητα. Επιλεκτικοί αναστολείς της πρόσληψης της σεροτονίνης(SSRIs) αυξάνουν τα επίπεδα της σεροτονίνης σε ανθρώπους με κατάθλιψη, αλλά το 40% των ανθρώπων που παίρνουν τα συγκεκριμένα φάρμακα έχουν συμπτώματα σεξουαλικής δυσλειτουργίας.
Ενδορφίνες Η δράση τους είναι ιδιαιτέρως ευεργετική, καθώς μας ηρεμούν, γεννούν αίσθημα ευδαιμονίας, βελτιώνουν τη διάθεση εξουδετερώνοντας τα υψηλά επίπεδα της αδρεναλίνης, που προκαλεί το στρες , ισχυροποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα και καθυστερούν την εξέλιξη της γήρανσης.

Άλλο Έρωτας και άλλο ίμερος

Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα αντιλαμβάνονται ως έρωτα, δεν είναι έρωτας αλλά ίμερος.

ίμερος( αρχαία ελληνική ἵμερος)= η επιθυμία, ο πόθος

Ὁ ἵμερος, τοῦ ἱμέρου η αρχική λέξη μας, που προέρχεται από το ρήμα ἱμείρω, που σημαίνει ποθώ, θέλω πολύ.

«Η σεξουαλική σχέση δεν είναι μια προσωπική σχέση. Μπορεί να είναι ασυγκράτητη και παθιασμένη ανάμεσα σε δύο πρόσωπα που δεν θα μπορούσαν να υποφέρουν ο ένας τον άλλο ούτε μια μέρα σε οποιαδήποτε άλλου είδους σχέση. George Bernard Shaw, 1856-1950»

​Κατά την Μυθολογία

Ο ίμερος ήταν Δαίμονας που ανήκε στην ακολουθία της θεάς Αφροδίτης, όπως ο Πόθος και η Πειθώ. Ο Ίμερος ήταν η προσωποποίηση της σφοδρής σεξουαλικής επιθυμίας.
Ο Ησίοδος στη «Θεογονία» του τον μνημονεύει ως αδελφό του Έρωτα και του Αντέρωτα, και γιο της Αφροδίτης και του θεού Άρη. Επίσης, συνδέεται με τις Χάριτες και τις Μούσες.
Ίμερος: είναι σεξουαλική επιθυμία , ο σεξουαλικός πόθος.

ἱμερόφωνος: αυτός που έχει φωνή γεμάτη πόθο(λαγνεία)

ἱμερόεις: αυτός που διεγείρει πόθο, επιθυμία, ο θελκτικός

ιμεροδερκής: έβλεπε με βλέμμα λάγνο, γεμάτο επιθυμία.

Ο Ίμερος είναι θεός που έχει πολύ κοντινά χαρακτηριστικά με τον Έρωτα, κατοικεί κοντά στην κορυφή του Ολύμπου μαζί με τις Μούσες και τις Χάριτες.
Το σαρκικό πάθος αναφέρεται στην σεξουαλική επιθυμία με στόχο αναπαραγωγή και διαιώνιση του είδους και όχι στον Έρωτα.
Για να συναντήσουμε τον έρωτα, πρέπει να εγκαταλείψουμε τους άγριους χώρους του ζώου και να μεταφερθούμε στα ήμερα δώματα
του ανθρώπου.

Αν υπάρχει Έρωτας ανάμεσα σε δυο ανθρώπους του αντίθετου φύλου δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε θα μετατραπεί σε σεξουαλική επιθυμία.(σεξουαλική επιθυμία δηλαδή να ικανοποιήσεις την ζωηρή έλξη μεταξύ δύο προσώπων του αντίθετου φύλλου που έχουν σαν πρωταρχικό σκοπό«το πρωτόγονο ένστικτο την συνουσία για αναπαραγωγή και τη συνέχιση του είδους.)
Μπορεί να συμβεί, αλλά αυτό όμως δεν είναι απαραίτητο απότοκο ενός έρωτα.(απότοκο :που παράγεται ως αποτέλεσμα από προηγούμενο γεγονός).
Τα εξωτερικά βιολογικά χαρακτηριστικά κυρίως παίζουν ρόλο στην έλξη για συνουσία.
Λέμε ότι ο Έρωτας είναι τυφλός, λάθος, ο ίμερος είναι τυφλός γιατί βασίζεται στης ορμόνες και στην χημεία, ο έρωτας βασίζετε στην ενσυναίσθηση και κυρίως στην αυτογνωσία(δηλαδή να αναγνωρίσουμε τις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες μας).
Όταν γνωρίζουμε καλά τον εαυτό μας. γνωρίζουμε τις ανάγκες μας (ψυχικές και υλικές), γνωρίζουμε τα πραγματικά θέλω μας και όχι αυτά που μας επιβάλει το κοινωνικό περιβάλλον μας, και αναγνωρίζοντας τα ελαττώματα μας, και έχοντας αποδεχθεί όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε,με πιο απλά λόγια έχοντας αυτογνωσία μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε τα άτομα με τα οποία έχουμε πραγματική μέθεξη (ψυχική συνάντηση, επαφή, επικοινωνία).

Όταν μπαίνουμε στα παπούτσια του άλλου μέσο του ελέους (εν συναίσθηση), όταν γνωρίζουμε καλά τον συνάνθρωπο μας, όταν γνωρίζουμε την καλαισθησία του, τις ηθικές του αξίες(ιδανικά), τη λάμψη του πνεύματός του, την δημιουργική του ορμή, και αν αυτά καλύπτουν τις δικές μας πραγματικές ψυχολογικές ανάγκες και τα πραγματικά μας ψυχολογικά θέλω τότε η σχέση προχωρεί στον έρωτα.
Αυτό είναι Έρως , όταν όμως γνωρίζουμε κάποιον ή κάποια για πρώτη φορά και αισθανόμαστε έλξη(ίμερο) για τον/την απέναντι, είναι γιατί θέλουμε να ικανοποιήσουμε το πρωτόγονο ένστικτο της διαιώνισης του είδους.
Όταν δεν ξέρεις τα ψυχικά χαρίσματα που έχει, δεν γνωρίζεις τον χαρακτήρα του, απλά και μόνο από την όψη αισθάνεσαι έλξη, αυτό υποσυνείδητα πηγάζει από τον συνδυασμό, βιολογικών (ορμονικών) και κοινωνικών παραγόντων.

Ο έρωτας είναι πολύ μεγαλύτερο συναίσθημα από την επιθυμία για συνουσία.
Πρωταρχικός σκοπός της συνουσίας είναι η αναπαραγωγή για τη συνέχιση του είδους, αν και συχνά, μεταξύ ανθρώπων, γίνεται μόνο για ευχαρίστηση.

Και το σεξ είναι θέμα χημείας αλλά δεν είναι Έρωτας.

Ήρθε η ώρα η απατηλή καρδιοκεντρική θεωρία της αγάπης να εγκαταλειφθεί, η σύγχρονη επιστήμη όχι μόνο έχει απορρίψει την καρδιά ως έδρα της αγάπης, αλλά σημειώνει πρόοδο στον εντοπισμό συγκεκριμένων δομών του εγκεφάλου που εμπλέκονται στις γνωστικές, και συναισθηματικές συμπεριφορές της αγάπης, του έρωτα, και του ίμερου.
Τα τελευταία χρόνια η νευροενδοκρινολογία έχει εξηγήσει σχεδόν ολοκληρωτικά την σχέση του εγκεφάλου με το συναίσθημα & την συμπεριφορά.
Σύμφωνα με έρευνες από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας υπάρχουν γονίδια στον εγκέφαλο τα οποία, προτού ακόμη σχηματιστούν οι ωοθήκες και οι όρχεις, ρυθμίζουν τη σεξουαλική διαφοροποίηση του εγκεφάλου και είναι καθοριστικά στη δημιουργία των διαφορών που υπάρχουν μεταξύ των ανδρών και των γυναικών.

Για την ιστορία

Ο επιστήμονας που πιστώνεται την ανακάλυψη της σχέσης μεταξύ της ψυχής και του εγκεφάλου ήταν ο Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης (γύρω στο 520 - 450 π.Χ.), ο οποίος έζησε στην αποικία του Κρότωνα όπου μιλούσαν ελληνικά (της σημερινής νότιας Ιταλίας). Πιστεύεται ότι ο Αλκμαίων οδηγήθηκε στο εκπληκτικό συμπέρασμά του παρατηρώντας ότι όλες οι αισθήσεις συνδέονται με τον εγκέφαλο μέσω δομών μορφής καναλιού. Σήμερα, τα αποκαλούμε νεύρα.

Η θεωρία του Αλκμαίονα πιστεύεται ότι κληροδοτήθηκε στο νησί της Κω, όπου εργαζόταν ο Ιπποκράτης (460-370 π.Χ.), ο πιο σημαντικός ιατρός της αρχαιότητας. Ο Ιπποκράτης εξέφρασε μια εκπληκτικά σύγχρονη άποψη:

«Οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν ότι από τον εγκέφαλο, και από τον εγκέφαλο μόνο, γεννιούνται οι απολαύσεις μας, οι χαρές, το γέλιο και τα αστεία, καθώς και οι λύπες, ο πόνος, και τα δάκρυα μας. Μέσα από αυτόν, ειδικότερα, σκεφτόμαστε, βλέπουμε, ακούμε και διακρίνουμε το άσχημο από το όμορφο, το κακό από το καλό, το ευχάριστο από το δυσάρεστο».

Ο Πλάτωνας (429-347 π.Χ.) διατήρησε την υπεροχή του εγκεφάλου και του απέδωσε την έδρα της ορθολογικής, αθάνατης ψυχής. Αλλά, στην τριμερή διαίρεση του για την ψυχή, μπέρδεψε τα θέματα και απέδωσε στην καρδιά τη συναισθηματική ψυχή.
Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.), ο οποίος ήταν μαθητής του Πλάτωνα, ο μεγαλύτερος κλασικός βιολόγος και ο πρώτος ανατόμος, παρατήρησε ότι οι άνθρωποι έχουν το μεγαλύτερο εγκέφαλο σε σχέση με το μέγεθος του σώματός τους, αλλά περιέργως είχε αποδώσει στον εγκέφαλο την λειτουργία της ψύξης του αίματος. Και τοποθέτησε την έδρα της ψυχής στην καρδιά.

Ο Επίκουρος (Σάμος,341 π.Χ–Αθήνα,270 π.Χ.) Ο λογισμός σύμφωνα με τον Επίκουρο παράγεται από το τμήμα της ψυχής που ονομάζεται “λογικόν”, το υπόλοιπο της ψυχής είναι το “άλογον”. Το σύνολο της ψυχής κατά τον Επίκουρο είναι υλικό. Ο Επίκουρος λέει ότι "η ψυχή είναι
σώμα, σώμα που αποτελείται από πολύ λεπτά μέρη.
Ο Επίκουρος ξεκαθαρίζει την υλικότητα της ψυχής και μας εντυπωσιάζει με την διάκριση του αλόγου μέρους που είναι διασκορπισμένο σε όλο το σώμα, και που είναι αυτό που το λειτουργεί, και του λογικού που είναι το κέντρο λήψης και επεξεργασίας των αισθήσεων και των πάσης φύσεως αποφάσεων κι ενεργειών κλπ.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι δεν ισχύει πια ότι το κέντρο αυτό βρίσκεται στον θώρακα(καρδιά). Το κέντρο του λογικού είναι ο εγκέφαλος, το κεντρικό νευρικό σύστημα. Tο άλογον είναι το υπόλοιπο νευρικό σύστημα, το περιφερικό, που βρίσκεται σε όλο το σώμα. Το δε σύνολον το ονομάζουμε ψυχή.

Ο Γαληνός (130-201μ.Χ.) που ήταν θαυμαστής του Ιπποκράτη,
πρότεινε ότι το ψυχικό πνεύμα (μυαλό) κατοικούσε στις κοιλίες του εγκεφάλου και, μέσω των νεύρων, δεχόταν τις αισθητηριακές πληροφορίες και ήλεχγε τους μύες.

ΣΥΝΟΥΣΙΑ - ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΣ ΠΟΘΟΣ - ΙΜΕΡΟΣ

Όταν μας κυριεύει το αρχέγονο πάθος του Ίμερου, το λογικό μέρος του εγκεφάλου «κλείνει», στον εγκέφαλό μας γίνεται μία χημική «καταιγίδα», και ο πόθος οδηγείται από την επιθυμία για σεξουαλική ικανοποίηση

Ο σεξουαλικός πόθος(ίμερος) που αισθανόμαστε για κάποιους συνανθρώπους περνά από τρεις φάσεις: τη φάση της Λαγνείας, τη φάση της Έλξης, και τη φάση της Προσκόλλησης. Τα έντονα συναισθήματα που βιώνει ο άνθρωπος σε κάθε μία από αυτές τις φάσεις οφείλονται σε συγκεκριμένες – ανά φάση – νευροχημικές ουσίες.

Η φάση της Λαγνείας

Η φάση της Λαγνείας οφείλεται στην παραγωγή τεστοστερόνης στους άντρες και οιστρογόνων στις γυναίκες, γεγονός που τους ωθεί να συνάψουν σεξουαλικές σχέσεις.
Για τον ίμερο(πόθο) ευθύνονται και οι φερομόνες. «Οι φερομόνες είναι χημικά μόρια που εκπέμπει το ανθρώπινο σώμα και υπαγορεύουν την σεξουαλική συμπεριφορά. Παρ’ ότι δεν μπορούμε συνειδητά να τις μυρίσουμε, εισέρχονται μέσω του οσφρητικού συστήματος στον εγκέφαλο και καθιστούν κάποιον ελκυστικό για εμάς». Ρόλο για να θεωρήσουμε τον απέναντί μας ελκυστικό παίζουν «και άλλες αισθητήριες ενδείξεις», προσθέτει, όπως η μυρωδιά, το άγγιγμα και το πώς ηχούν όσα λέει στ’ αυτιά μας.
Η διέγερση του ενστίκτου αναπαραγωγής γίνεται με σωματικά ερεθίσματα, όπως τις χημικές εκκρίσεις, οσμές, μορφολογία σώματος που κινητοποιούν όλα αυτά το μηχανισμό της πρόσκλησης για συνεύρεση.
«Η μυρωδιά παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στον ίμερο(πόθο) και είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που εντάσσονται στις πολιτισμικές προδιαγραφές της ελκυστικότητας», εξηγεί. «Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι για να μας έλξη ένα άτομο σεξουαλικά πρέπει να ενεργοποιηθούν διάφορες νευροχημικές διεργασίες και να υπάρξουν πολυάριθμα εξωτερικά ερεθίσματα, καθώς και η κουλτούρα μας».
Οι προαναφερθείσες χημικές ουσίες και ορμόνες απελευθερώνονται όταν ποθούμε σεξουαλικά, για να εξασφαλίσουν ότι θα ζευγαρώσουμε
Η παραγωγή φερομονών σχετίζεται και με το ανοσοποιητικό σύστημα. Θεωρείται ότι πρόκειται για μια προσπάθεια του οργανισμού να επιλέξει -βάσει της μυρωδιάς- τον ιδανικό σύντροφο, ώστε να υπάρχει η μεγαλύτερη δυνατή συμβατότητα των ανοσοποιητικών συστημάτων των δύο ατόμων, με απώτερο σκοπό να αποκτήσουν γερά παιδιά.

Η φάση της Έλξης

Κατά την φάση της έλξης απελευθερώνεται Αδρεναλίνη, Ντοπαμίνη και Σεροτονίνη, νευροδιαβιβαστές που ευθύνονται για τη ρύθμιση συναισθημάτων χαράς, ευτυχίας και ενθουσιασμού. Το αποτέλεσμα είναι ένα αίσθημα ηδονής.
Αδρεναλίνη (Στα αρχικά στάδια του ίμερου, αυξάνονται τα επίπεδα της αδρεναλίνης και της κορτιζόλης στο αίμα. Έτσι αρχίζουμε να ιδρώνουμε, να έχουμε αγωνία και να ξηραίνεται το στόμα μας!).
Ντοπαμίνη (,Αυτή η χημική ουσία διεγείρει «την επιθυμία και την ανταμοιβή», ενεργοποιώντας μια έντονη βιασύνη της ευχαρίστησης.)
Σεροτονίνη (Μία από τις πιο σημαντικές ουσίες, που μπορεί να εξηγήσει γιατί όταν ποθούμε κάποιον /α, είμαστε βυθισμένοι σε σκέψεις.
Στο στάδιο έλξης(πόθου- ίμερου), ο άνθρωπος έχει χαμηλότερα επίπεδα σεροτονίνης. Η σεροτονίνη εμφανίζεται να αναστέλλει την σεξουαλική δραστηριότητα. Επιλεκτικοί αναστολείς της πρόσληψης της σεροτονίνης(SSRIs) αυξάνουν τα επίπεδα της σεροτονίνης σε ανθρώπους με κατάθλιψη, αλλά το 40% των ανθρώπων που παίρνουν τα συγκεκριμένα φάρμακα έχουν συμπτώματα σεξουαλικής δυσλειτουργίας.
Ενδέχεται επίσης η γνωστή φράση "κόμπος στο στομάχι" να μη βγήκε τυχαία καθώς η σεροτονίνη συμμετέχει στις διεργασίες πρόσληψης τροφής.)
Μετά από ένα διάστημα, περίπου 18 μηνών έως 4 ετών, ο εγκέφαλός μας αποκτά ανοχή στα διεγερτικά του ίμερου(πόθου), και αρχίζει να απελευθερώνει ενδορφίνες.,
Οι ενδορφίνες είναι τα φυσικά παυσίπονα του σώματος, είναι σαν τα οπιοειδή, ηρεμούν το άγχος προσφέροντας ανακούφιση του πόνου και μείωση του στρες. Παράγουν μια γενική αίσθηση ευημερίας, και σχετίζονται με τα συναισθήματα της σύνδεσης, της άνεσης και της ασφάλειας.
Όπως η ντοπαμίνη και η νοραδρεναλίνη, οι ενδορφίνες απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια του σεξ, της φυσικής επαφής, της άσκησης, και σε άλλες δραστηριότητες
Φενιλεθιλαμίνη, ντοπαμίνη, σεροτονίνη Πρόκειται για ορμόνες που επιδρούν στην σεξουαλική διάθεση. Και επιβεβαιώνουν τη ρήση ότι το σεξ είναι θέμα χημείας.
Η προλακτίνη η οποία επίσης εκκρίνεται κατά τον οργασμό είναι υπεύθυνη για την αίσθηση της ικανοποίησης.

                             Η φάση της Προσκόλλησης

Η φάση της Προσκόλλησης(σεξουαλικός έρωτας) Κατά την φάση αυτή, δημιουργούνται συναισθηματικοί δεσμοί. Τα χημικά αυτά συνιστούν οι ορμόνες Οκυτοκίνη, Βασοπρεσσίνη και Αγγειοπρεσίνη
Το συναίσθημα ενεργοποιείται όταν η ορμόνη οξυτοκίνη (ωκυτοκίνη), γνωστή αλλιώς ως «η ορμόνη της αγκαλιάς και της αγάπης». Η οξυτοκίνη απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια του τοκετού και κατά τον οργασμό. Η ορμόνη αυτή βοηθά στο να δημιουργηθούν και να εδραιωθούν δεσμοί αγάπης μεταξύ μητέρας και παιδιού, ενεργεί με ανάλογο τρόπο και μεταξύ όσων ποθούν ένα άλλο άτομο σεξουαλικά.
Η ωκυτοκίνη Είναι η ορμόνη της αφής και της μονογαμίας. Διεγείρει τα άτομα στο να είναι μαζί και να συνυπάρχουν. Από αυτή την ορμόνη δημιουργείται και η αίσθηση της στοργής. Η οκυτοκίνη είναι μία ισχυρή ορμόνη που παράγεται στους άντρες και τις γυναίκες και ενισχύει το αίσθημα της σύνδεσης, της εγγύτητας της οικειότητας που δημιουργείται ανάμεσα στο ζευγάρι, δημιουργεί αίσθημα ικανοποίησης, ασφάλειας , ηρεμίας, γενναιοδωρίας, νιώθουμε πιο χαλαροί, και μειώνεται η αίσθηση του φόβου.
Η Βασοπρεσσίνη ενισχύει τη μακροπρόθεσμη δέσμευση του ζευγαριού που εκλύεται μετά την σεξουαλική συνεύρεση.
Πρόκειται για την ορμόνη που σχετίζεται με τα νεφρά και ελέγχει το αίσθημα της δίψας. Η ίδια αυτή ορμόνη αυξάνει την αφοσίωση του ενός ατόμου στο άλλο και ενισχύει την τάση τους να προστατεύουν το σύντροφό τους από άλλους επίδοξους διεκδικητές.
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2004, φέρεται να είναι υπεύθυνη για τη θεμελίωση της πίστης ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που έχει εισέλθει στη φάση Προσκόλλησης.
Αγγειοπρεσίνη είναι μία αντιδιουρητική ορμόνη, η οποία έχει αποδειχθεί πως σχετίζεται και με το συναισθηματικό δέσιμο.
Μία μελέτη του 2008 έδειξε πως ορισμένες γενετικές μεταλλαγές στον υποδοχέα της αγγειοπρεσίνης σχετίζονται με την απιστία και τον φόβο της δέσμευσης.
Τελικά η επιστήμη αποφάνθηκε ο συντονισμός όλων αυτών των ορμονών γίνεται από τον εγκέφαλο με βάση την μνήμη και καθοδήγηση από διάφορα γονίδια

Σύγχρονες παρανοήσεις

Η εικαστική ιστορία δικαιολογεί τις ανατομικές ανακρίβειες: μύτη κάτω, δύο καμπύλες ψηλά - καμιά αληθινή καρδιά δεν έχει αυτό το σχήμα. Μόνο εκείνη που ζωγράφισε ο Francesco da Barberino, γύρω στο 1300, κι από τότε καθιερώθηκε ως σύμβολο του πάθους.

Το βέλος στην καρδιά

Πολλοί νομίζουν ότι το βέλος στην καρδία προέρχεται από τον φτερωτό θεό έρωτα κάνουν όμως λάθος όσο και να έψαξα δεν αναφέρεται πουθενά ότι ο έρως χτυπούσε στην καρδία, η καρδιά και το βέλος μάλλον προέκυψε από την δυναστεία Túdor (1485-1603) ή οποία προσφέρει μια εξήγηση για τα... βέλη που ματώνουν κάθε λογής καρδιές (σε σκίτσα, υφάσματα, κ.λ.π.). Στην αργκό της εποχής, η λέξη καρδιά παρέπεμπε στο αιδοίο. «χρειάζεται να εισβάλει κάτι μακρύ και σκληρόστη μαλακή κόκκινη καρδιά για να μπορέσει να νιώσει τον ίμερο και να γεννήσει παιδιά». Απορεί κανείς που επελέγη ως σύμβολο το βέλος;

Για το σεξ είπαν :

«Η επιθυμία να δει κάποιος τα ιδιαίτερα όργανα κάθε φύλου εκτεθειμένα είναι ένα θεμελιώδες ανθρώπινο ένστικτο». Sigmund Freud

«Ο εγκέφαλος θεωρείται ως ένα προσάρτημα των γεννητικών αδένων». Carl Jung

Η ένωση των πνευμάτων είναι πολύ πιο μεγαλειώδης από την ένωση των σωμάτων. Έρασμος, 1469-1536, Ολλανδός ουμανιστής

Το σεξ είναι στη ρίζα της ζωής, και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε να σεβόμαστε τη ζωή αν δεν μάθουμε να καταλαβαίνουμε το σεξ. Havelock Ellis, 1859-1939, Βρετανός ψυχολόγος

Είναι η σεξουαλική ενέργεια που εξουσιάζει τη δομή των συναισθημάτων και της σκέψης του ανθρώπου. Βίλχεμ Ράιχ, 1897-1957, Αυστριακός ψυχαναλυτής
Αν αντικαθιστούσαν τη λέξη «αγάπη» με τη λέξη «πόθος» στα σημερινά τραγούδια, θα ήταν πιο κοντά στην αλήθεια. Σύλβια Πλαθ, 1932-1963, Αμερικανίδα ποιήτρια & συγγραφέας
Ο έρωτας της ψυχής είναι πολύ ανώτερος από τον έρωτας του σώματος. Ξενοφών Αρχαίος Ιστορικός 430-355 π.χ.

ΕΙΡΗΝΗ

Όταν αγαπάς πραγματικά την ζωή, τους συνανθρώπους σου, την φύση, δεν είναι δυνατόν να είσαι βίαιος.
Όταν αγαπάς πραγματικά δεν έχεις άλλη επιλογή από το να είσαι Πασιφιστής.
Ο στόχος του οικουμενικού ανθρώπου είναι η δημιουργία πασιφιστικών κοινοτήτων. (ο όρος πασιφισμός, που προέρχεται εκ του λατινικού pacificus, χαρακτηρίζει την ακραία έκταση της πίστης εκείνης κατά την οποία οποιαδήποτε εμπλοκή ενός κράτους σε διεξαγωγή πολέμου, κάτω υπό οποιεσδήποτε συνθήκες είναι εσφαλμένη, καθώς και το αυτό για οποιοδήποτε άτομο που συμμετέχει σ΄ αυτόν.

Πασιφισμός είναι η θεωρία που πρεσβεύει ότι η ανθρώπινη επικοινωνία πρέπει να καθορίζεται από ειρηνικές παρά από βίαιες ή εμπόλεμες σχέσεις και οι διαφορές πρέπει να διευθετούνται με ειρηνικά μέσα
Ο πασιφιστής λαός αποκηρύσσει διά παντός τον πόλεμο ως κυριαρχικό δικαίωμα του έθνους όπως και την απειλή ή χρήση βίας ως μέσον επίλυσης διεθνών διαφορών.)
Παράδειγμα η Ιαπωνία μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο και το πασιφιστικό άρθρο 9 του συντάγματος της
Ειρήνη ορισμός : Ειρήνη είναι η κατάσταση φιλίας, αμοιβαίας κατανόησης, αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπων ή κοινοτήτων , με σκοπό την πορεία προς την πρόοδο και την ευημερία, βασισμένη στο διάλογο και τις αξίες του ανθρωπισμού. Σύμφωνα με τον Έριχ Φρομ η λέξη ειρήνη χρησιμοποιείται με διττή σημασία: από τη μία με την έννοια του μη πολέμου ή της μη χρήσης βίας για την επίτευξη ορισμένων στόχων, αυτό θα ήταν ο αρνητικός της ορισμός, ενώ, αντίθετα, σύμφωνα με το θετικό της ορισμό, η ειρήνη είναι η κατάσταση της αδελφικής αρμονίας όλων των ανθρώπων.
Η ειρήνη αποτελεί την φυσική κατάσταση στην κοινωνική ζωή του ανθρώπου κατά την οποία οι σχέσεις λειτουργούν αρμονικά και χωρίς βίαιες αντιπαραθέσεις. Επιδιώκεται η διατήρησή της με τη δημιουργία εθίμων που ρυθμίζουν τις αναδυόμενες διαφορές και μέσω της σύναψης συμφωνιών μεταξύ των ανθρώπων (κοινωνικό συμβόλαιο).

Για την ιστορία...
Το όνομα προέρχεται από την θεά των Αρχαίων Ελλήνων, Ειρήνη, Κόρη του Δία και της Θέμιδας, Αδελφή της Ευνομίας και της Δίκης ήταν μια από τις Ώρες και αποτελούσε την προσωποποίηση της ειρήνης και του πλούτου. Στην τέχνη απεικονίζονταν σαν μια νεαρή όμορφη γυναίκα πουκρατούσε το Κέρας της Αμάλθειας ( γνωστό και ως Κέρας της αφθονίας, ήταν σύμβολο της αφθονίας με τη μορφή ενός μεγάλου δοχείου σε σχήμα κέρατος ζώου, το οποίο ξεχειλίζει από φυσικά προϊόντα: φρούτα, άνθη, καρύδια, κλπ.) , κρατά ένα σκήπτρο(που δηλώνει προστατεύω, υπερασπίζομαι, στηρίζω) ,και ένα πυρσό που μας δείχνει ότι ο μοναδικός δρόμο προς το ευ ζην είναι η ειρήνη .
Ο οικουμενικός άνθρωπος με όπλο τα ιδανικά της αγάπης και της ελευθερίας είναι αφύσικο να μην έχει σαν ιδανικό και την ειρήνη .
Ζώντας ειρηνικά είναι εφικτή η πραγμάτωση της ψυχικής αταραξίας , ενώ αν ζει βίαια δεν είναι εφικτό να πραγματώσει την αταραξία .

Για την ειρήνη είπαν:

“Ειρήνη υμίν” Ιησούς
“Δεν υπήρξε ποτέ καλός πόλεμος ή κακή ειρήνη” Φραγκλίνος
“Δεν υπάρχει δρόμος προς την ειρήνη. Η ειρήνη είναι ο δρόμος” Μαστ Α.
“Η κατάργηση του πολέμου και η παγίωση της ειρήνης στον κόσμο αποτελεί ένα από τα πιο ψηλά ιδανικά, προς το οποίο πρέπει να τείνει η ανθρωπότητα” Γκόντφριντ Λάιμπνιτς

“Η ειρήνη θα έρθει μόνο τότε, όταν οι αιτίες που προκαλούν τον πόλεμο κατανικηθούν. Όσο θα διαρκεί η κυριαρχία μιας χώρας πάνω στην άλλη ή η εκμετάλλευση μιας τάξης από μια άλλη, αδιάκοπα θα γίνονται προσπάθειες για την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης. Ποτέ η ειρήνη δεν μπορεί να 'ρθει απ' τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό” Παντίτ Τζαβαρχαλάλ Νεχρού

“Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος που να προτιμάει τον πόλεμο απ' την ειρήνη. Γιατί στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους, ενώ αντίθετα στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους.” Ηρόδοτος

“ Όλοι οι πόλεμοι είναι εμφύλιοι πόλεμοι, γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια.” François Fénelon.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ελευθερία είναι να μπορεί κάποιος πέραν του εαυτού του, να δρα κοινωνικά χωρίς να περιορίζεται σε εξαναγκασμούς. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος μαθαίνει να είναι μέλος μιας κοινότητας, και άνθρωπος κοινωνικός. Η ελευθερία διασφαλίζεται από τις ίσες ευκαιρίες και δυνατότητες σε όλα τα μέλη της κοινωνίας. Κατά αυτόν τον τρόπο θα λέγαμε ότι τα άτομα είναι ίσοι φορείς δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Περιλαμβάνει την ελευθερία της έκφρασης, την πολιτική ελευθερία, την ηθική ελευθερία, την ελευθερία στα πιστεύω κ.τ.λ.

-Πολιτική ελευθερία: είναι να μπορεί ο καθένας να συμμετέχει στο πολιτικό γίγνεσθαι θεσμικά με προτάσεις, επιχειρηματολογία στον διάλογο, ψήφο και έλεγχο, να είναι αυτόνομοι δηλαδή να είναι αυτοκυβερνώνται δηλαδή, να συμμετέχουν στην νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία χωρίς αντιπροσώπους.
Όλοι οι πολίτες μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας έχουν δικαίωμα ψήφου, συμμετοχή στην διαμόρφωση των κανόνων και έλεγχο κατά την διάρκεια εφαρμογής ενός κανόνα.

-Ηθική ελευθερία είναι η ισορροπία στην πάλη μεταξύ των ενστίκτων, των παρορμήσεων και της υποταγής τους χάριν ανώτερων ιδεών και αξιών καθορίζει το επίπεδο της ηθικής ελευθερίας ·η ηθική ελευθερία επιτυγχάνεται με την απελευθέρωση από πάθη, τις αδυναμίες, συμπλέγματα και δεσμά.
Ο οικουμενικός άνθρωπος είναι από την φύση του ένας ελεύθερος άνθρωπος.
Χωρίς την ελευθερία δεν μπορεί ο άνθρωπος να επιτύχει την ψυχική αταραξία και σωματική απονία.

Ο οικουμενικός άνθρωπος έχει την ελευθερία (στο μέτρο που του επιτρέπεται από την φύση), να διαμορφώσει τα θέλω του, σύμφωνα με τις πραγματικές υλικές, ψυχικές & πνευματικές του ανάγκες, καθώς και να αναδιαμορφώσει το κοινωνικό περιβάλλον που διαβιεί , με στόχο την κατάκτησή της αταραξίας, και έτσι να απολαύσει το σύντομο ταξίδι της ζωής.

Για την ελευθερία είπαν:

Το πνεύμα της αλήθειας και το πνεύμα της ελευθερίας είναι οι στυλοβάτες της κοινωνίας. Ερρίκος Ίψεν

Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος. Νίκος Καζαντζάκης

Ελεύθερον το εύψυχον. Θουκυδίδης

Όποιος ελεύθερα συλλογάται , συλλογάται καλά. Ρήγας Φεραίος

Δημοπολιτειακή Ελευθερία.

Βασικό συστατικό του νέου Δημοπολιτειακού κοινωνικού συμβολαίου είναι η Ελευθερία. Θα πρέπει μάλλον όλοι να συμφωνήσουμε, ότι η ελευθερία, αν την καταλάβουμε σωστά, είναι η μεγαλύτερη ευλογία.
Να κατανοήσουμε ότι ο αληθινός σκοπός όλων των προσπαθειών μας ως πολιτών είναι η κατάκτηση του ευ ζην διάγοντας έναν άριστο και ηδονικό βίο.
Το ευ ζην πραγματώνεται μέσα από την Ελευθερία.

«Ο Ρουσσώ επιστρέφει σε μια αρχαιοελληνική έννοια της ελευθερίας, ως πολιτικής αρετής, συμφωνά με την οποία ο πολίτης ενδιαφέρεται πρώτα για το καλό της πόλης και κατόπιν για το ατομικό του συμφέρον. Στην εποχή του. αντίθετα, διαπιστώνει ότι ο άνθρωπος έχει γίνει αστός (bourgeois) και έχει πάψει να είναι πολίτης (citoyen). Έχει δηλαδή περιοριστεί στον εαυτό του και ξεχωρίζει το κοινό καλό από το ατομικό του όφελος.»
Η μεγαλύτερη και γνησιότερη σοφία είναι αυτή που άμεσα κατασταλάζει μέσα μας από την προσωπική μας πείρα της ζωής , και με όπλο την παιδεία που δημιουργεί πολίτες που έχουν συνδυαστική σκέψη , κριτική σκέψη , αυτοπεποίθηση , αυτογνωσία , ήθος δημιουργείς έναν λαός που είναι πολιτικά , κοινωνικά, και οικονομικά ελεύθερο

Ενώ με ένα λαό χωρίς παιδεία δημιουργείς έναν λαός που είναι πολιτικά , κοινωνικά, και οικονομικά δούλος σε άλλους .
Η ατομική ελευθερία του ατόμου προέρχεται από τον προσωπικό εαυτό.

Ατομική Δημοπολιτειακή Ελευθερία

Κράτος ήταν και είναι, ένας θεσμός που επιβάλλει κανόνες και συμπεριφορές με το μονοπώλιο της ένοπλης βίας εξού και ο όρος Δημοκρατία όπου το μονοπώλιο της ένοπλης βίας το ασκεί ο δήμος δηλαδή η πλειοψηφία στην μειοψηφία.

Η Πολιτεία του δήμου είναι, αντίθετα, μια διαδικασία που δεν επιβάλει ποτέ με την βία τους κανόνες που διέπουν μια κοινότητα.
Οι πολίτες που μετέχουν στις Δημοπολιτειακές κοινότητες αποδέχονται συνειδητά τους κανόνες που διέπουν την εκάστοτε κοινότητα που διαβιούν, Γιατί είναι αυτόνομοι πολίτες, θεσπίζουν οι ίδιοι τους κανόνες που εφαρμόζονται στο κοινωνικό συμβόλαιο.
Δημοπολιτειακή ελευθερία είναι ο προσωπικός εαυτός(ατομική ελευθερία). Προσωπικός εαυτός ορίζεται ως μία ενιαία και αδιάλειπτη (συνεχής) επίγνωση του ποιος είναι κάποιος (η προσωπική ταυτότητα),με πιο απλά λόγια ο έχων αυτογνωσία των πραγματικών αναγκών του και των πραγματικών θέλω του, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τις δεξιότητες του, δηλαδή την αναγνώριση των δυνατών και αδύναμων σημείων του.

Η Δημοπολιτειακή ατομική ελευθερία, αποκτάται όταν κάποιος είναι μέλος της κοινωνίας των πολιτών, απολαμβάνοντας ένα ιδιαίτερο είδος σχέσης με τους άλλους, μέσω της συμμετοχής, γιατί όλα τα ζητήματα τα οποία καθορίζουν τα όρια και το πλαίσιο για τη ζωή μας, μπορούν να αποφασιστούν μόνο από την κοινωνία στο σύνολο της.
Στην Δημοπολιτεία χαρακτηριστικό της ατομικής ελευθερίας είναι ότι δεν ασκεί ποτέ δίωξη η πολιτεία στους πολίτες της, αλλά αποκλειστικά ο ίδιος ο πολίτης που είχε υποστεί επίθεση ή προσβλητική συμπεριφορά από κάποιον συμπολίτη του.
Στον νέο πολιτισμό καμία πολιτεία δεν μπορεί να ασκήσει δίωξη σε άλλη πολιτεία παρά μόνο η παγκόσμια κοινότητα (Δηλαδή το συνέδριο όπου μετέχει το σύνολο των ολομελειών όλων των κοινοτήτων)

Η ελευθερία στην Δημοπολιτεία ορίζεται αντιθετικά προς την κατάσταση του δούλου.
Ο δούλος εργάζεται, ο ελεύθερος πολίτης όχι, όλες τις εργασίες τις κάνει η τεχνολογία και αυτός επιτελεί λειτούργημα.
Ο δούλος εργάζεται για να επιβιώσει, ο ελεύθερος πολίτης ασκεί το λειτούργημα που επιθυμεί και τον εκφράζει για να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.
Ο δούλος δεν έχει δικαίωμα να νομοθετεί(νομοθετούν άλλοι για αυτόν), ο ελεύθερος πολίτης έχει υποχρέωσή να μετέχει στο άρχειν (Να νομοθετεί) να είναι δηλαδή αυτόνομος.
Ο δούλος δεν έχει δικαίωμα να απονέμη δικαιοσύνη, ο ελεύθερος πολίτης έχει υποχρέωσή να μετέχει στην απονομή Δικαιοσύνης.
Ο δούλος δεν έχει δικαίωμα να εκφέρει ελεύθερα, άποψη ,την γνώμη του, ο ελεύθερος πολίτης έχει την υποχρέωση αλλά και την συνειδητή ελευθερία να εκφέρει την άποψη του, την γνώμη του και μάλιστα με παρρησία.
Ο δούλος δεν έχει το δικαίωμα να είναι αυτάρκεις(δουλεύει για τους άλλους), ο ελεύθερος πολίτης αν θέλει να είναι πραγματικά ελεύθερος οφείλει να είναι αυτάρκεις.

Κοινοτική Δημοπολιτειακή Ελευθερία

Η Πραγματική ατομική ελευθερία είναι η ελευθερία ενός συλλογικού εαυτού.
Η συμμετοχή σε συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, είναι ένα ανώτερο είδος ελευθερίας.
Η Δημοπολιτειακή Ελευθερία είναι πραγματική, αληθινή, ανώτερη, αποτελεσματική, & ουσιαστική.
Η εφαρμογή ενός κανόνα στην Δημοπολιτειακή κοινότητα δεν έχει στόχο να καταργήσει ή να περιορίσει, αλλά να διατηρήσει και να διευρύνει την συνειδητοποιημένη Ελευθερία.
Η Κοινοτική Δημοπολιτειακή Ελευθερία είναι η ελευθερία, η οποία αποκτάται όταν κάποιος είναι ενεργό μέλος της κοινωνίας των πολιτών. Η Κοινοτική Δημοπολιτειακή Ελευθερία είναι ένα ιδιαίτερο είδος σχέσης με τους άλλους, που απολαμβάνετε μέσω της συμμετοχής στα κοινά.

Γιατί όλα τα ζητήματα τα οποία καθορίζουν τα όρια και το πλαίσιο για τη ζωή μας, μπορούν να αποφασιστούν μόνο από την κοινωνία στο σύνολο της.
Η Δημοπολιτειακή ελευθερία είναι ο συλλογικός εαυτός που προέρχεται από την υπαγωγή μας σε μια κοινότητα έχοντας επίγνωση ότι αυτή εξυπηρετεί πραγματικά κατά το δυνατόν τις κοινές ανάγκες & τα κοινά θέλω (κοινωνική ταυτότητα).
Ο συλλογικός εαυτός προέρχεται από την υπαγωγή μας σε μια κοινότητα (κοινωνική ταυτότητα)
Ο συλλογικός εαυτός εξαρτάται από το πόσο ισχυρούς δεσμούς νιώθει ότι έχει το άτομο με τους συμπολίτες του.
Οι πολίτες μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας επιδεικνύουν ισχυρή δέσμευση και δεν εγκαταλείπουν εύκολα την κοινότητα επειδή μετέχουν σε αυτήν συνειδητά, Αυτόνομα, προσδοκώντας ότι μέσα στην συγκεκριμένη κοινότητα θα ικανοποιήσει τις πραγματικές ανάγκες του & τα πραγματικά του θέλω.
Γι΄ αυτό στον νέο πολιτισμό προτείνεται η δημιουργία νέου τύπου κοινοτήτων που θα βασίζονται στην ικανοποιήσει των κατά το δυνατόν κοινών πραγματικών αναγκών & πραγματικών θέλω.

Η εν λόγω Δημοπολιτειακή συλλογική ελευθερία, είναι αντίθετη με την σύγχρονη ελευθερία της ασυδοσίας, της αμετροέπειας, της ασωτίας.
Η Δημοπολιτειακή ατομική και συλλογική ελευθερία σε μια κοινότητα στηρίζεται στο πλαίσιο του Δημοπολιτειακού φυσικού δικαίου.
Το Δημοπολιτειακό Φυσικό δίκαιο ορίζει ότι ισότιμα όλοι οι πολίτες απολαμβάνουν:
α) Το δικαίωμα της απόκτησης αναγκαίων φυσικών αγαθών(τροφή ρούχα στέγη κ.τ.λ.)
β) Το δικαίωμα στην ευημερία, ειρήνη, αξιοπρέπεια, γνώση, ελεύθερη μετακίνηση.
γ) Το δικαίωμα στην απόκτηση μη φυσικών αλλά αναγκαίων αγαθών(χρήση της τεχνολογίας κ.τ.λ.)
δ) Το δικαίωμα στην αφαίρεση του εξαναγκασμού δηλαδή την ανεξαρτησία από την βούληση κάποιου άλλου.
ε) Την δυνατότητα του ατόμου να διάγει το είδος της ζωής που εκτιμά ότι του αξίζει.
στ) Στο Δημοπολιτειακό φυσικό δίκαιο δεν νοείται μια ελευθερία που μπορεί να απολαμβάνετε από έναν άνθρωπο ή ένα σύνολο ανθρώπων, με κόστος την απώλεια της ελευθερίας άλλων.

Ατομικότητα και συνένωση πηγαίνουν χέρι-χέρι σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα.
Πολιτική ελευθερία (πολιτική αυτονομία) σημαίνει οι πολίτες να είναι ενεργοί και υπεύθυνοι, δηλαδή, να συμμετέχουν οι ίδιοι στη σύνταξη των νόμων που καθορίζουν την ζωή τους .
Συνεπώς έχουν καθήκον και να τους εφαρμόζουν, γιατί, είναι οι δικοί τους νόμοι, δεν τους επιβάλλονται από κάποια εξωτερική δύναμη-εξουσία.
«Το πραγματικά αυτόνομο άτομο είναι εκείνο που έχει μεταμορφώσει τη σχέση του με το ασυνείδητό του σε τέτοιο σημείο ώστε να μπορεί στο βαθμό που είναι δυνατόν στο ανθρώπινο σύμπαν – να γνωρίζει τις δικές του επιθυμίες και ταυτόχρονα να πετυχαίνει τον έλεγχο τα ενεργήματα αυτών των επιθυμιών.» Καστοριάδης.

Και πως γίνεται πολίτης το άτομο;

«Με τη λέξη “άτομο” εννοώ κάποιον που προσπαθεί να γίνει αυτόνομος, ο οποίος έχει επίγνωση του γεγονότος ότι, ως άνθρωπος, είναι απολύτως μοναδικός και προσπαθεί να αναπτύξει την ιδιαιτερότητά του με τρόπο αναστοχαστικό.» Καστοριάδης.

«Το άτομο πρέπει να διδαχθεί πώς να είναι πολίτης. Κανένας δεν γεννιέται πολίτης ». Αριστοτέλης

Οι Δημοπολιτειακές κοινότητες αντιπροσωπεύουν κάτι καινούργιο.

Το άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, εντός της οποίας και μόνο είναι δυνατή, η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητας του και της ικανοποίησης των πραγματικών αναγκών & των πραγματικών του θέλω, αλλά τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση, να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς του υπέρτατου κανόνα «Να μην βλάπτεις κανένα συνάνθρωπο σου» όπως ορίζει το οικουμενικό Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο.
Η Δημοπολιτειακή Ελευθερία δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως αναγνώριση του οποιοδήποτε δικαιώματος να επιδίδεται σε ενέργειες, ή να εκτελεί πράξεις που θα μπορούσαν να αποβλέπουν στην κατάλυση κανενός εκ των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των συμπολιτών του.
Δημοπολιτειακή πολιτική ελευθερία δεν είναι “απελευθέρωση” από όλους τους περιορισμούς οποιουδήποτε είδους(ασυδοσία), αλλά η αμοιβαία απόλαυση ίσης ελευθερίας.

Το μυστικό της ύπαρξης είναι να μην φοβάσαι. Ποτέ μη φοβάσαι τι θα απογίνεις, ποτέ μην εξαρτάσαι από κάποιον. Μόνο τη στιγμή που αρνείσαι κάθε βοήθεια γίνεσαι πραγματικά ελεύθερος. Βούδας

Οι Συνθήκες που απορρέουν από τα τρία(3) Δημοπολιτειακά ιδανικά και καλείτε ο οικουμενικός άνθρωπος να υπηρετήσει, είναι η Αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη & η ισότητα.
Οι συνθήκες αυτές απορρέουν από το Δημοπολιτειακό κοινωνικό συμβόλαιο γιατί δεν φτάνει μόνο να ενστερνίζεται τις τρεις Δημοπολιτειακές αξίες(ιδανικά), αλλά, πρέπει να τις εφαρμόζει και στην πράξη.

- Αλληλεγγύη : Αλληλεγγύη είναι οι σχέσεις σε μια παγκόσμια κοινωνία που διέπονται την αλληλοσυνεισφορά, τον αλτρουιστικό εθελοντισμό και την αλτρουιστική αλληλοβοήθεια.

Με απλά λόγια είναι ανθρωπιστές χωρίς να έχουν ιδιοτέλεια.
Ο οικουμενικός άνθρωπος στέκεται αλληλέγγυος προς τους άλλους ανθρώπους, δεν αποδέχεται τις έννοιες της φιλανθρωπίας, της ελεημοσύνης αυτές οι έννοιες δεν μπορούν να υφίστανται μέσα στον πολιτισμό της Δημοπολιτείας.

Η Αλληλεγγύη σχετίζεται με έννοιες όπως η συμπαράσταση και η αλληλοβοήθεια. Στηρίζεται στο αίσθημα ενότητας μεταξύ ατόμων που τους συνδέουν κοινοί στόχοι ή κίνδυνοι. Η αλληλεγγύη δεν αφορά μόνο τις σχέσεις που αναπτύσσονται σε μια κοινότητα ,αλλά, αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα, μιας και κοινός στόχος όλων των ανθρώπων είναι η ψυχική αταραξία και η σωματική απονία έτσι όταν έρχονται αντιμέτωποι με τους ίδιους κινδύνους όπως οι αρρώστιες , οι φυσικές καταστροφές κ.τ.λ. είναι φυσικό να αλληλοσυμπαραστέκονται ο ένας με τον άλλο για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα. Η αλληλεγγύη βοηθά τον οικουμενικό άνθρωπο στην πραγμάτωση της αταραξίας γιατί, η έννοια της αλληλεγγύης είναι πολύ πιο προωθημένη από αυτήν της ελεημοσύνης, στην ελεημοσύνη υποτίθεται ότι δίνω κάτι για να αμειφτώ, έστω και στην επόμενη ζωή. Είμαι ελεήμων και θα πάω στον παράδεισο – δεν είμαι ελεήμων, δεν θα πάω στον παράδεισο.

Η ελεημοσύνη έχει, λοιπόν, την έννοια της ανταπόδοσης, ενώ στην αλληλεγγύη ισχύει το δίνω αλλά δεν περιμένω ανταμοιβή και ανταπόδοση.
Περιμένοντας την ανταπόδοση χάνουμε την ψυχική μας αταραξία.
Επίσης άλλη μια διαφορά της φιλανθρωπίας με την αλληλεγγύη, είναι ότι η αλληλεγγύη δίνεται οριζόντια και λαμβάνει χώρα μεταξύ ίσων, ενώ η φιλανθρωπία είναι από πάνω προς τα κάτω, και είναι ταπεινωτική για όσους τη λαμβάνουν .
Για συλλογιστείτε αυτός που κάνει φιλανθρωπίες είναι φίλος του ανθρώπου σαν να λέμε φιλόζωος, άρα, αυτός που κάνει φιλανθρωπίες δεν είναι άνθρωπος είναι παραπάνω από άνθρωπος ενώ αυτός που δέχεται την φιλανθρωπία είναι κατώτερος(ανισότητα).

Ανισότητα δεν υφίσταται στον νέο πολιτισμό της Δημοπολιτείας .

Για την αλληλεγγύη είπαν:

“Ηθική, αγάπη, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη, όλα αυτά εκφράζουν την κοινωνική αλληλεγγύη. Η ανθρωπότητα αναπτύσσεται και προοδεύει, στηριγμένη μόνο σ' αυτές τις αρχές, διαφορετικά χάνεται.” Σου Γιατ Σεν

Αν μπορείς, να βοηθάς τους άλλους. Αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τουλάχιστον μην τους προκαλείς κακό. Δαλάι Λάμα

Το πιο ικανοποιητικό στη ζωή είναι να μπορείς να δίνεις ένα μεγάλο μέρος τους εαυτού σου στους άλλους. Pierre Teilhard de Chardin
Μετά το ρήμα «αγαπώ», το «βοηθώ» είναι το πιο ωραίο ρήμα στον κόσμο. Bertha von Suttner

Το να βοηθάς τους συνανθρώπους σου είναι ωραίο, αλλά μόνο όταν γίνεται με χαρά, με όλη σου την καρδιά και με ελεύθερο πνεύμα. Pearl Buck

-Δικαιοσύνη: για τον οικουμενικό άνθρωπο ορίζεται ως αγαθό που δεν στοχεύει στην ευδαιμονία όποιου την ασκεί, αλλά στον άλλον άνθρωπο. Κατά συνέπεια είναι η σημαντικότερη συνθήκη που απορρέουν από τα Δημοπολιτειακά ιδανικά γιατί δεν ασκείται για ίδιο όφελος, αλλά προς χάριν τρίτου.

Ο Αριστοτέλης διακρίνει τρία είδη δικαιοσύνης:

Τη διανεμητική που απονέμεται με βάση την αξία του ανθρώπου. Για τους δημοκρατικούς (δημοκράτες μέγιστη αξία αποτελεί η ελευθερία.
Το διανεμητικό δίκαιο δεν περιορίζεται στην αναγνώριση των δικαιωμάτων τους ενός ή του άλλου, αλλά συνιστά εφαρμογή, πραγματοποιήσιμη της δικαιοσύνης“ Προϋποθέτει επομένως την ύπαρξη δημοσίων αρχών που πρέπει να κυριαρχούνται από την ιδέα της δικαιοσύνης και τη θέληση να την κάνουν να επικρατήσει σε κάθε περίπτωση.

Τη διορθωτική που απονέμεται με βάση την αρχή όλα τα άτομα είναι ίσα μεταξύ τους.

Της αμοιβαιότητας που οφείλεται στην ελεύθερη βούληση των μελών της κοινωνίας και είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί συντελεί στην ενότητά της.

Για την δικαιοσύνη είπαν :

“Ο ανώτερος άνθρωπος σκέφτεται μόνο τη δικαιοσύνη. Ο κατώτερος άνθρωπος σκέφτεται μόνο τα συμφέροντά του.” Κομφούκιος,551-479 π.χ. Κινέζος φιλόσοφος
“Το πρώτο προαπαιτούμενο του πολιτισμού είναι η Δικαιοσύνη. ”Ζίγκμουντ Φρόυντ,1856-1939,Αυστριακός ψυχίατρος

“Δεν είναι δυνατό να είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για κάποιους ανθρώπους και να μην είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για όλους τους ανθρώπους.” Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Οὐκ ἦν τι καθ΄ ἑαυτὸ δικαιοσύνη͵ ἀλλ΄ ἐν ταῖς μετ΄ ἀλλήλων συστροφαῖς καθ΄ ὁπηλίκους δήποτε ἀεὶ τόπους συνθήκη τις ὑπὲρ τοῦ μὴ βλάπτειν ἢ βλάπτεσθαι.

Η δικαιοσύνη δεν είναι κάτι που καθαυτό υπάρχει, αλλά το νόημά της είναι μία - κατά τόπους και περιόδους - συνθήκη που ορίζει να μη βλάπτονται οι άνθρωποι στις μεταξύ τους σχέσεις. Επίκουρος 341- 270 π.χ.

- Ισότητα είναι η αρχή, όπου δίκαια όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν την παγκόσμια κοινότητα έχουν συμμετοχή στην λήψη αποφάσεων και στην στην εφαρμογή των αποφάσεων της παγκόσμιας κοινότητας, καθώς και στην δίκαιη παροχή υπηρεσιών ,αγαθών με στόχο το ευ ζην

Ο οικουμενικός άνθρωπος όταν ομιλεί για ισότητα εννοεί την ισότητα έναντι των κανόνων, την ισότητα των ευκαιριών, την ισότητα ανάμεσα στον άνδρα &γυναίκα, τη φυλετική ισότητα και την κοινωνική ισότητα.
Δηλαδή μιλά για Δημοπολιτειακή Ισότητα , και την αναγνώριση ίδιων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ,σε όλους τους ανθρώπους .

Η ισότητα δεν είναι κάποιος στόχος στον οποίο πρέπει να φτάσουμε . Αντιθέτως, είναι ένα σημείο αφετηρίας. Είναι μία συνθήκη μέσω της οποίας τα άτομα δρουν ως οι κάτοχοι της κοινής “εξουσίας” , μίας “εξουσίας” που ανήκει σε όλους.

Η Δημοπολιτειακή ισότητα διακρίνεται σε:

Ισότητα ευκαιριών : επειδή όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι αλλά δεν είναι ίδιοι, μέσα στα μέλη μιας κοινότητας υπάρχουν άτομα με διαφορετικές δεξιότητες, στα άτομα αυτά για να έχουν ίσες ευκαιρίες, θα τους παρέχονται από την κοινότητα όλα εκείνα τα μέσα που χρειάζονται κατά περίσταση για να συμβιώσουν ισότιμα με τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας.
Έτσι δεν θα αποκλείονται λόγω διαφορετικών χαρακτηριστικών από κοινωνικές διαδικασίες, όπως η παίδευση, η υγεία, την συμμετοχή στα κοινά κ.τ.λ.

Η φυλετική ισότητα: αναφέρεται στην ίση μεταχείριση ατόμων από διαφορετικές φυλές.
Η ισότητα ανάμεσα στα φύλα Άντρας-γυναίκα.
Η ισότητα ως προς τους κανόνες : είναι η αρχή ότι κάθε άτομο υπόκειται στους ίδιους κανόνες και κανένα άτομο ή ομάδα δεν έχει ιδιαίτερα νομικά προνόμια.

Η κοινωνική ισότητα : προτείνει ότι το κοινωνικό φύλο, η ηλικία, η καταγωγή, η γλώσσα, η υγεία, τα προσωπικά «πιστεύω» και οι ιδέες των ατόμων δεν πρέπει να καταλήγουν σε άνιση μεταχείρισή τους , και δεν πρέπει να μειώνουν αδικαιολόγητα τις ευκαιρίες για βελτίωση της ζωής τους.
Η ισότητα δικαίου: εμπεριέχει την Πολιτική ισότητα να συμμετέχουν στα κοινά , την Ισηγορία , δηλαδή η ισότητα στο δικαίωμα του λόγου , την Ισονομία δηλαδή η ισότητα των ανθρώπων απέναντι στον εκάστοτε κανόνα .

Για την ισότητα είπαν :

“Αν όλοι είναι χορτασμένοι, πλούσιοι και φτωχοί είναι το ίδιο”. Ευριπίδης
​
“Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των άνισων.” Αριστοτέλης.
​
Πότε δεν βρέθηκε τέτοιο κακό για τους ανθρώπους σαν το χρήμα .

Αυτό καταστρέφει πολιτείες, οδηγεί ανθρώπους μακριά από τα σπίτια τους στην τυχοδιωκτική ζωή , δελεάζει και διαφθείρει τους τίμιους και τους σπρώχνει σε πρόστυχες πράξεις . Το χρήμα δίδαξε στους ανθρώπους το δόλο και την ασέβεια Σοφοκλής
​Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής. μτφρ: το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας Αριστοτέλης

Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Δεν είναι η καταγωγή αλλά η αρετή μόνο που τους κάνει να διαφέρουν. Βολτέρος

Σε μια κοινωνία χωρίς ισότητα, τι αρμονία αλήθεια και ομορφιά μπορεί να επικρατήσει; Τζον Μίλτον

«Η ισότητα δεν προκαλεί επανάσταση». Σόλωνας

​«Θα πρέπει να ξέρουμε όλοι ότι η διαφορετικότητα κεντάει ένα πλούσιο χαλί, και πρέπει να καταλάβουμε πως όλοι οι κόμποι του χαλιού έχουν ισότιμη αξία, ανεξάρτητα από το χρώμα τους». Maya Angelou

«Το να ζεις οπουδήποτε στον κόσμο σήμερα και να είσαι εναντίον της ισότητας λόγω ράτσας ή χρώματος, είναι σαν να ζεις στην Αλάσκα και να είσαι εναντίον του χιονιού». William Faulkner

Δημοπολιτειακές ΑΡΕΤΕΣ (ΑΡΧΕΣ)

Οι αρχές (Αρετές) αυτές είναι η βάση που διέπουν την κοινωνική και ατομική ηθική σε μια κοινότητα.
Ο οικουμενικός άνθρωπος για να αναπτύξει Δημοπολιτειακό ήθος, πρέπει να διέπεται από τις Δημοπολιτειακές αρχές (Αρετές).
Αυτές είναι: Φρόνηση, Εγκράτεια, Παρρησία, Σεβασμός, Θάρρος, Αυτοθυσία, Αλληλοκατανόηση, Αλληλοσεβασμό, Πειθαρχία, Ευνομία

- Φρόνηση

(Φρόνηση: είναι ο τρόπος σκέψης που χαρακτηρίζεται από λογική, σύνεση, ωριμότητα ) : Αυτή η φρόνηση δεν είναι παρά ένα πράγμα με την λογική και την φιλοσοφία.

Η φρόνηση είναι η μέγιστη των Δημοπολιτειακών αρετών γιατί με την φρόνηση στον νέο πολιτισμό μπορούμε να εξασφαλίσουμε την ευδαιμονία μέσω των ορθών & ηθικών επιλογών.

- Εγκράτεια

(εγκρατής είναι αυτός που δείχνει αυτοσυγκράτηση ως προς τις σωματικές και ψυχικές άσωτες ηδονές και απολαύσεις και κυριαρχεί στα πάθη του).
Μετά την φρόνηση η εγκράτεια είναι η δεύτερη ποιο βασική αρετή για το Δημοπολιτειακό πολιτισμό, διότι όπως προανέφερα ο τελικός σκοπός του οικουμενικού ανθρώπου είναι η επικούρεια ευδαιμονία.

Ευδαιμονία όμως που προέρχεται μέσα από την αξιοπρέπεια.
Για να αποκτήσουμε την Επικούρεια ευδαιμονία, πρέπει να απορρίψουμε τις ηδονές που προκαλούν τον πόνο(ψυχικό & σωματικό).

Κάθε θεωρία που βασίζεται στην φιλοσοφία της ηδονής & της ωφέλειας, η εγκράτεια, και ο νηφάλιος στοχασμός είναι βασικές αρετές.

- Παρρησία

(Παρρησία: η έκφραση της προσωπικής γνώμης με θάρρος και ειλικρίνεια. Η άσκηση ελεύθερης αλλά καλοπροαίρετης κριτικής, με ευγένεια και νηφαλιότητα, συνδυάζεται πάντα με προσεκτική αποδοχή αντίστοιχης κριτικής από τους άλλους). Αυτό προϋποθέτει ελεύθερη Δημοπολιτειακή κοινωνία χωρίς διαχωρισμούς με βάση το φύλο, την περιουσία, και την κοινωνική θέση. Αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα που γίνεται στον “Επικούρειο Κήπο” μέσα στην καρδιά της καθημαγμένης παρακμάζουσας κοινωνίας.

- Αυτοθυσία

(Αυτοθυσία: η εκούσια θυσία ενός ατόμου προς όφελος άλλου)
Ο οικουμενικός άνθρωπος διέπεται από το αίσθημα της αυτοθυσίας και της αυταπάρνησης προς τους συνανθρώπους του και κυρίως με τους φίλους όπου τον διακατέχει ο Έρως.

- Θάρρος

(θάρρος: ονομάζουμε την δύναμη που έχει κάποιος να αντιμετωπίζει επικίνδυνες καταστάσεις είτε χωρίς φόβο ή υπερνικώντας τον).

Ο οικουμενικός άνθρωπος έχει την δύναμη να αντιμετωπίζει επικίνδυνες καταστάσεις χωρίς φόβο, γιατί έχει υπερνικήσει τις δεισιδαιμονίες, και τις προκαταλήψεις με όπλο την ορθή γνώση πάνω στην φύση(τετραφάρμακος του Επίκουρου).

- Σεβασμός

(σεβασμός: η εκτίμηση που δείχνουμε σε κάποιο πρόσωπο για τα ψυχικά και πνευματικά του χαρίσματα και τα κάθε λογής προσόντα του.)

Ο οικουμενικός άνθρωπος έχει πρώτιστα αυτοσεβασμό.

Αυτοσεβασμός είναι το θετικό συναίσθημα της αυτοεκτίμησης που έχει το άτομο για τον εαυτό του.

Ταυτόχρονα ο οικουμενικός άνθρωπος έχει μεγάλο σεβασμό προς τους συνανθρώπους του και προς την φύση.
Ο οικουμενικός άνθρωπος δείχνει σεβασμό στην τήρηση και την εκούσια συμμόρφωση στους κανόνες που συνδιαμορφώνει Αυτόνομα.

Η σημασία του σεβασμού είναι μία από τις πιο σημαντικές θεμελιώδεις
Ο σεβασμός δίνεται και λαμβάνεται. (Αλληλοσεβασμός)
Ο σεβασμός όμως έχει μια ιδιαιτερότητα, κερδίζεται.

Δεν μπορεί να μετρηθεί ως ποσότητα, δεν μπορεί να αγοραστεί, ούτε μπορείς να τον διαπραγματευτείς, χτίζεται με την πάροδο του χρόνου, αν και εύκολα μπορεί να χαθεί σε μια στιγμή στις ανθρώπινες σχέσεις.

Συλλογικές Δημοπολιτειακές αρχές(αρετές)

Αλληλοσεβασμός 
ο αλληλοσεβασμός είναι απαραίτητο στοιχείο για αρμονική συνύπαρξη μεταξύ των μελών μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας στον νέο πολιτισμό, καθώς και ο αλληλοσεβασμός μεταξύ των κοινοτήτων.

- Αλληλοκατανόηση

 (Αλληλοκατανόηση: η κατανόηση που διέπεται από αμοιβαιότητα)
Η αλληλοκατανόηση είναι βασικό συστατικό στοιχείο των μελών που διαβιούν μέσα στην Δημοπολιτειακή κοινότητα

- Πειθαρχία

Πειθαρχία: Ο οικουμενικός άνθρωπος δείχνει την απαραίτητη πειθαρχία στους κανόνες που έχει συν διαμορφώσει, αλλά πάντα στέκεται με κριτικό μάτι κατά την περίοδο εφαρμογή τους

- Ευνομία

(ευνομία :είναι η ύπαρξη καλών νόμων , καθώς και η πίστη εφαρμογή τους τόσο από τους ίδιους τους πολίτες όσο και από το κράτος). Μέσα από το πολίτευμα της Δημοπολιτείας η ευνομία είναι φυσικό επακόλουθο της συμμετοχής όλων των πολιτών στην διαδικασία λήψης και εφαρμογής των κανόνων μέσα στην κοινότητα που διαβιεί.

Τι δεν είναι ο οικουμενικός άνθρωπος

 Ο οικουμενικός άνθρωπος δεν είναι δογματικός

Δογματισμός: ονομάζεται η αποφθεγματική διατύπωση διαφόρων ιδεών, χωρίς αιτιολογία ή απόδειξη.

Αναφέρεται στην έλλειψη κριτικής σκέψης και την προσκόλληση σε κάποια θεωρία που δε στηρίζεται σε αποδείξεις ή που θεωρείται επιστημονικά ξεπερασμένη.

Ουσιαστικά ο δογματισμός όχι μόνο δεν προάγει το διάλογο, αλλά και τον απορρίπτει. Είναι η προσήλωση και η άκριτη εμμονή στις αρχές και την αυστηρότητα ενός συστήματος, η οποία προτάσσει την άνευ όρων αποδοχή ορισμένων κωδικοποιημένων και μηχανικά σχηματισμένων θέσεων.

Πιστεύει στο «οὔ με πείσεις, κἂν με πείσῃς». Αυταρχισμός, μισαλλοδοξία και φανατισμός είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν στο δογματικό.

Απαντάται στη φιλοσοφία, τη θρησκεία και την καθημερινή ζωή.

Ο Οικουμενικός άνθρωπος δεν είναι δογματικός π.χ. Οικουμενικός άνθρωπος μελετάει τον αρχαίο κόσμο, αλλά δεν τον δέχεται σαν απόλυτο οδηγό.

Δεν προσπαθεί να εφαρμόσει όλα όσα στην πίστευαν αρχαιότητα  γιατί θεωρεί ότι νομοτελειακά  ορθά.

Ο Οικουμενικός άνθρωπος απορρίπτει τα κακός κείμενα της αρχαιότητας (δουλεία, ανισότητα μεταξύ των δυο φύλλων κ.τ.λ.)

Αποδέχεται τις θεωρίες της επιστήμης που επικρατούν την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αλλά, έχει ανοιχτό μυαλό και αν κάποιος αμφισβητεί μια επικρατούσα θεωρία ελέγχει τα επιχειρήματα και τις αποδείξεις που παρουσιάζει.

Η επιστήμη δέχεται ως αποδεκτό κάτι το οποίο αποδεικνύεται πειραματικά και συνεχόμενα (φυσικά αποδέχεται και εξαιρέσεις στον κανόνα ) , όμως αν κάποια στιγμή στο μέλλον αποδειχτεί ότι ένα επιστημονικό αξίωμα ή επιστημονική θεωρία είναι λάθος, το αντικαθιστά με ένα νέο αξίωμα ή μια νέα θεωρία μέχρι να αποδειχθεί ότι και αυτό είναι λάθος.

Άρα η επιστήμη δεν δέχεται κανένα θέσφατο γεγονός, μόνο οι θρησκείες, και οι δογματικοί δέχονται θέσφατα γεγονότα, παράδειγμα και οι μάρτυρες του Ιεχωβά δέχονται σαν θέσφατο την άγια γραφή

(το θέσφατο, ένας προφητικός λόγος ή ένας λόγος που, επειδή προέρχεται από πρόσωπο παραδεδεγμένου κύρους, έχει ξεχωριστή σημασία ή απόλυτη ισχύ.)

Ο οικουμενικός άνθρωπος δεν έχει προτεσταντική λογική

Παρακάτω παραθέτω τον δεκάλογο του καλού προτεστάντη όπως τα ανήρτησε στην ιστοσελίδα του ο αστροφυσικός Μάνος Δανέζης και αντιπαραβάλω τα πιστεύω του Δημοπολίτη(οικουμενικού ανθρώπου).

1. Ο χρόνος είναι χρήμα.
Αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να υπολογίζεις μόνον αυτά που κερδίζεις κάθε μέρα, αλλά και το κόστος ευκαιρίας. Δηλαδή αυτό που χάνεις, όταν παραμένεις ανενεργός. Επομένως όχι στην ραστώνη και στο χάσιμο χρόνου, διότι έτσι χάνουμε χρήματα.
Ο Χρόνος για τον οικουμενικό άνθρωπο δεν είναι χρήμα
Ο χρόνος είναι ζωή, ο χρόνος της ζωής μας είναι λίγος και θα πρέπει όλοι να τον περάσουμε όσο καλύτερα μπορούμε (ευ ζην)
Ο χρόνος είναι για να απολαμβάνουμε την ζωή μας(ευδαιμονία), και όχι να γίνουμε σκλαβάκια του κυνηγώντας το χρήμα, ένα τελείως άχρηστο μη φυσικό αντικείμενο

2. Η πίστωση είναι χρήμα.
Δηλαδή εάν κάποιος μου αφήσει στα χέρια μου το χρήμα του- για παράδειγμα μια τράπεζα- με καλούς όρους πίστωσης, τότε έχω ευκαιρία να κερδίσω με καλή χρήση της πίστωσης και με εργασία. Το χρήμα φέρνει χρήμα. Αυτή είναι η ηθική του τόκου, που τόσο είχε απαξιωθεί από την πατερική διδασκαλία. «Να θυμάσαι πως το χρήμα έχει αναπαραγωγική και καρποφόρα φύση», λέει ο Φραγκλίνος. Όσο μεγαλύτερο κεφάλαιο διαθέσεις, τόσο περισσότερο θα κερδίσεις. Αλλά και κάθε λίρα αξίζει άπειρα, διότι μπορεί να καρποφορήσει χωρίς τέλος.
Το χρήμα για τον οικουμενικό άνθρωπο

Το χρήμα είναι το όπλο της καταστροφής της ανθρωπότητας .
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που πληρώνει για να ζήσει στον μπλε πλανήτη.
Το χρήμα επιβάλει ψεύτικους ελιτίστικους διαχωρισμούς μεταξύ των ανθρώπων .
Δημιουργεί ταξικούς διαχωρισμούς, επιβάλει ψεύτικες ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων.
Και όπως είπε και ο Πλάτων,427-347 π.χ. Φιλόσοφος Πολλά και ανόσια περί το των πολλών νόμισμα γέγονε.
«Ο τόκος στις συναλλαγές είναι ο καρπός του Κακού, όσο συχνά είναι και η ρίζα του.»

3. Να τηρούμε ευλαβικά τις υποσχέσεις μας
Ο καλός πληρωτής έχει και το πορτοφόλι του δανειστή του. Διότι όποιος είναι γνωστός ότι πληρώνει στην προθεσμία του, όπως ακριβώς το υποσχέθηκε, μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να σηκώσει όσο χρήμα θέλει. Είναι ο κανόνας λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όπως λέγεται στην αγορά, η καλή πίστη.
Για τον οικουμενικό άνθρωπο το κυνήγι για όλο και περισσότερο χρήμα, είναι ΣΚΛΑΒΙΑ
Η προσπάθεια για δημιουργίας της καλής πιστής θεοποιεί το χρήμα.
Το χρήμα δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί τον άνθρωπο, και οι προτεστάντες καταφέρανε ο άνθρωπος να υπηρετεί το χρήμα.

4. Δεν υπάρχουν ασήμαντες πράξεις.
Για τον προτεστάντη όλα είναι σημαντικά. Και οι πιο καθημερινές πράξεις διαμορφώνουν την εικόνα του ατόμου, την πίστη που έχει στην κοινωνία. «Ο ήχος του σφυριού στις 5 το πρωί και στις 8 το βράδυ, καθησυχάζει τον δανειστή σου. Η φωνή σου στην ταβέρνα τον σπρώχνει να σου ζητήσει πίσω τα δανεικά, πριν την προθεσμία». Επομένως η εργατικότητά σου αποδεικνύει πως θυμάσαι τις υποχρεώσεις σου, σε παρουσιάζει τίμιο άνθρωπος και αυτό πολλαπλασιάζει την πίστη σου στην αγορά. Ο οικουμενικός άνθρωπος με την εργασία δεν έχει καμία σχέση, δεν εργάζεται για να έχει έχει αξιοπιστία. Ασκεί λειτούργημα που δεν έχει σχέση με το χρήμα και την πίστωση. Όλες οι πράξεις για τον οικουμενικό άνθρωπο πρέπει να έχουν στόχο το ευ ζην, και όχι στην ευημερία του χρήματος εις βάρος της ποιότητας της ζωής του

5. Να ζεις με όσα έχεις.
Δηλαδή να κάνεις υπολογισμό, ώστε να μην ξεφεύγεις ποτέ από τις δυνατότητές σου στην κατανάλωση. Η αποφυγή αυτού του κανόνα είναι όρος απαράβατος της ατομικής, της οικογενειακής και της κοινωνικής ειρήνης. Όλοι πρέπει να προσαρμόζονται στην πραγματικότητα. Είναι ο κλασικός συντηρητικός κανόνας, πάνω στον οποίο στηρίζεται όλο το καπιταλιστικό οικοδόμημα. Πρέπει να κρατάμε καθημερινό λογαριασμό εσόδων- εξόδων. Τότε θα δούμε πως πολύ μικρές δαπάνες, μπορούν να εξοικονομήσουν μεγάλα ποσά.

Ο οικουμενικός άνθρωπος πρέπει να ζει με όσα επιθυμεί και δεν του προκαλούν ψυχική ταραχή και σωματική απονία και όχι να ζει με όσα έχει. Ο οικουμενικό άνθρωπο δεν χρειάζεται να εργαστεί για ζήσει ασκεί λειτούργημα με μοναδικό σκοπό να προσφέρει στην ανθρωπότητα. Δεν χρειάζεται χρήμα για να έχει ότι επιθυμεί , πολύ απλά γιατί τα χρήματα δεν του προσφέρουν τίποτα παρά μόνο προβλήματα. Ότι χρειάζεται του το προσφέρει απλόχερα η φύση, και η τεχνολογία το μεγιστοποιεί.

6. Να μην ακολουθείς την παράδοση.
Πρόκειται για μια βασική προτεσταντική ιδέα. Η άρνηση της παράδοσης ξεκινά από την άρνηση της πατερικής εκκλησιαστικής παράδοσης και την αποδοχή μόνον του κειμένου της Βίβλου. Στον κοινωνικό τομέα η απαίτηση της καπιταλιστικής λογικής για αύξηση της παραγωγικότητας, συγκρούεται συχνά με την εμμονή σε παραδόσεις εργατικές. Σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε κεκτημένα δικαιώματα. Η σύγκρουση εργαζομένων- εργοδοτών πάνω στο ζήτημα αυτό, ουσιαστικά είναι μια σύγκρουση μεταξύ παράδοσης και κεφαλαίου. Οπότε η προτεσταντική άρνηση της παραδοσιοκρατίας, βοηθάει σε μεγάλο βαθμό την καπιταλιστική συσσώρευση.
Ο οικουμενικό άνθρωπο αντίθετα είναι άνθρωπος της παράδοσης.
Ακολουθεί τις παραδόσεις του νέου πολιτισμού που αφορούν την φύση, τις επιστημονικές ανακαλύψεις ,δηλαδή τις νέες γιορτές που θα αντικαταστήσουν τις παλιές και παρωχημένες θρησκευτικές εορτές.
Ο οικουμενικό άνθρωπο αποστρέφετε την προτεσταντική προσέγγιση για την παράδοση γιατί αποσπούν τον άνθρωπο από τα κάτεργα που
είναι δεμένος με την δουλειά.
«Στους θεούς δεν αρέσουν οι άνθρωποι που δεν δουλεύουν πολύ. Οι άνθρωποι που δεν είναι απασχολημένοι όλη την ώρα μπορεί να αρχίσουν να σκέφτονται.» Terry Pratchett,1948-2015,Βρετανός συγγραφέας

7. Η φιλαργυρία είναι η πηγή όλων των κακών.
Η πεποίθηση αυτή πηγάζει από τον Απόστολο Παύλο: «ρίζα γαρ πάντων των κακών εστί η φιλαργυρία». Οπότε για την προτεσταντική ηθική δεν είναι αποδεκτή μια συμπεριφορά αποθησαυρισμού, αλλά μια συμπεριφορά επένδυσης. Το ίδιο συμβαίνει και με την κατανάλωση. Η υπερβολή της συνδυάζεται με την φιλαργυρία. Και έτσι το πρότυπο είναι μια συμπεριφορά ταιριαστή στην προοπτική της επένδυσης και του κέρδους.
Για τον οικουμενικό άνθρωπο η φιλαργυρία είναι ο καρπός του χρήματος . Για τον οικουμενικό άνθρωπο το χρήμα είναι η καταστροφή της ανθρωπότητας άρα ο τόκος είναι το όπλο που χρησιμοποιεί το χρήμα για προξενήσει το μέγιστο κακό.
Η κατανάλωση οδηγεί στην υπέρ κατανάλωση, η υπερκατανάλωση οδηγεί σε σπάταλη πόρων, η σπάταλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή της φύσης, η καταστροφή της φύσης οδηγεί τον αφανισμό της ανθρωπότητας.

8. Η φιλανθρωπία δεν είναι λύση.

Για τον προτεστάντη η ευθύνη ανήκει στο άτομο. Αυτό έχει τον απόλυτο έλεγχο των πράξεών του, οπότε η φιλανθρωπία συγκρούεται με την βασική ηθική αρχή της ατομικής ευθύνης. Ο Έμερσον έγραψε τις πιο καυστικές γραμμές εναντίον της φιλανθρωπίας, ως μιας υποκριτικής και ανώφελης πράξης. Το θέμα δεν είναι να βοηθούμε τους αναξιοπαθούντες, αλλά να τους πείσουμε να προσπαθήσουν να εργαστούν τίμια και αποτελεσματικά. Για όλους υπάρχουν ευκαιρίες.

Για τον οικουμενικό άνθρωπο άνθρωπο ,ναι , η φιλανθρωπία δεν είναι η λύση, αλλά είναι η αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο, γιατί , αποδέχεται την ολότητα του κόσμου , την ολότητα του σύμπαντος , και δεν μπορεί να πάσχει το μέρος χωρίς να πάσχει το όλον.

9. Να είμαστε εργατικοί και παραγωγικοί.
Διότι έχουμε τοποθετηθεί στη γη από τον Θεό, για να είμαστε παραγωγικοί και να προστατεύουμε τα δημιουργήματά του. Εφόσον είμαστε κατ' εικόνα του, θα πρέπει να τον ακολουθήσουμε. Όπως αυτός είναι παραγωγικός και δημιουργικός, έτσι πρέπει να είμαστε και εμείς. Η εργασία είναι μια απόλυτη αξία.
Για τον οικουμενικό άνθρωπο η εργασία για βιοποριστικούς λόγους είναι σκλαβιά.
Η εργασία για τον οικουμενικό άνθρωπο δεν υπάρχει .
Η εργασία γίνετε από την τεχνολογία προς όφελος ολόκληρης της ανθρωπότητας και της φύσης.
Για τον οικουμενικό άνθρωπο υπάρχει το λειτούργημα και όχι το επάγγελμα ,και αποσκοπεί στην προσφορά στο κοινωνικό σύνολο χωρίς ιδίων όφελος και αποτελεί απόλαυση(ηδονή)

10. Δεν έχουν σημασία τα έργα, αλλά η πίστη.
Αυτή είναι μια βασική ιδέα της προτεσταντικής θεολογίας. Θα σταθούμε ενώπιον του Θεού όχι με τα έργα μας, αλλά με την πίστη μας. Ωστόσο η θεία χάρις δεν είναι κάτι το απαθές, αλλά μια δύναμη που μας σπρώχνει προς την εργασία. Μέσω της εργασίας, που είναι μια ανάγκη, μας μεταδίδεται η παρουσία του Θεού. Επομένως πίστη και εργασία- που μας οδηγούν στον προορισμό και την Θεία Χάρη- αποτελούν τις βασικές παραμέτρους της προτεσταντικής στάσης.

Για τον οικουμενικό άνθρωπο η θεοποίηση του χρήματος είναι η αιτία όλων των δεινών της ανθρωπότητας
«Όταν πρόκειται για Λεφτά όλοι έχουν την ίδια Θρησκεία » Βολταίρος 1694-1778

«Το χρήμα είναι ο καρπός του κακού , όσο συχνά είναι και η ρίζα τουλάχιστον» Henry Fielding 1707-1754 Άγγλος συγγραφέας

Ο οικουμενικός άνθρωπος έχει σημαντικές διαφορές από τους Αθηναίους πολίτες τις πρώιμης δημοκρατίας 

Οι διαφορές της Δημοπολιτείας με την δημοκρατία του 462 π.Χ.

Εφιάλτης ο Αθηναίος γιος του Σοφωνίδου & ο Αρχέστρατος

Πολλοί αναφέρονται σε εκείνη την χρονική περίοδο και μιλούν για την δημοκρατία του Εφιάλτη.
Θεωρώ όμως ότι ο Εφιάλτης και ο Αρχέστρατος δεν θα μπορούσαν να πραγματώσουν την πρώιμη δημοκρατία, αν ο λαός δεν επιθυμούσε να επαναστατήσει εξαιτίας της φτώχειας και της καταπίεσης.

Αμφιβάλω αν ο απαίδευτος λαός κατανοούσε πραγματικά τι πρεσβεύει το πολίτευμα της δημοκρατίας, και μάλλον η φτώχεια και η καταπίεση τους έκαναν να ακολουθήσουν τους δημοκρατικούς.
Ο Εφιάλτης και ο Αρχέστρατος κατάφεραν να εμφυσήσουν στον λαό
ότι τα θετικά υπερτερούν από τα αρνητικά στο δημοκρατικό πολίτευμα. Έδωσαν στον λαό την πεποίθηση ότι αφορά το “σύνολο” των πολιτών και όχι τους ολίγους, και έτσι κατάφεραν να εδραιώσουν προσωρινά την πρώιμη και ημιτελή δημοκρατία του 462 π.χ
Το οποίο ήταν ένα ημιτελές πολίτευμα γιατί δεν πληρούσε την βασική προϋπόθεση για την μακροημέρευση και ορθή εγκαθίδρυση του πολιτεύματος την χειραφέτηση του λαού.

Ας δούμε όμως πρώτα τα θετικά της πρώιμης δημοκρατίας του 462π.χ.
1) ορίζονται ως θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας η ελευθερία και η ισότητα. Φυσικά η ισότητα ήταν πάλι ημιτελείς αφού υπήρχαν Ελεύθεροι πολίτες με πλήρη δικαιώματα, αντίθετα δούλοι και γυναίκες χωρίς κανένα δικαίωμα.
2) Για πρώτη φορά η δημοκρατική ελευθερία προσδιορίζεται σαν συμμετοχή όλων των πολιτών στην εξουσία, και όχι σαν προστασία από την ίδια την εξουσία.
3) Η συγκέντρωση όλων των εξουσιών στην Συνέλευση των πολιτών απέκλειε κάθε δυνατότητα εξαγοράς,γιατί κανένας δεν μπορούσε εύκολα να εξαγοράσει ολόκληρο τον λαό. Κανένας άνθρωπος ή μικρή ομάδα ανθρώπων δεν μπορεί να αντισταθεί στην διαβρωτική δύναμη του χρήματος και της εξουσίας.
Βέβαια το χρήμα σε τελική ανάλυση αποδείχθηκε ισχυρός αντίπαλος και για την δημοκρατία του 462 π.χ , και επέφερε καίρια πλήγματα με την διαφθορά, και την απληστία. Αυτό συνέβη για τους εξής δυο λόγους πρώτον συνεχίσανε να υπάρχουν οι θεσμοί τον αρχόντων (έστω και με κλήρο) καθώς και των δικαστών που μπορούσαν πολύ εύκολα να χρηματιστούν και να διαφθαρούν.
Και δεύτερον ήταν ότι οι πολίτες δεν είχαν την κατάλληλη παίδευση για να υπερασπιστούν με σθένος το πολίτευμα της αυτοκυβέρνησης,
4) Το κίνημά τους απέβλεπε στην ριζική αλλαγή του καθεστώτος και όχι απλώς στην αφαίρεση της διοίκησης από τον Άρειο Πάγο και την επαναφορά του πολιτεύματος του Κλεισθένους.
5) Κατόρθωσαν επίσης να πείσουν τον λαό να μην Ιδιωτεύει
Ιδιώτης: προσβλητική λέξη για όσους δεν συμμετείχαν στα κοινά και προτιμούσαν να ασχολούνται μόνο με τα προσωπικά τους ζητήματα.

6) Η δημοκρατία του 462π.χ είναι το μοναδικό πολίτευμα που χωρίς να καταργήσει την ατομική ιδιοκτησία, δεν άφησε περιθώρια στους πλούσιους και τους ισχυρούς να ελέγξουν την πολιτική εξουσία.
Ο Εφιάλτης στην παντοδυναμία του χρήματος αντέταξε την παντοδυναμία του λαού.
Ο Σόλων είχε μοιράσει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ανάλογα με την περιουσιακή κατάσταση της κάθε κοινωνικής τάξης. Ο Εφιάλτης μοίρασε τα δικαιώματα εξ ίσου σε όλους τους πολίτες και διατήρησε την ανισότητα ως προς τις υποχρεώσεις. Τα οικονομικά βάρη τα επωμίστηκαν υποχρεωτικά οι πλούσιες τάξεις.
7) Το πολίτευμα που εγκαθιδρύθηκε από τον Εφιάλτη και τον Αρχέστρατο ήταν η ανάθεση της πολιτικής εξουσίας στους ίδιους τους πολίτες, ώστε να ασκούν την κυβερνητική εξουσία αυτοπροσώπως και όχι δι' αντιπροσώπων τους. Ονομάστηκε δημοκρατία, γιατί ακριβώς η λέξη αυτή σημαίνει την εξουσία των πολιτών. Η λέξη είναι σύνθετη: Δήμος + Κράτος. Η λέξη κράτος σήμαινε εξουσία. Η λέξη δήμος είχε δύο έννοιες, μία κοινωνική και μία πολιτική. Στην κοινωνική της έννοια σήμαινε τον λαό σε αντιδιαστολή με την άρχουσα τάξη των ευγενών, ενώ στην πολιτική σήμαινε το σύνολο των εχόντων πολιτικά δικαιώματα (πολιτών). Στην δημοκρατία που εγκαθίδρυσαν ο Εφιάλτης και ο Αρχέστρατος οι δύο έννοιες της λέξης δήμος ταυτίστηκαν, γιατί καταργήθηκε η διάκριση σε ευγενείς(εξουσιαστές) και λαό (εξουσιαζόμενοι) και όλοι οι Αθηναίοι πολίτες όλων των κοινωνικών τάξεων απέκτησαν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα. Και όπως προανέφερα μιλάμε για ημιτελή ισότητα, αφού γυναίκες και δούλοι συνέχισαν να μην έχουν κανένα δικαίωμα.

8) Ο Εφιάλτης απελευθέρωσε τον λαό από κόμματα και ηγέτες και τον άφησε να αυτοκυβερνηθεί. Την ίδια μέρα που εγκαθιδρύθηκε η δημοκρατία, ο Εφιάλτης έπαψε να είναι ηγέτης και έγινε απλός πολίτης. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά, η επαναστατική τομή που αποκόπτει την δημοκρατία από το καθεστώς ισονομίας και ισηγορίας του Κλεισθένους και από κάθε αντιπροσωπευτική μορφή εξουσίας.

Για την ιστορία

Η βιογραφία του Εφιάλτη είναι ελάχιστα γνωστή, ωστόσο παραδίδεται πως ήταν φτωχός, δίκαιος και αδιάφθορος.

Γνωστοί φιλόσοφοι και ιστορικοί της αρχαιότητας έγραψαν:
Αριστοτέλης: «Ήταν αδιάφθορος και δίκαιος προς την πολιτεία»
Διόδωρος: «Ήταν φτωχός αλλά αξιοπρεπής και ποτέ δεν δέχθηκε την παραμικρή βοήθεια από τους φίλους του».
Πλούταρχος: «Ενέπνεε φόβο στους ολιγαρχικούς και ήταν άκαμπτος στην απαίτηση ευθυνών και στην καταδίωξη εκείνων που αδικούσαν τον λαό».
Ο Εφιάλτης (- 461 π.Χ.), γιος του Σοφωνίδη,

ήταν διαπρεπής πολιτικός στην αρχαία Αθήνα και μέντορας του Περικλή.
Ανήκε στην προοδευτική πολιτική παράταξη των δημοκρατικών, την αρχηγία της οποίας ανέλαβε μετά τον εξοστρακισμό του Θεμιστοκλή το 471 π.χ με πιθανό συνεργάτη τον Αρχέστρατο, στον οποίο η ιστορία δεν κάνει καμία αναφορά, και αντιπολιτευόταν τον προβεβλημένο πολιτικό Κίμωνα, εκπρόσωπο της αριστοκρατικής παράταξης. 

Οι διαφορές της Δημοπολιτείας με την δημοκρατία του 462π.χ

Εφεξής θα αναφέρομαι σε εκείνη την χρονική περίοδο σαν την δημοκρατία του 462 π.χ
Η ουσιαστικότερη διαφορά είναι η έννοια του δεύτερου συνθετικού των δυο λέξεων Κράτος και πολιτεία
Κράτος και Πολιτεία θα έπρεπε να σημαίνουν τελείως διαφορετικές έννοιες και σχέσεις
Κράτος ήταν και είναι, ένας θεσμός που επιβάλλει κανόνες και συμπεριφορές με το μονοπώλιο της ένοπλης βίας, όποια και αν είναι η φύση του ή το σύστημα που υπηρετεί. Κανείς δεν δικαιούται να αμφισβητήσει τον πυρήνα της ύπαρξής του αλλά παράλληλα στις σύγχρονες κοινωνίες κανείς δεν είναι ανεύθυνος για τον τρόπο που οι μηχανισμοί του συμπεριφέρονται και αναπαράγονται.

Την επιβολή της βίας χρησιμοποίησε και ο Εφιάλτης ο Αθηναίος για επιβάλει την πρώιμη & ημιτελή δημοκρατία.
Όταν το λαϊκό κίνημα απέκτησε δύναμη, ο Εφιάλτης χρησιμοποίησε τα δικαστήρια της Ηλιαίας, που είχε θεσπίσει ο Σόλων, και πέρναγε απ' αυτά τον ένα μετά τον άλλο τους Αρεοπαγίτες με την κατηγορία της κακοδιοίκησης. Κατά πρώτον "εξόντωσε" πολλούς από τους Αρεοπαγίτες, κινώντας εναντίον τους δίκες σχετικές με την διοίκηση τους
Ο Εφιάλτης έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Αρεοπαγιτών και όλων εκείνων που αδικούσαν τον λαό, γιατί έτρεμαν στην σκέψη ότι αργά ή γρήγορα θα πλήρωναν για τις αδικίες τους. Ζούσαν συνεχώς μ' αυτήν την αγωνία, που τους έκανε να μη μπορούν να κοιμηθούν, γιατί μόλις τους έπαιρνε ο ύπνος, έβλεπαν τον Εφιάλτη να τους καταδιώκει για να τους τιμωρήσει.
Αυτή την δημοκρατία επέβαλε ο Εφιάλτης και γι' αυτό επέσυρε την οργή και το μίσος των ολιγαρχικών ευγενών, που δεν αναγνώρισαν ποτέ την δημοκρατία και επεδίωξαν με όλα τα μέσα την ανατροπή της. Όλα τα παραπάνω ένωσαν τους ολιγαρχικούς ευγενείς και έτσι κατάφεραν να επαναφέρουν σταδιακά το ολιγαρχικό πολίτευμα και κατά διαστήματα την τυραννία μεταλλάσσοντας σταδιακά την πρώιμη δημοκρατία σε μια ψευτοδημοκρατία, με όπλο την συνειδητή αποσιώπηση της ιστορίας που επέβαλαν οι Αθηναίοι ευγενείς αποκρύβοντας από την ιστορία την αλήθεια για την δημοκρατία του 462π.χ.

Από τότε όλα τα πολιτικοοικονομικά συστήματα μέχρι και σήμερα έχουν στόχο να αποκρύψουν πιο πραγματικά είναι το αληθινό πολίτευμα της δημοκρατίας. Όλους αυτούς τους αιώνες οι δομές εξουσίες ακολουθούν πιστά την συνειδητή αποσιώπηση που καλλιεργήσανε από τα αρχαία ακόμη χρονιά οι ευγενείς. Η συνειδητή αποσιώπηση είναι μια πρακτική που είναι άκρως φασιστική. Παραδείγματα πολλά, δεν ξεχνάμε το κάψιμο των βιβλίων που αντιτάσσονταν στον φασισμό από τους ναζί.
Το κάψιμο της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας από τους χριστιανούς για να επιβάλουν τον θρησκευτικό φασισμό καίγοντας οτιδήποτε δεν στήριζε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους κ.α..
Εκείνο που θέλουν να αποφύγουν, και που γι' αυτό καταβάλλουν όλες αυτές τις προσπάθειες, είναι η χειραφέτηση του λαού.
Η παραποίηση της αλήθειας, όσον αφορά στην δημοκρατία, άρχισε από την στιγμή που την ταύτισαν με το δημοκρατικό κόμμα.
Η ανάληψη όμως της εξουσίας από το δημοκρατικό κόμμα με την συναίνεση του λαού και η άσκησή της υπέρ του λαού δεν είναι δημοκρατία.
Δημοκρατία είναι όταν ή εξουσία ασκείται από τον ίδιο το λαό.

Η δημοκρατία δεν καθορίζεται από το είδος της πολιτικής, αν δηλαδή η κυβέρνηση εφαρμόζει φιλολαϊκή ή αντιλαϊκή πολιτική, αλλά από τον φορέα της πολιτικής εξουσίας.
Αντίθετα, στην δημοκρατία μπορεί ο λαός να επιβάλει στον εαυτό του μια πολιτική στερήσεων και θυσιών όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η πολιτική αυτή είναι αντιδημοκρατική.
Η Πολιτεία του δήμου(Δημοπολιτεία) είναι αντίθετα, μια διαδικασία που ΔΕΝ επιβάλει ποτέ με την βία τους κανόνες που διέπουν μια κοινότητα.
Οι πολίτες αποδέχονται συνειδητά τους κανόνες που διέπουν την εκάστοτε κοινότητα που διαβιούν.
Στην Δημοπολιτεία του οικουμενικού ανθρώπου η βια δεν έχει πουθενά θέση , η Δημοπολιτεία δεν είναι εκδικητική , η Δημοπολιτεία είναι το πολίτευμα της ειρήνης ,της αγάπης & της ελευθερίας.
Αν οι πολίτες του δήμου φερθούν με ΒΙΑ στους σημερινούς ολιγαρχικούς που καταδυναστεύουν τους πολίτες τότε αυτό κατά την μου άποψη θα έχει τις έξεις επιπτώσεις :
Αρχικά το πολίτευμα της Δημοπολιτείας δηλαδή η διαχείριση μιας κοινότητας αποκλειστικά από την Εκκλησία του δήμου, δεν θα είναι το πολίτευμα της ειρήνης, της αγάπης, & της ελευθερίας αλλά θα γίνει και αυτό ένα απεχθές πολίτευμα σαν όλα τα αλλά .

Δεύτερο αν χρησιμοποιήσεις βια είναι λογικό να χρησιμοποιήσουν βια και οι "αντίπαλοι" όποτε συντελείτε ο διχασμός και οι εμφύλιοι πόλεμοι.
Μια δεύτερη εξίσου σημαντική διαφορά είναι στο ποιοι θεωρούνται πολίτες στο κράτος, και ποιοι θεωρούνται πολίτες στην Δημοπολιτεία.
Στη Δημοπολιτεία όλοι όσοι διαβιώνουν σε μια κοινότητα έχουν τον δικαίωμα να λάβουν μέρος στην εκκλησία του δήμου ανεξαρτήτου καταγωγής και φύλου.
Ο όρος “πολιτεία” προσδιορίζει ολόκληρο το σώμα των μόνιμων κατοίκων μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας.

Ενώ στην δημοκρατία μόνο όσοι έχουν πολιτικά δικαιώματα μπορούν να μετέχουν στην διακυβέρνηση(ελεύθεροι πολίτες άνδρες γέννημα θρέμμα Αθηναίοι). Στην δημοκρατία του Εφιάλτη οι δούλοι , οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα του άρχεσθαι καὶ άρχειν.

Άλλη μια διαφορά είναι ότι παρόλο που η δημοκρατία του 462 π.χ πρέσβευε την ισότητα , δεν έφερε την ισότητα υπέρ όλων, αλλά υπέρ των πολλών, Γιατί ο Εφιάλτης όχι μόνο δεν κατάργησε την ατομική ιδιοκτησία αλλά διατήρησε και τον διαχωρισμό των πολιτών στις τέσσερις κοινωνικές τάξεις που είχε θεσπίσει ο Σόλων, άλλαξε μόνο τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από την περιουσιακή κατάσταση της κάθε τάξης. Έτσι στην δημοκρατία του 462 π.χ. υφίστανται κανονικά οι κοινωνικές διακρίσεις
Ενώ στην Δημοπολιτεία δεν υπάρχουν κοινωνικές διακρίσεις, τάξεις & τίτλοι ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους.
Στο οικουμενικό κοσμοσύστημα επικούρειων κοινοτήτων δεν υπάρχουν αξιώματα ή θεσμοί όπως οι κυβερνήσεις , δημοτικές αρχές κ.τ.λ.
Ενώ στην δημοκρατία του 462π.χ διατηρήθηκαν τα αξιώματα και οι θεσμοί που έδιναν την δυνατότητα είτε σε κακόβουλους ανθρώπους να αποκτήσουν δύναμη και εξουσία, είτε να διαφθαρούν ακόμα και οι πλέον δίκαιοι άνθρωποι από το χρήμα και την εξουσία.
Η εξουσία έχει σαν αποτέλεσμα να διαφθείρει ακόμα και τους ενάρετους χρησιμοποιώντας τα προνόμια που τους δίνει το αξίωμα όχι για το γενικό καλό αλλά για προσωπικό συμφέρων.
Βέβαια οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι έγιναν προσπάθειες να αποσοβήσουν την διαφθορά χρησιμοποιώντας τον ΚΛΗΡΟ
Έτσι για την αναλάβει κάποιος ένα αξίωμα έπρεπε να κληρωθεί και με αυτό τον τρόπο αποφεύγοντας μέχρι κάποιο βαθμό η εξάρτηση από άλλους πολίτες, αλλά αποδείχτηκε ότι από μόνο του το μετρό αυτό δεν ήταν ικανό να σταματήσει την διαφθορά.

Η ιστορία με ατράνταχτες αποδείξεις ανά τους αιώνες μας έχει δείξει ότι ο άνθρωπος μέσα σε όλα τα κοινωνικοοικονομικά και πολιτικά συστήματα που εφάρμοσε γίνεται άπληστος .
Άρα είναι μονόδρομος η κατάργηση όλων εκείνων των συστατικών που δημιουργούν τεχνητούς, ψεύτικους και ελιτίστικους διαχωρισμούς και που συντηρούν τα καταπιεστικά και φασιστικά πολιτικά συστήματα.
Μια ακόμη σημαντική διαφορά ανάμεσα στην Δημοκρατία του 462 π.χ. και στην Δημοπολιτεία, είναι ότι η δημοκρατία του 462π.χ συνέχισε να είναι το πολίτευμα που δεν κατάργησε την ατομική ιδιοκτησία, και τον ανισομερή πλούτο.
Ενώ στην Δημοπολιτεία του οικουμενικού ανθρώπου με το οικονομικό σύστημα της Αυτάρκειας , της χρήσης & δίκαιης διανομής δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα.
Και τέλος η σημαντικότερη διαφορά είναι ο βαθμός της χειραφέτησης των πολιτών και ο ρόλος της παιδείας πάνω σ΄ αυτό το θέμα.
Ο οικουμενικός άνθρωπος πρώτα θα παρέχει την σωστή και Δημοπολιτειακή παιδεία στους πολίτες και μετά θα υλοποιήσει το Δημοπολιτειακό πολίτευμα.
Η Δημοπολιτειακή παιδεία δίνει στους πολίτες δυο όπλα αρχικά την αναλυτική, κριτική, και συνδυαστική σκέψη.
Ενώ όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων ο Εφιάλτης "επέβαλε" την δημοκρατία χωρίς να έχει προηγηθεί η σωστή παίδευση σε όλους τους Αθηναίους πολίτες.

Το σημερινό πολιτικό ολιγαρχικό σύστημα της κομματοκρατίας καπηλεύεται τον όρο δημοκρατία και φυσικά ούτε λόγος για παροχή σωστής παιδείας στους πολίτες.
Το σωστό λοιπόν αφού δεν έχουμε δημοκρατία, είναι αρχικά να βάλουμε τις βάσεις έτσι ώστε να λάβουν οι επόμενες γενιές την απαραίτητη παιδεία, αλλά αυτό προϋποθέτει ότι μέχρι την καθιέρωση του πραγματικού δημοκρατικού πολιτεύματος, είναι απαραίτητο να υπάρχουν προοδευτικές κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις οι οποίες ΠΡΕΠΕΙ να έχουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ένα και μόνο στόχο, την χειραφέτηση των πολιτών μέσω της παιδείας.(Ο όρος προοδευτικός δεν έχει να κάνει με το δεξιός ή αριστερός, έχει να κάνει με την αποκλειστική προσπάθεια να προσφέρουν στον πολίτη μόρφωση για αποκτήσει αναλυτική, κριτική & συνδυαστική σκέψη) Οι προοδευτικές κυβερνήσεις είναι στην ουσία ο προθάλαμος για την υλοποίηση του Δημοπολιτειακού πολιτεύματος.
Η σημερινή κοινωνία έχει δυο όπλα για να θέση τις βάσεις για μια σωστή παιδεία , ένα η χρήση των δημοκρατικών εργαλείων όπως ο κλήρος για την πλήρωση των θέσεων όσο υπάρχουν αξιώματα, δεύτερο και σημαντικότερο, τα δημοψηφίσματα. Τα δημοψηφίσματα με την βοήθεια της τεχνολογίας σιγά σιγά θα εισάγουν κανόνες που οδηγούν την ανθρωπότητα στον νέο πανανθρώπινο ευδαιμονικό πολιτισμό. Καμία σχέσει βέβαια με τον κοινοβουλευτισμό που είναι καθαρά ολιγαρχικό πολίτευμα που μας ήρθε από τους αγγλοσάξονες.

Ο οικουμενικός άνθρωπος έχει διαφορετική κοσμοθεωρία από τον άνθρωπο που οραματίζεται το THE VENUS PROJECT

ΟΙ διαφορές από την κοσμοθεωρία του ζακ φρέσκο και το πρόγραμμά ΑΦΡΟΔΙΤΗ

​Α) δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να έχουμε κάποιον (άρχοντα , βασιλέα) , κάποιους (κυβερνήσεις) ή κάτι (υπερμηχανή) όπως αναφέρει ο ζακ φρέσκο να μας εξουσιάζει άμεσα ή έμμεσα;

Β) θεωρώ ότι οικολογία του οικουμενικού ανθρώπου δεν έχει σχέσει με την οικολογία του προγράμματος Αφροδίτη.
Κατ αρχήν θα πρέπει να μιλήσω για το πως βλέπω τον άνθρωπο Ζακ Φρέσκο χωρίς να τον έχω γνωρίσει σε προσωπικό επίπεδο, η γνώμη που σχημάτισα για αυτόν είναι μέσα από το διαδίκτυο .
Πιστεύω ότι οι προθέσεις του είναι αγνές
Μιλάει απλά και κατανοητά , μιλάει με επιχειρήματα (ανεξάρτητα αν συμφωνεί κάποιος με αυτά ή όχι), μιλάει με παραδείγματα, και πάνω απ΄ όλα έχει επιστημονική σκέψη. Οφείλω να πω ότι μου έδωσε κάποιες απαντήσεις σε θέματα που δεν έχω γνώση, αλλά ταυτόχρονα μου δημιουργούσε και πάρα πολλές απορίες και αυτό μου έδωσε το έναυσμα να αρχίσω να ψάχνω. Έτσι έφτασα να γράφω για τον οικουμενικό άνθρωπο, και πως πιστεύω ότι πρέπει να είναι η κοινωνία που ζω για να είναι ευδαιμονική. Βέβαια αρκετοί στοχαστές μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και με επηρέασαν όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης, σχετικά με το πολίτευμα της δημοκρατίας, ο Παναγιώτης Μανίκης σχετικά με την φυσική καλλιέργεια του Φουκουόκα, ο Επίκουρος, ο Κ. Καραβίδας, Murray Bookchin κ.τ.λ. αλλά, ο Ζακ Φρέσκο ήταν το σπίρτο που άναψε την φλόγα.

Ας δούμε λίγο που συμφωνώ με τον Ζακ Φρέσκο

Αρχικά συμφωνώ με τις διαπιστώσεις που κάνει για τα γενεσιουργά αίτια που προκαλούν όλα τα προβλήματα στην κοινωνία.

Τα εντοπίζει στις θρησκείες, στην πολιτική, στο εμπόριο με όπλο το χρήμα, στον ρατσιστικό ελιτισμό, στον θεσμό της ιδιοκτησίας, και στον διαμελισμό της γης και την δημιουργία κρατών με αποτέλεσμα τον άνισο καταμερισμό των πόρων.

Και φυσικά συμφωνώ ότι πρέπει να καταργήσουμε αυτά τα γενεσιουργά αίτια που συντελούν στην αυτοκαταστροφή της ανθρωπότητας.

Συμφωνώ ότι χρειάζεται ολική αλλαγή πλεύσης του πολιτισμού μας και όχι μπαλώματα στον ήδη υπάρχον πολιτισμό που είναι σάπιος και έχει κλείσει των κύκλο του.

Για αυτό και προτείνω και εγώ να δημιουργηθεί κάτι νέο, δηλαδή ένας νέος πολιτισμός.

Συμφωνώ με την προσέγγιση που κάνει στην επιλύσει των προβλημάτων, πιστεύει ότι τα όποια προβλήματα, λύνονται με την επιστημονική προσέγγιση.

Συμφωνώ με κάποιες από τις επιστημονικές προτάσεις που κάνει ως προς την οικονομία και την διαχείριση των πόρων, έχω όμως κάποιες έντονες ενστάσεις με κάποια από αυτά που προτείνει στο venus project.

Αρχικά με το πολίτευμα του νέου πολιτισμού που προτείνει, και δεύτερον με την "οικολογική πρακτική" που προτείνει.

ο Ζακ Φρέσκο μέσα σε κάποιο από τα video που παρακολούθησα αναφέρει το εξής :«ποτέ κανένας πολιτισμός μέχρι σήμερα δεν έχει θέσει ως στόχο το να σχεδιάσει το μέλλον. Ακριβώς αυτό που πρόκειται να κάνουμε, πως πρόκειται να ζήσουμε ;»

ΜΑ αυτό ακριβώς κάνει (το χυδαίο όπως το αποκαλεί ) πραγματικό πολίτευμα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (Δημοπολιτεία).

Ρωτάει όλους πως θέλουν να ζήσουν, και τους προτρέπει να σχεδιάσουν το μέλλον τους για να προσφέρουν ένα καλύτερο αύριο στους απογόνους τους .

Αν εννοεί χυδαίο τον κοινοβουλευτισμό ναι τότε έχει Δίκιο είναι ένα χυδαίο ολιγαρχικό πολίτευμα, το οποίο στόχος του δεν είναι να δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον, αλλά να διαχειριστεί το παρελθόν και να μοιράσει την ύλη (res) (republic).

Άλλο ο κοινοβουλευτισμός και άλλο η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (Δημοπολιτεία).

Ενώ το πρόγραμμα Αφροδίτη (με το οποίο συμφωνώ σε αρκετά θέματα) μας προτρέπει να παραδώσουμε ουσιαστικά την διακυβέρνηση στις μηχανές, γιατί όπως υποστηρίζει οι μηχανές δεν κάνουν λάθει.

Αλλά... (πάντα υπάρχει ένα αλλά) μέχρι τώρα από τα λίγα που γνωρίζω οι μηχανές χαλάνε.

Αν κατά λάθος η μια υπέρ μηχανή "χαλάσει" και δίνει λανθασμένα αποτελέσματα τότε τι γίνετε;

Μα θα υπάρχουν κάποια άτομα που "επιβλέπουν" αυτή την υπέρ μηχανή.

Και πως θα εξασφαλίσουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι που θα επιβλέπουν την μηχανή δεν θα χρησιμοποιήσουν την δύναμη της υπέρ μηχανής με τέτοιο τρόπο, ώστε να υποδουλώσουν την ανθρωπότητα;

Κατά την άποψη μου είναι άλλο να χρησιμοποιείς τις μηχανές συμπληρωματικά για πάρεις αποφάσεις σαν ανθρωπότητα, και άλλο να υπακούς σε ότι σε διατάζει μια μηχανή, γιατί αυτή πολύ απλά ξέρει καλύτερα.

Είναι άλλο να κάνει όλες τις εργασίες μια μηχανή και οι άνθρωποι να ασκούν το λειτούργημα που τους ενδιαφέρει, και άλλο μια Μηχανή να διαμορφώνει το πως θα λειτουργεί η ανθρωπότητα.

Μια μηχανή μπορεί να λαμβάνει υπ΄ όψιν της πάρα πολλές παραμέτρους, και να κάνει άπειρους υπολογισμούς σε ελάχιστο χρόνο , ναι αυτό ισχύει οι μηχανές μπορούνε να κάνουνε κάποια πράγματα πολύ καλύτερα και γρηγορότερα.

Αλλά θα ήθελα να ρωτήσω υπάρχουν 9 δις εκατομμύρια άνθρωποι πάνω στον πλανήτη. Με 9 δις διαφορετικές ανάγκες, με 9 δις διαφορετικά θέλω, 9 δις διαφορετικές οπτικές, 9 δις αντιλήψεις, 9 δις διαφορετικά πιστεύω, 9 δις διαφορετικές δεξιοτεχνίες.

Και θα έρθει μια μηχανή όπου θα πει σε 9 δις ανθρώπους ότι θα πρέπει να κάνετε εκείνο, με αυτό τον τρόπο, και θα είναι υποχρεωμένοι όλοι να το κάνουν όπως ακριβώς προτείνει η μηχανή, μόνο και μόνο, γιατί η μηχανή έχει πάντα δίκιο 

Το στοιχείο της αυτοδιάθεσης τι το κάνουμε ; το καταργούμε ;

Ας το κάνω πιο χρηστικό για να γίνω κατανοητός

Αν σε κάποιο τόπο οι άνθρωποι ζουν “πρωτόγονα” από επιλογή, και η μηχανή λέει ότι σε εκείνο το μέρος πρέπει να χτίσουμε ένα εργοστάσιο γιατί είναι το ιδανικότερο μέρος, αλλά οι άνθρωποι που ζουν εκεί αντιδρούν και δεν θέλουν να κατασκευαστούν εκεί εργοστάσια, τότε η μηχανή τι θα αποφασίζει; να κατασκευαστούν ή να μην κατασκευαστούν; Η πραγματική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (Δημοπολιτεία) δεν είναι ένα αργό και χυδαίο πολίτευμα, για να υπάρξει η πραγματική δημοκρατία(Δημοπολιτεία) απαιτείτε οι άνθρωποι να είναι πολυπράγμονες.

Θέλει ανθρώπους που εκτός από εγγράμματους, να έχουνε και πολύ υψηλή παιδεία και Αγωγή

Η πραγματική δημοκρατία (Δημοπολιτεία)ρωτάει την άποψη όλων για να καταλήξουν σε αποφάσεις.

Το πρόγραμμα Αφροδίτη υποστηρίζει ότι οι μηχανές θα πρέπει να λαμβάνουν τις αποφάσεις, και οι άνθρωποι καταλήγουν να χρησιμοποιούν τις αποφάσεις που θα δίνονται από τις μηχανές (ΠΡΟΣΟΧΗ μπορεί να καταλήξει πάρα πολύ εύκολα σε ένα τεχνοφασιστικού τύπου πολίτευμα)

Ευτυχώς που υποστηρίζει ότι δεν χρειαζόμαστε και δεν πρέπει να έχουν οι μηχανές αισθήματα (τουλάχιστον δεν θα παίζουμε τους Θεούς) ,  γιατί όπως λέει τα αισθήματα δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό ακόμα και στον άνθρωπο.

Στο ίδιο video αναφέρει «αν έχετε έναν κόμπο στον λαιμό σας, όταν βλέπετε πεινασμένους ανθρώπους αυτό είναι συναισθηματικό, αλλά όταν αυξάνουμε την γεωργική παραγωγή για να φάνε οι πεινασμένοι αυτό είναι φροντίδα αυτό είναι αγάπη, αγάπη είναι η μετατροπή των λεκτικών και γραπτών προκηρύξεων σε έναν τρόπο ζωής.»

Αυτό δεν έρχεται σε αντίφαση με τα παραπάνω; δηλαδή ότι τα αισθήματα στον άνθρωπο δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό.

Αν δεν είχαμε τα συναισθήματα πως θα καταλαβαίναμε (αισθανόμασταν) το πρόβλημα της πείνας έτσι ώστε να προχωρήσουμε στην αλλαγή του τρόπου αντιμετωπίσεις του προβλήματος και να προσφέρουμε αυτό που ονομάζει αγάπη;

Ο κίνδυνος μια δυστοπικής ουτοπίας & Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ

Στην περίπτωση μας στους ειδικούς συμπεριλαμβάνονται ΚΑΙ οι μηχανές Τ.Ν. (τεχνίτης νοημοσύνης)

Οι εκπρόσωποι της τυραννίας από αρχαιοτάτων χρόνων, επικαλούνταν τους ειδικούς προκειμένου να αιτιολογήσουν την εχθρότητά τους προς τη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος.

Πάντα οι τύραννοι κρυβόντουσαν πίσω από τους ειδικούς προκειμένου να επιβάλλουν την πολιτική τους.

Ο πρώιμος και ημιτελής δημοκρατικός Δήμος της Αθήνας το 462 π.χ. αποφάσισε με σαφήνεια: ότι όλα τα ζητήματα είναι πολιτικά και για αυτά αποφασίζει αποκλειστικά ο Δήμος, αξιοποιώντας όμως τους ειδικούς και τις εισηγήσεις τους.

Τίθεται φυσικά το ζήτημα ο δήμος έχει τα εχέγγυα να παίρνει ορθές αποφάσεις;

Οι πολίτες που λαμβάνουν μέρος στην εκκλησία του Δήμου έχουν την δυνατότητα να κρίνουν και να συναποφασίζουν ορθά;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα απαιτείτε οι άνθρωποι που την απαρτίζουν να είναι πολυπράγμονες .

Οι πολίτες που λαμβάνουν μέρος στην εκκλησία του Δήμου, μιας Δημοπολιτειακής κοινότητας, πρέπει να είναι δραστήριοι, ενεργοί και αυτόνομοι πολίτες, με πιο απλά λόγια να είναι οικουμενικοί άνθρωποι(Οικουμενικός άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που έχει ερευνητικό και κριτικό πνεύμα, φιλοπεριέργεια, και κυρίως μία τάση για ενασχόληση με κάθε αντικείμενο της τέχνης και της επιστήμης και της φιλοσοφίας.)

Οπότε οι ειδικοί δεν θα απευθύνονται σε ένα εντελώς αδαές ακροατήριο, αλλά σε ανθρώπους που μπορεί να μην γνωρίζουν τεχνικές λεπτομέρειες π.χ. μιας κατασκευής, αλλά, επιβάλετε να έχουν άποψη για θέματα π.χ όπως η χρησιμότητα μιας κατασκευής, οι περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις, η εμφάνιση κ.τ.λ.

Οι ειδικοί (Επιστήμονες, τεχνικοί & μηχανές Τ.Ν.) είναι απαραίτητοι προκειμένου να διευκολύνουν στην λήψη αποφάσεών σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα, οι “ειδικοί” όμως δεν πρέπει να επιβάλλουν τις αποφάσεις, αλλά να προτείνουν πολλές και διαφορετικές λύσεις για το πρόβλημα που καλείται να λύσει ένας Δημοπολιτειακός κήπος, αναφέροντας τα υπέρ και τα κατά για όλες τις προτάσεις.

Ό,τι κάνουν «οι ειδικοί» θα υπόκειται στην ανάλυση, την εξέταση, την κριτική, την αντιπαραβολή με άλλες λύσεις.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Δημοπολιτειακή επιστήμη αναζητεί και στηρίζεται στην διεθνώς κάλλιστη πρακτική.

Όλες τις αποφάσεις είναι ορθό να τις λαμβάνει αποκλειστικά το σύνολο των πολιτών που διαβιούν σε μια δημοπολιτειακή κοινότητα, μιας και τα προβλήματα που καλούνται να λύσουν αφορούν και επηρεάζουν όλη την κοινωνία.

Έτσι τα πιθανά λάθη μιας πολιτικής απόφασης τα πληρώνουν οι ίδιοι που τα αποφάσισαν δηλαδή η εκκλησία του δήμου , ενώ σε μια ιδανική πολιτεία των αρίστων όπου τις αποφάσεις τις παίρνουν μόνο οι ειδικοί , τα λάθη των ειδικών δεν τα πληρώνουν μόνο οι ίδιοι, αλλά ολόκληρη η κοινότητα χωρίς να έχει ερωτηθεί.

Για τον λόγο αυτό στις πολιτικές που θα καλείτε να ακολουθήσει μια Δημοπολιτειακή κοινότητα, σύσσωμος ο Δήμος, πρέπει να λαμβάνει τις αποφάσεις. Όπως αναφέρουν τα αρχαία κείμενα η εκκλησία του δήμου όταν λάμβανε αποφάσεις έλεγαν «“έξοδε τη βουλή και τω δήμω”, δηλαδή “η βουλή και ο δήμος θεώρησαν σωστό”. “Θεώρησαν σωστό” και όχι “είναι σωστό”». Αυτό θα έχει σαν πρόταγμα και η εκκλησία του δήμου σε μια Δημοπολιτειακή κοινότητα όταν παίρνει μια απόφαση.

Ακόμα σε μια ιδανική πολιτεία των αρίστων, τι γίνεται όταν οι ειδικοί καταλαμβάνουν τις δομές εξουσίας;;

Ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι όταν οι “ειδικοί” γίνουν η μοναδική δομή εξουσίας σε άριστες πολιτείες, δεν θα κατευθύνουν τις κοινότητες, σε μονοπάτια τυραννικά, και έτσι να δημιουργήσουν την δικτατορία της επιστήμης;

πχ. στο Venus project (Πρόγραμμα Αφροδίτη) όταν “παραχωρήσει” η ανθρωπότητα την διακυβέρνηση σε μια υπέρ μηχανή Τ.Ν. ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα περάσουμε σε μια τεχνοφασιστική διακυβέρνηση;

Ο Jacque Fresco υποστηρίζει ότι η μηχανές δεν κάνουν λάθη και οι αποφάσεις της θα είναι οι άριστες.

Φυσικά και δεν υπονοώ ότι εσκεμμένα ο Jacque Fresco στο πρόγραμμα Αφροδίτη έχει σαν όραμα να προτείνει μια τεχνοφασιστική κοινωνία.

Στο πρόγραμμα Αφροδίτη υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει καλύτερη εναλλακτική λύση (There Is Not Alternative), αφού ο άνθρωπος είναι γεμάτος από ελαττώματα και πάθη και συνήθως παίρνει λάθος αποφάσεις λόγο της απληστίας, του φθόνου κ.τ.λ.

Αλλά ή παραχώρηση εξουσιών σε μια υπέρ μηχανή δεν γνωρίζουμε σε τι μονοπάτια θα μας καθ΄ οδηγήσει, και δεν μπορούμε πορευτούμε με βάρκα την ελπίδα ότι η μηχανή θα είναι ο ιδανικός κυβερνήτης για ανθρωπότητα. Προσωπικά προτιμώ οι μηχανές να έχουν συμβουλευτικό, και εκτελεστικό ρόλο παρά να έχουν ρόλο εξουσιαστή πάνω στην ανθρωπότητα.

Για αυτούς του λόγους συμπεραίνω ότι : Τα ζητήματα της Δημοπολιτειακής Πολιτικής είναι πολύ σοβαρά για να μπορούν να αφεθούν στα χέρια μόνο των “ειδικών”.

Οικολογικές διαφωνίες

Σε ένα άλλο σημείο του video ο Ζακ Φρέσκο αναπτύσσοντας την χρησιμότητα των μηχανών λέει «για σκεφτείτε μια γεωργική ζώνη με ανιχνευτές στο έδαφός όταν ο υδροφόρος ορίζοντας πέφτει αυτό θα ανάψει τις αντλίες και φέρει το νερό στην περιοχή.

Αν τα θρεπτικά συστατικά αλλάξουν θα αντλεί τα θρεπτικά συστατικά στην περιοχή.» Δηλαδή, αν δεν παρανόησα, μιλά για χημικά λιπάσματα που καταστρέφουν το γόνιμο έδαφος.

Σε άλλο video μιλάει για εκτροπές ποταμών με τεράστια μηχανήματα.

Η οικολογία την οποία πρεσβεύει δεν έχει σχέσει με την οικολογία του οικουμενικού ανθρώπου. Ο παράγοντας που μας έφερε μπροστά στην κλιματική κρίση, είναι αποκλειστικά η προσπάθεια του ανθρώπου να επιβληθεί πάνω στην φύση.

Το πρόγραμμα Αφροδίτη μας προτρέπει να κάνουμε μεγαλύτερες επεμβάσεις στην φύση με την βοήθεια της τεχνολογίας.

Η φύση δεν είναι κάτι στατικό, αλλά η εξέλιξη της είναι διαρκείς και ταχύτατη.

Αυτή θα πρέπει να ρυθμίζει το πως θα πορευτεί ο πλανήτης και όχι ο άνθρωπος. Η ανθρώπινη τεχνολογία θα πρέπει να έχει τρεις στόχους :

Αρχικά την εύκολη διαβίωση του ανθρώπου στον μπλε πλανήτη, χωρίς όμως να επεμβαίνει στην εξέλιξη, δεύτερον να καθυστερήσει και όχι να επισπεύσει την εντροπία, και τρίτον σε περίπτωση που η φύση αποφασίσει να εκδιώξει τον άνθρωπο από την γαία, να μπορεί να μετοικίσει σε άλλον πλανήτη, οπού η εκεί φύση θα τον δεχθεί, και θα τον ενσωματώσει στην εξελικτική της πορεία.

Όλα αυτά τα πανύψηλα κτήρια, αποψίλωση δασών, ασφαλτοστρώσεις που δεν αφήνουν το νερό να εισέλθει στο έδαφος και έτσι να χάνετε πολύτιμο πόσιμο νερό στους ωκεανούς, τεράστια καράβια που ρυπαίνουν τις θάλασσες, κ.τ.λ. μας δείχνει ότι η ανθρώπινη επέμβαση είναι καταστροφική.

Η φύση είναι ένας οργανισμός (μια οντότητα) όπου το νερό είναι το αίμα, η χλωρίδα είναι τα όργανα π.χ. τα δάση είναι το αναπνευστικό όργανο, και το ζωικό βασίλειο είναι οι μικροοργανισμοί του πλανήτη

Ο οικουμενικός άνθρωπος ΔΕΝ έχει σχέση με τους  τέκτωνες

Ο οικουμενικός άνθρωπος δεν έχει σχέσει με τον Τεκτονισμό (Μασονία)

Οι άνθρωποι(Μασόνοι) είναι μπροστά, διαβάζουν την κοινωνία και προσαρμόζονται σαν τους χαμαιλέοντες, διακρίνουν την άνοδο της αθεΐας, του αγνωστικισμού, και της Αθρησκείας, και θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι θα μπορούν να λογίζονται τέκτονες οι άθεοι, οι Άθρησκοι, καθώς και οι γυναίκες .
Με το κάλυμμα ενός διαφορετικού Τεκτονικού ιδεολογικού ρεύματος από την «Παραδοσιακή»-«συντηρητική» Τεκτονική Δικαιοδοσία οι τέκτονες προσπαθούν να εμβολίσουν την έννοια της δημοκρατίας και τις ηθικές αξίες που πρεσβεύει .
Υποστηρίζουν ότι ο τεκτονισμός «Έχει ως Αρχές την Αρετή, την αμοιβαία Ανοχή, την απόλυτη Ελευθερία της Συνείδησης, την αλληλεγγύη και το σεβασμό προς την Ανθρώπινη αξία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα»
Δημιουργούν στοές που σφετερίζονται τις δημοκρατικές αξίες και προσπαθούν για άλλη μια φορά να τις αλλοιώσουν
Έτσι σκέφτηκαν να ιδρύσουν "στοές" που θα λειτουργούν αρχικά ως δεξαμενές σκέψεις (think tanks), τα επονομαζόμενα Αυτόνομα Ελευθεροτεκτονικά Εργαστήρια .
Κατά λάθος έπεσα πάνω σε αυτή την Ιστοσελίδα «Κοινωνικός Κύκλος» υπ' αριθ. 0
και το όνομα του think tanks «Κοινωνικός Κύκλος» που επικαλείται την δημοκρατία και τις αξίες της
Τι σχέση μπορεί να έχει η δημοκρατία με μυστικιστικές τελετές (έστω και συμβολικές όπως υποστηρίζουν) ;
Ισχυρίζεστε ότι τα σύμβολα που χρησιμοποιείτε στις τελετές έχουν σαν στόχο να λειτουργούν βασικά ως μια διαρκής υπενθύμιση των κατευθυντηρίων Αρχών του Ελευθεροτεκτονισμού.
Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν κατευθυντήριες αρχές, μόνο σεβασμός στα Δημοπολιτεία ιδανικά. Αυτό δεν χρειάζεται να το υπενθυμίζεις με "σύμβολα" 
Αναφέρετε ότι εργάζεστε σε στοές που όπως λέτε είναι «στεγασμένες», δηλαδή απομονωμένες από τους άλλους ανθρώπους και από εξωτερικές διαταραχές.
Και ποιο κάτω λέτε «Παρόλα αυτά, είναι αλήθεια ότι ο εξωτερικός κόσμος επηρεάζει τον Τεκτονισμό, αλλά και με τη σειρά του επηρεάζεται από αυτόν.»
Αφού ούτως ή άλλως αλληλοεπηρεάζεστε προς τι ο αποκρυφισμός στις στοές;
Έχετε βαθμούς και τάξεις «Με σκοπό να γίνει η διδασκαλία του αποτελεσματικότερη, ο Τεκτονισμός την περιέβαλλε με σύμβολα και αλληγορίες και την διαίρεσε σε τάξεις και βαθμούς, έτσι ώστε το κάθε μέλος να λαμβάνει εκπαίδευση ανάλογη με τις δυνάμεις του. Μέσα από αυτό το πρίσμα οι βαθμοί θα πρέπει να νοούνται περισσότερο ως στάδια γνώσης -όπως οι τάξεις ενός σχολείου- παρά σαν αντικείμενο επίδειξης και προβολής.»

Η Δημοπολιτεία θεωρεί όλους τους ανθρώπους ίσους εσείς είστε υποστηρικτές της ανισότητας.
Η δημοκρατία δεν είναι απλά ένα «εκλογικό» σύστημα, είναι ένα πλέγμα αξιών(υψηλών Ιδανικών), τις οποίες αν κατακτήσουν οι πολίτες, θα μπορούν να αυτό κυβερνώνται, χωρίς να χρειάζεται να εκλεγούν αντιπροσώπους, άρα στην δημοκρατία δεν υπάρχουν τάξεις, ιεραρχία, αξιώματα.

Δημοπολιτεία είναι το πολίτευμα στο οποίο ο λαός ασκεί απευθείας και όχι δι΄ αντιπροσώπων τη νομοθετική, εκτελεστική, και δικαστική εξουσία. Υπό τη θεώρηση αυτή, η δημοκρατία είναι το αντίθετο της αντιπροσωπευτικής ψευτο δημοκρατία (κομματική ολιγαρχία).
Εκτός και αν όταν μιλάτε για δημοκρατία εννοείτε τον αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτισμό .
Αυτό δεν είναι δημοκρατία αλλά ολιγαρχικό πολίτευμα και ναι σε αυτό πολίτευμα που συντηρεί ο σάπιος πολιτισμός σας (απ ότι λέτε έχετε συμβάλει και εσείς)υπάρχουν τάξεις, προνόμια και βαθμοί εξουσίας, οπότε δεν πρέπει να μιλάτε για δημοκρατία αλλά για ολιγαρχία.
Ο οικουμενικός άνθρωπος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣΟΝΟΣ...
-Στον οικουμενικός άνθρωπος όλα είναι ΦΩΣ τίποτα αποκρυφιστικό
Ο οικουμενικός άνθρωπος απορρίπτει τους όρκους σιωπής
Αντίθετα ο όρκος του οικουμενικού ανθρώπου οτιδήποτε μυστικιστικό και αποκρυφιστικό θα το απέρριπτε με βδελυγμία.
-Στον οικουμενικό άνθρωπο δεν υπάρχει ιεραρχία, δεν υπάρχει εξουσία, όλες οι απόψεις στο φως, όλες οι θεωρίες στο φως, ο τρόπος λήψεις αποφάσεων συλλογικός ,όλα γνωστοποιούνται σε όλους ανεξαίρετος
-Ο οικουμενικός άνθρωπος δεν κάνει διαχωρισμούς μεταξύ των ΔΥΟ φύλλων (άνδρες και γυναίκες) είναι όλοι ίσοι (πραγματικά ίσοι όχι στα λόγια ), η συμμετοχή στην παγκόσμια κοινότητα είναι κοινή και για άνδρες και για γυναίκες.
Ενώ όπως στις θρησκείες έτσι και στην μασονία υπάρχει πλήρεις διαχωρισμός μεταξύ των δύο φύλλων .
Και μάλιστα το κοινό όλων των θρησκειών και τις Μασονίας είναι ότι θεωρούν την γυναίκα κατώτερη από τον άντρα .
- Ο οικουμενικός άνθρωπος είναι αλληλέγγυος με τον συνάνθρωπο του. Και δεν πιστεύει στην ελεημοσύνη ,και στην φιλανθρωπία .
Δεν πιστεύει στην ελεημοσύνη γιατί πιστεύει ότι δεν είναι ανώτερος από κανένα .

Δεν πιστεύει στην φιλανθρωπία (δεν είναι φίλος του ανθρώπου) γιατί είναι ο ίδιος άνθρωπος και δεν μπορεί να ξεχωρίσει από την φύση του .
-Ο οικουμενικός άνθρωπος όταν λέει ορθό λόγο, εννοεί τον λόγο της επιστήμης και των ιδανικών που προάγουν τις αρχές(αρετών) του νέου πολιτισμού
- Ο οικουμενικός άνθρωπος δεν διαχωρίζει τον άνθρωπο ανάλογα με τις γνώσεις του, όπως κάνει ο μασόνος, ο αδαής λαός και ο ξερόλας τέκτων.
- Ο οικουμενικός άνθρωπος
Δεν δέχεται την ύπαρξη κεντρικής διοίκησης, αλλά, μόνο τους δυο Δημοπολιτειακούς θεσμούς
Δεν δέχεται εντολές από άλλους συνανθρώπους ,αλλά, συναποφασίζει και συμπράττει μαζί τους. Δεν δέχεται διοικητικές ιεραρχίες, διοικητικά όργανα καταστολής, αλλά, τηρεί τις συλλογικές αποφάσεις(παγκόσμιους και κοινοτικούς κανόνες) συνειδητά ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί με αυτούς γιατί είναι αυτόνομος πολίτης,και φυσικά έχει το δικαίωμα να τους κρίνει δια ο μασόνος έχει ιεραρχία στην οργάνωση του (βαθμούς) , αποδέχεται την κρατική εξουσία.

Ο μασόνος προσπαθεί να επιβάλει υπόγεια τις απόψεις που επικρατούν μέσα στις στοές .
ο οικουμενικός άνθρωπος δεν επιβάλει ποτέ τις απόψεις του.
Τις κοινωνεί με την απαραίτητη επιχειρηματολογία φυσικά, αλλά ποτέ, δεν προσπαθεί να τις επιβάλει.
Δεν επιχειρεί να περάσει τις αρχές του οικουμενικού ανθρώπου μέσω του υποσυνείδητου του ανθρώπου (όπως κάνουν οι μασόνοι) αλλά μέσο της Δημοπολιτειακής παιδείας
Πράττει πάντα σύμφωνα με της αρχές του οικουμενικού ανθρώπου.
Το παρακάτω κείμενο είναι από μια μια μασονική Ιστοσελίδα και αναφέρει τι είναι η μασονία και ποιες είναι αρχές τους, θα διαπιστώσετε ότι δεν έχει καμιά σχέσει Ο οικουμενικός άνθρωπος με την μασονία.
(Ούτε με τις επίσημες αρχές της μασονίας δεν συμφωνεί , φανταστείτε με τις κρυφές αρχές, αν , υπάρχουν... )

 Περισσότερα  ΕΔΩκαι ΕΔΩ

Αθανασία ψυχής, Κάρμα, Ανατολικές μυστικιστικές θεωρίες και πρακτικές , Αθανασία ψυχής , Ειμαρμένη , πνευματιστικές τελετές δεν έχουν καμία σχέση με τον οικουμενικό άνθρωπο του νέου πολιτισμού της Δημοπολιτείας.

Οι διαφορές από τον κοινοτισμό που πρεσβεύει ο Κ Καραβίδας 

Ο Καραβίδας μιλά για μία “λαοκρατική αριστοκρατία” και πιστεύει στην ιεραρχία από τους άριστους που θα βγουν μέσα από των λαό η οποίοι θα κυβερνούν μέσα από δημοψηφίσματα
Προσωπικά διαφωνώ με αυτή την άποψη, διότι, είναι ένα πολίτευμα που προσομοιάζει των αστικό καπιταλισμό μέσο των αντιπροσώπων σε μικρή κλίμακα (κοινότητα) και το κομουνιστικό ολιγαρχικό πολίτευμα όπου κυβερνάει το “κόμμα” που θα εκλέγετε μέσα από σταδιακές εκλογές θα βγαίνει ο άριστος “εκπρόσωπος”(πλατωνική πολιτεία)
Δηλαδή μια από τα ίδια με το ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα( που προέρχεται από το αγγλοσαξονικό μοναρχικό πολίτευμα).
Ενώ στην Δημοπολιτειακή κοινότητα υπάρχει μόνο έναν πολιτικός θεσμός η εκκλησία του Δήμου(ολομέλεια των πολιτών) όπου η νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία ασκείται από το σύνολο των πολιτών που διαβιούν σε μια κοινότητα και όχι από αντιπροσώπους.
Ο Καραβίδας μιλά για ένα κοινοτισμό όπου η οικονομία που προτείνει παίρνει στοιχεία και από το καπιταλιστικό σύστημα και τον κομουνιστικό (σοσιαλισμό) και αποδέχεται ότι μέσα από την υπέρ εργασία (όπως και ο καπιταλισμός) θα προκύψει πλούτος απλά ο πλούτος και αυτός θα είναι μεν ιδιωτικός αλλά, θα επανεπενδύονται στην κοινότητα με την μορφή κοινοτικών έργων και αυτό για εξυπηρετήσουν ατομικούς σκοπούς αλλά μέσα από την ομάδα (κοινότητα).
Και αυτό γιατί δεν μιλά για πολιτισμική αλαλαγή, αλλά, ουσιαστικά μιλά για βελτίωση του καπιταλιστικού συστήματος με ολίγο κομουνισμό και αυτοδιαχείριση.
Στην Δημοπολιτειακή κοινότητα δεν υπάρχει ατομικός πλούτος, δεν υπάρχει εργασία. Η οικονομία θα βασίζετε στην Αυτάρκεια , την χρήση και την δίκαιη αναδιανομή και σε ένα νέο σύστημα διαχείρισης πόρων παγκοσμίως. Επίσης ο Καραβίδας αποδέχεται ότι ακόμα και μέσα στον κοινοτισμό θα υπάρχουν εμφύλιοι αλλά και επεκτατικοί πόλεμοι με άξονα τους πόρους. Όπως θεωρεί εκ των πρότερων ότι είναι αναπόφευκτο η μετανάστευση στο εξωτερικό λόγο μη επάρκειας αγαθών και πόρων και το αποδίδει στην πληθυσμιακή αύξηση.
Αντίθετα η Δημοπολιτειακή κοινότητα αφορά μια ριζική πολιτισμική αλλαγή όπου δεν θα υφίσταται καμίας μορφής πολεμικής σύγκρουσης, γιατί δεν υφίστανται πλέον τα γενεσιουργά αίτια που οδηγούν στις συγκρούσεις. Παράδειγμα στην Δημοπολιτειακή κοινότητα ο κοινοτισμός ως κύτταρο του νέου πολιτισμού που προτείνω είναι απαλλαγμένος από πολέμους (εμφυλίους ή επεκτατικούς) για την εκμετάλλευση πόρων.

Βλέπεις οικουμενικό άνθρωπο τότε:

• «πολίτην του κόσμου οράς »(έχεις μπροστά σου πολίτη του κόσμου) Διογένης ο κυνικός

• Έχει σαν οδηγό(αλλά όχι δογματικά) την ηθική επικούρεια φιλοσοφία

• Είναι ορθολογικά αισιόδοξος.  Παραφράζοντας τον όρο που χρησιμοποιεί ο Matt Ridley -Ορθολογική αισιοδοξία .

  Ο ορθολογικά αισιόδοξος διαπνέεται από την πεποίθηση ότι ο κόσμος θα βγει από τη σημερινή κρίση χάρις στον τρόπο με τον οποίο η απόκτηση αγαθών, υπηρεσιών και ιδεών, ανταλλάσσονται ελεύθερα(open source), χωρίς περιορισμούς (πατέντες), έντιμα, και προς όφελος όλων μας (Νέο οικονομικό μοντέλο Αυτάρκεια & δίκαιη διανομή). Ο οικουμενικός άνθρωπος είναι ορθολογικά αισιόδοξος, αγωνιζόμενος για τη βελτίωση της ανθρωπότητας και της Γης στην οποία κατοικεί.

• Είναι αυτόνομος (αυτονομία σημαίνει: θέτω στον εαυτό μου ένα νόμο -δηλαδή το νόμο που προέρχεται από εμένα.) Για τον Καστοριάδη, η Αυτονομία οδηγεί σε μια κοινωνία που διέπεται από νόμους. Μια κοινωνία που αναγνωρίζει εξουσία. Μα είναι η εξουσία της άμεσα δημοκρατικής απόφασης. Κι είναι οι νόμοι που συμφώνησαν οι ίδιοι οι πολίτες της κοινωνίας. Ηλίας Γεροντόπουλος

• Έχει Σεβασμό στην φύση

• Διακηρύσσει τους πόρους του πλανήτη ως κοινή κληρονομιά όλων των ζώντων οργανισμών και όχι μόνο του ανθρώπου.(Πιστεύει ότι δεν μπορούμε να στερούμε πόρους από τους άλλους ζωντανούς οργανισμούς για αποκλειστικό όφελος των ανθρώπων) . Δεν είναι μόνο ηθική υποχρέωση απέναντι στην φύση είναι και αναγκαστική για την ομαλή διαβίωση μας .
  Η ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση έχει καταστροφικές συνέπειες όχι μόνο για τον πλανήτη αλλά και για τον ίδιο τον άνθρωπο ( πλημμύρες , πυρκαγιές , καταστροφή ποσίμου νερού, καταστροφή των εδαφών, μόλυνση ατμοσφαίρας, αρρώστιες)είναι κάποιες από τις συνέπειες. θα πρέπει να καταλάβει ο άνθρωπος ότι είναι μέρος της φύσης και ότι είναι ένα με τα άλλα όντα με τα οποία συγκατοικεί στον μπλε πλανήτη.

• Πιστεύει ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ανώτερος από την φύση.

• Στόχος του είναι να δημιουργήσει δάση τροφής, σε συνεργασία ΠΑΝΤΑ με την φύση .

• Στόχος του είναι η κάθε γενιά να παραδίδει έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που παρέλαβε.

• Δεν είναι φιλάνθρωπος , δεν αισθάνεται οίκτο, δεν δίνει ελεημοσύνη. Αντίθετα τίθεται αλληλέγγυος, στηρίζεται στην αλληλοβοήθεια, στην συνεργασία, στην αλληλοκατανόηση

• Έχει Ίσα δικαιώματα ίδιες υποχρεώσεις για όλους ανεξαρτήτου φύλου, χρώματος,φυλής , γνώσεων, ικανοτήτων.

• Πιστεύει ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ανώτερος από τον άλλο.

• Δεν επιζητεί την οικονομική ανάπτυξη αλλά την πνευματική & ηθική ανάπτυξη.

• Τους φυσικούς πόρους και όλα τα προϊόντα τα χαρακτηρίζει ως Δημόσια αγαθά.

• Δεν ασκεί επάγγελμα αλλά λειτούργημα.

• Λέει ναι στην πράσινη τεχνολογία.